கார்ப்பரேட் கறவைமாடுகள் (தொடர்ச்சி)

கார்ப்பரேட் கறவைமாடுகள் (தொடர்ச்சி)

வணக்கம் நண்பர்களே! சென்ற பாகத்தில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் நவீன கொத்தடிமைகள் பற்றிய கட்டுரையின் தொடர்ச்சி இது. சென்ற இடுகையை படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

நமது நாட்டில் எவ்வளவோ சங்கங்கள், அமைப்புகள். ஜாதியில் ஆரம்பிச்சு பேதி போனா அதை அள்ளும் தொழில் செய்பவர்கள் வரைக்கும் தங்களுக்கென்று தனித் தனியாக சங்கம் வைத்து தனது உரிமைகளை நிலை நாட்டவும், பெற்றுக்கொள்ளவும், குறைந்த பட்சம் உரிமைக்காக குரல் கொடுக்கவேணும் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் முதல் சினிமா நடிகர்கள் வரை சங்கங்களின் வீச்சு கிளை விட்டு பரவி இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் தனது உழைப்புக்கு ஏற்ற மரியாதையும், ஊதியத்தையும் பெறுவதற்கு இந்த சங்கங்களின் மூலம் போராடுகிறான். இந்த தொழிலாளர் சங்கங்கள் தான் பெரிய பெரிய பணமுதலை முதலாளிகளிடம் இருந்து ஒவ்வொரு தொழிலாளியையும் சிறிதளவேனும் காத்து வருகின்றது.

ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் சங்கத்தில் இணைந்து இன்னொரு தொழிலாளியின் பிரச்சினைக்கு குரல் கொடுக்கிறான். இப்படிப்பட்ட சங்கங்கள் இல்லாத போது தான் கொத்தடிமைத்தனம், முதலாளித்துவம் போன்ற கண்ட கருமாந்திரங்கள் எல்லாம் உருவாகிறது. ஆனால் நம்மில் பலரோ சங்கம் என்றாலே கேலிக்கூத்தாக பார்க்கிறோம். அதுசரி நாம்தான் வீட்டை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளாமல் வீட்டுக்குள்ளே செருப்பு போட்டு நடக்கின்ற ஆட்கள் ஆயிற்றே. தனக்கென்று ஒரு பிரச்சினை வரும்வரை நாம் கண்ணை மூடிக் கொண்டிருப்போம். கண் கெட்ட பிறகு ஆச்சார அனுஷ்டானத்துடன் சூரிய நமஸ்காரம் பண்ணும் அறிவாளிகள்...

இந்த நாட்டில் மிகப் பெரிய எண்ணிக்கையில் வேலை ஆட்களைக் கொண்டு செயல் படும் இரண்டே துறைகளுக்கு தான் சங்கங்கள் இல்லை. ஒன்று காவல் துறை. இன்னொன்று ஐ.டி துறை. நமது இயலாமை பயன்படுத்தி நமது உழைப்பை சுரண்டி தொந்தி பெருக்கும் கார்ப்பரேட் கம்பெனி முதலாளிகள், காக்கா கடி கடித்து தூக்கி வீசும் எச்சில் பருக்கைகளை ஊதியமாக பெற்றுக் கொள்வதில் தான் நமக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம்.

இப்போது ஒரு உண்மை சம்பவம். வேலை முடித்து தனது அலுவலகத்திலிருந்து டூ-வீலரில் தனது நண்பருடன் பயணிக்கிறான் ஒரு ஐ.டி கம்பெனி வாலிபன். மெயின் ரோடுக்கு அந்த பக்கம் செல்ல சாலையை கடக்க எத்தனிக்கையில் ரோட் மீடியனில் சுமோவில் வந்த குடிகார பொறுக்கி கும்பல் அவர்கள் மேல் மோதுகிறது. இதை தட்டிகேட்ட தனது நண்பனுக்கு அடி விழுவதை பார்த்து அதனை தடுக்க அந்த இளைஞன் நினைப்பதற்குள் அவன் பைக்கையும் சேர்த்து அடித்து நொறுக்கிவிட்டு  காது கூசும் அளவுக்கு கெட்ட வார்த்தைகளால் அர்ச்சனை செய்து விட்டு கிளம்புகிறது அந்த கும்பல். பத்து நிமிடம் நடந்த அடிதடியில் உடை முழுவது கிழிந்து குருதி வழிந்தோட நசுங்கிய டூ-வீலரை எடுக்க முடியாமல் தடுமாறும் இவர்களுக்கு உதவி செய்ய அவ்வளவு நேரம் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த ஒருவன் கூட வரவில்லை.

இது போன்ற இன்னொரு சம்பவம். அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பி ஒரு அந்திமாலை நேரம், அருகில் இருக்கும் டாஸ்மாக் சென்று மது அருந்திக் கொண்டிருக்கிறான் இருபத்தெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க 'ஜாவா சுந்தரேசன்' போல தோற்றம் கொண்ட ஒருவன். தனது அலுவலக டென்ஷன்களை தற்காலிகமாக மெதுவாக மறந்து கொண்டிருந்த அவனுக்கு அன்று நேர்ந்தது அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாததாக இருந்திருக்கும். ஆம், அதே டாஸ்மாக் பாரில் அவன் அருகில் குடித்துக் கொண்டிருந்த 'நான் மகான் அல்ல' படத்தில் வரும் கும்பலை போலிருந்த நான்கு பேர் ஒருவரை ஒருவர் கலாய்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் பேச்சு அப்படியே தகாத வார்த்தைகளில் தொடர்ந்து அவர்களின் ஆத்தாளையும், செத்துப்போன முப்பாத்தாளையும் இழுக்க வெறி கொண்ட ஒருவன் குடித்துக்கொண்டிருந்த பீர் பாட்டிலை எடுத்து திட்டியவன் மண்டையில் உடைக்க, நான்கு பேருக்குள்ளும் கை கலப்பு தொடங்கியது. சிறிது நேரம் பாருக்குள்ளேயே ஒருவரை ஒருவர் துரத்தி அடித்துக்கொண்ட பின் அவர்களில் ஒருவனது கண் நம்ம ஜாவா சுந்தரேசன் மேல் பட இனி நடந்ததை உங்களுக்கு சொல்லி தான் தெரிவிக்க வேண்டுமா?

அதில் உச்சம் என்னவெனில், ஏதோவொரு டீல் அறுந்த பிகருக்காக அதுவரை அடித்துக்கொண்ட அவர்கள், "மச்சான் நம்ம பிரச்சினைக்கு காரணமே இவன மாதிரி ஆளுங்க தாண்டா...ங்கோ$# #&! அடிங்கடா அவன..." என்று ஜாவா சுந்தரேசன் தலையும் பதம் பார்த்து, துரத்தி துரத்தி அடித்தது தான்.

என்னடா வடிவேலு ஒரு படத்தில் "குஜராத்துல இப்படி தான் ஒரு சம்பவம் நடந்தது" என்று சொல்லுவது போல எவனுக்கோ நேர்ந்த சம்பவங்களை சொல்கிறானே... ஒருவேளை இது டக்கால்டிக்கு தான் நடந்திருக்குமோ? என்று சந்தேகப்படுகிறவர்களுக்கு, எனக்கு நடந்த ஒரு சம்பவம்.

பொதுவாக நான் எல்லாம் சாதாரண அரசுப் பேருந்தில் சென்னையிலிருந்து சேலத்துக்கு 95 ரூபாய் டிக்கெட் கொடுத்து கூட்ட நெரிசலில் சீட் கிடைக்காமல் படிக்கட்டில் அமர்ந்தபடி எட்டு மணி நேரம் பயணம் செய்யும் ரகம். எப்படியும் ஒவ்வொரு வார இறுதியும் ஊருக்கு செல்லும் போதெல்லாம் இதே கதி தான். எனினும் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் என்னைபோன்ற பல பங்காளிகள் சென்னைக்கு அடிஎடுக்கத் தொடங்கியதன் விளைவு, நான் அமர்ந்து செல்லும் படிக்கட்டுக்கும் பங்கம் விளைவிக்க, எனது டூ-வீலரிலேயே ஏழு மணிநேர பயணத்தில் சேலத்துக்கும்-சென்னைக்கும் அலைந்து திரிந்த காலம் அது. வெள்ளி இரவு ஏழு அல்லது எட்டு மணிக்குப் புறப்பட்டால் உளுந்தூர்பேட்டையில் பத்து மணிக்கு இரவு உணவு முடித்து பத்தரை மணிக்கு கள்ளக்குறிச்சி-ஆத்தூர் வழியாக சேலம் செல்ல இரண்டு மணியாகிவிடும். நீங்கள் யாரேனும் கள்ளக்குறிச்சி, ஆத்தூர், சேலம் ரோட்டில் இரவு நேரத்தில் தனியாக பயணித்திருந்தால் அது எவ்வளவு ஆபத்து நிறைந்தது, கஷ்டமானது என்று உங்களுக்கு புரியும். அதுவும் சாலைப் பனி நடந்து கொண்டிருப்பதால் எழும்பும் தூசி உங்கள் கண்களை, கோபமடைந்த விஜயகாந்த் கண் போல மாற்றிவிடும் வல்லமை கொண்டது. இரவு நேரமாதலால் கண்ணாடியும் அணிந்து கொண்டு செல்ல முடியாது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பயணத்தில் தான்  கள்ளக்குறிச்சிக்கு   முன் காட்டுக்கோட்டை என்ற இடத்தில் திடீரென்று முளைத்த ஒரு சோதனை சாவடியில், தன் கடமையிலிருந்து வழுவாத இரண்டு போலீஸ் அங்கிள்ஸ் என்னை வண்டியை நிறுத்தி வழி மறிக்க, நான் கொண்டு சென்ற பையில், துவைக்க எடுத்து சென்ற எனது அழுக்கு துணிகளை மட்டும் கண்ட அவர்கள் கடுப்பாகி, "டி.டி யா பண்ற?" என்று கேட்க, டி.டி நான் விஜய் டி.வி ல பொண்ணு தான...அதை நான் என்ன பண்ணேன்? என்று நான் முழிக்க, "பாரு இவன் பார்வையே சரி இல்ல...கண்ணை பாருயா எப்படி செவந்து இருக்கு...கண்டிப்பா டி.டி தான்... செக் பண்ணா தெரியும்...வாயை ஊதுடா" என்று சொன்னவுடன் தான் டி.டி என்றால் ட்ரங்கன் டிரைவ் என்பதே என் மரமண்டைக்கு புரிந்தது.

கண நேரத்தில் என் பைக் சாவியை புடுங்கிக்கொண்டு, சார்ஜ் சீட்டும் கையுமாக என்னை மிரட்டினார்கள். நானும் எவ்வளவோ கெஞ்ச, அவர்கள் "வண்டியை சீஸ் பண்ணுயா...கள்ளகுறிச்சி கோர்ட்ல வந்து ரெண்டாயிரம் பைன் கட்டிட்டு வந்து வண்டிய எடுத்துக்கோ" என்றனர். நானும் நடு இரவில், நடுக்காட்டில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழிக்க,

"யோவ் புரிஞ்சுக்கோ...நடு ராத்திரி தனியா பைக்ல போற...எங்கயாவது போயி நீ விழுந்தா நாங்க தான் அலையணும்...எங்க வேலை பாக்குற?"
"சாப்ட்வேர் கம்பெனில சார்"
"அதான..அப்ப காசுக்கு பஞ்சம் இருக்காது இல்ல"
"அப்படியெல்லாம் இல்ல சார்"
"என்ன நொப்பிடி இல்ல...தம்பி காசு எப்ப வேணும்னாலும் சம்பாதிச்சுக்கலாம்...ஆனா உசுரு போனா சம்பாதிக்க முடியாது..."
'சரி எவ்ளோ வெச்சுருக்க...இவ்ளோ தானா? என்னய்யா சாப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை பாக்குறன்னு சொன்ன..இவ்ளோ தான் வெச்சுருக்க? நடிக்கறியா? "
"இல்ல சார் இவ்ளோ தான் சார் இருக்கு. பக்கத்துல ATM கூட எதுவும் இல்ல சார். இப்ப என்னால இவ்ளோ தான் கொடுக்கம் முடியும்"
"சரி..போற வழியில ATM இருக்கும், அங்க போயி பணத்தை எடுத்துக்கோ, ஒழுங்கா பார்த்துப்போ..சாவுக்ராக்கி"
"சரிங்க சார்"
இப்படி நடந்து முடிந்த உரையாடலில் என்னிடம் இருந்த இருநூறு ரூபாய்களை சம்பாதித்துக் கொண்டு என்னை வழி அனுப்பி வைத்தனர்.

(தொடரும்...)

கார்ப்ரெட் கறவைமாடுகள்

வணக்கம் நண்பர்களே!!!

நீண்ட நாளைக்குப் பின் உங்களை அனைவரையும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. அனைவரும் நலமாக இருப்பீர்கள் என்று எண்ணுகிறேன். வேலைப் பளு காரணத்தால் பலரது தளங்களுக்கு அடிக்கடி வர இயலவில்லை என்றாலும் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வாசித்து வருகிறேன். பின்னூட்டம் இட நேரமில்லை. அதற்கு அடியேனை மன்னிக்கவும். நெல்லை பதிவர் சந்திப்பு மிக அருமையாக நடந்து முடிந்ததை எண்ணி மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். இதை மிகச்சிறப்பாக நடத்திய ஆபிசர் அண்ணனுக்கும், கலந்து கொண்டு சிறப்பித்த பதிவுலக நண்பர்களுக்கும் எனது வாழ்த்துகளும்,வணக்கங்களும், நன்றியும். (குற்றாலத்தில் குரங்கு கடி வாங்கிய அண்ணன் சி.பிக்கு எனது சிறப்பு வாழ்த்துகள். கூட்டிச் சென்ற அண்ணன் மனோவுக்கு எனது பாராட்டுக்கள்..ஹி ஹி) .

 

இன்றைய இடுகை சற்று சீரியசும், செண்டிமெண்டும் கலந்த இடுகைங்க. எனவே இதை வாசிக்க பொறுமை இல்லாதவங்க தயவு செய்து இதோட எஸ்கேப் ஆகிடுங்க. இன்றைய இடுகையின் தலைப்பு "கார்ப்ரெட் கறவைமாடுகள் ". சுமார் இருபது வருடம் முன்னர், கல்யாண சந்தையில் கவர்ன்மென்ட் மாப்பிளைகள் ஏகபோக விற்பனைக்கு பெண்வீட்டாரால் வாங்கப்பட்டனர். அடுத்த பத்து வருடத்தில் வங்கி பணியாளர்களும், ஆசிரியர் மாப்பிளைகளும் திருமணச் சந்தையில் ஆதிக்கம் செலுத்தினர். மாறிவரும் காலப்போக்கில்,அதிவேகமாக இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில் அடியெடுத்து வைக்கத் தொடங்கியதிலிருந்து, கம்ப்யுட்டர் இஞ்சினியார்களும், அமெரிக்கா மாப்பிளைகளும் சிறிது காலம் ஹிட் லிஸ்ட்டில் இருந்தனர். செப்டம்பர் ௨௧ இரட்டை கோபுர தாக்குதல், உலகப் பொருளாதார வீழ்ச்சியினால் வேலை இழப்பு போன்றவற்றால் அவர்களும் சோடை போக ஆரம்பித்த இந்த கால கட்டத்தில், கார்பரேட் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு கணிப்பொறி பொறியாளன் படும் அவஸ்த்தைகளை நான் நேரில் கண்ட சில சம்பவங்களை வைத்து எழுதுகிறேன். அதைப் பற்றிய ஒரு சிறு அலசல்.பார்ப்போமா?

குறிப்பாக இந்த இடுகையை "அவனுக்கென்ன பா அவன் புள்ளை சாப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை பார்த்து மாசாமாசம் ஆயிரக்கணக்குல சம்பளம் வாங்குறான்" என்று புழுங்குபவர்களுக்கும், "சாப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை பார்க்குற இல்ல, அப்போ உங்களுக்கு எல்லாம் காசுக்கு பஞ்சமே இல்ல" என்று டூ-வீலரை மடக்கி பணம் பறிக்கும் ட்ராபிக் போலீசுக்கும், "எல்லாம் நெறைய பணம் சம்பாதிக்கிறோம் என்ற திமிரு" என்று அறிவுரையை அள்ளி வழங்கும் நல்ல உள்ளங்களுக்கும் காணிக்கை ஆக்குகிறேன்.

சாப்ட்வேர் கம்பெனியில் வேலை என்றவுடன் வெளியில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அதன் மாட மாளிகையில் ஒளிரும் கண்ணாடி பிம்பத்தின் வெளிச்சம் மட்டுமே தெரிவதால் அதில் உள்ளே மண்டையைக் குடைந்து பாடுபட்டு பணிபுரியும் மனிதர்களின் அவலங்கள் அவர்களுக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை. அதை தெரியப்படுத்துவதன் நோக்கமே இந்த பதிவு. எல்லோரும் படிக்கிறோம், அனைவரும் பெரும்பாலும் ஒரே துறையை தேர்ந்தெடுத்து படிப்பது கிடையாது. குடும்ப சூழ்நிலையும், பொருளாதாரமும் இதற்கு காரணமாகின்றன. இன்னும் வெகு சிலர் பத்தாம் வகுப்பு கூட முடிப்பது இல்லை. இருப்பினும் ஒவ்வொருவனும் தனது ஜீவாதராத்திற்காக எதோ ஒரு வேளையில் ஒட்டிக்கொள்கிறோம். ஆக இங்கு சம்பளம் மட்டுமே மாறுபடுகிறது. செய்கிற வேலை என்பது எதோ ஒரு வகையில் கடினம் தான் அல்லவா?

இன்றைய தேதியில் இந்தியாவில் அதிலும் குறிப்பாக தமிழகத்தில் மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் பெரும்பாலான இளைஞர்கள் நடுத்தர மற்றும் கீழ்நடுத்தர குடும்பத்தில் இருந்து கஷ்டப்பட்டு படித்து வந்தவர்களே. வெகு சிலரே சில்வர் ஸ்பூன் பீடிங்கில் வளர்ந்து பாக்கெட் மணிக்காக வேலையில் சேர்பவர்கள். அதுவும் ஒன்றிரண்டு வருடம் தான் அவர்கள் ஒரு நிறுவனத்தில் இருப்பார்கள். அதன் பின் மேல்படிப்புக்கோ, இல்லை தனது குடும்ப தொழிலை எடுத்து நடத்தவோ கிளம்பி விடுவார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானோரும் இவர்களுடன் பழகும் பல நடுத்தர இளைஞர்களும் மேற்கத்திய ஆதிக்கத்தில் மாறி வரும் கலாசாரத்தின் சிற்றின்பத்தை அனுபவிக்க நகரம் முழுதும் அலைபவர்கள். இவர்கள் மட்டுமே சமூகத்தின் கண்ணுக்கு தெரியும்.

ஆனால் தன் குடும்பத்துக்காக தனது இளமையை அடகு வைத்து மனதை அடக்கி இயந்திரத் தனமாக வாழும் பெரும்பாலான இளைஞர்களும் இதே கூட்டத்தில் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்ல கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

இப்போது நான் சொல்லப் போவது ஒரு உண்மை சம்பவம். ஒரு ஞாயிற்றுகிழமை அன்று ப்ரொடக்ஷன் ரிலீசுக்காக பணிபுரிய சென்ற பெண்ணை பலாத்காரம் செய்திருக்கிறார்கள். பிரதான சாலையிலிருந்து அலுவலகம் இரண்டு கிலோ மீட்டர் உள்ளே இருக்கிறது. அதுவும் சென்னையின் புறநகர் பகுதியில். கேட்கவா வேண்டும்? ஆட்டோவுக்காக காத்திருந்த வடஇந்திய பெண்ணை ஏற்றிக் கொண்ட ஒரு ஆட்டோ, ஆட்டோ டிரைவரின் இன்னும் சில மூன்று நண்பர்களையும் ஏற்றிக்கொண்ட பின் பாதை மாறி அருகிலிருக்கும் ஒரு புதருக்கு செல்கிறது. கூட்டத்தில் ஒருவன் அப்பெண்ணின் வாயைப் பொத்திக்கொள்ள, இன்னொருவன் கத்தியை காட்டி பயமுறுத்த, உயிருக்கு பயந்த அப்பெண் "என்னை என்ன வேண்டும் என்றாலும் செய்து கொள்ளுங்கள், என்னை உயிருடன் விட்டு விடுங்கள்" என்று கூறியதை தொடர்ந்து நான்கு பேரும் சேர்ந்து அப்பெண்ணை அனுபவித்துவிட்டு அவளிடமிருந்த பணம் மற்றும் நகையையும் பிடுங்கிக்கொண்டு அவளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டார்கள். பாதிக்கப்பட்ட பெண் தான் பணிபுரியும் அலுவலகத்தின் எச்.ஆரிடம் முறையிட விஷயத்தை காதும் காதுமாக மூடி மறைத்து அப்பெண்ணுக்கு 25 லட்சம் கொடுத்து வேலையை விட்டு அனுப்பி விட்டார்கள். இது போல ஊருக்குள் இன்னும் பல கதைகள்.

(தொடரும்..)

என்னமோ போடா மாதவா

வணக்கம் நண்பர்களே!

"கொண்டை இருக்குறவ அள்ளி முடிஞ்சுக்குறா..உனக்கென்ன?"
"பல்லு இருக்கறவன் பக்கோடா சாப்பிடுறான்..உனக்கென்ன?"
"வேலை செஞ்சு வெள்ளாம பார்த்தது வெள்ளையப்பன்..அதை தெனாவட்டா படுத்துட்டு திங்கறவன் திண்ணையப்பன்...நமக்கென்ன?"
"காற்றுள்ள போதே தூற்றிக் கொள்கிறேன்..உனக்கென்ன?"

 இந்த மேற்கோள்கள் எல்லாம் எதுக்கு சொல்றேன்னா, இதெல்லாம் சமீப காலமாக நான் அதிகம் கேட்கிற வார்த்தைகளை உள்ளடக்கிய பழமொழி என்று என்றோ சில சந்தர்ப்பவாதிகள் சொல்லி வைத்துவிட்டு போனவை.

ஆமாங்க, கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க...நம்மில் எத்தனை பேர் உண்மையாலுமே சமூக அக்கறையுடன் வாழ்ந்து வருகிறோம்? "நான் நல்லபடியா டிகிரி படிச்சேன், வேலைக்கு போறேன்...கை நிறைய சம்பாதிக்கிறேன்..நல்ல அந்தஸ்துடன் வாழ்கிறேன்..அதில் உனக்கென்ன?" என்ற இந்த வாழ்க்கை ஒரு வாழ்க்கையா? கேள்வியை உங்களிடம் வைத்துவிட்டேன்.
எம்.ஏ தமிழ், எம்.ஏ வரலாறு கூட டிகிரி தான். பிச்சைக்காரன் கூட கைநிறைய சம்பாதிக்கிறான். சில அரசியல்வாதிகள் கூட பல அல்பத்தனங்கள் செய்து அந்தஸ்துடன் வாழ்கின்றனர்.இதை சொன்னால் "பொறாமையில் பொங்குகிறான்,குடிகாரன் பேச்சு விடிஞ்சா போச்சு" என்ற பதில் கேட்டு சலித்துவிட்டது எனக்கு.

"அடுத்தவன் வயித்துக்குள்ள உன் உணவு இல்லையப்பா
இளைத்தவன் புசிச்சிருந்தா இந்த மண்ணு தாங்காதப்பா"

கல்வி என்பதையே நாம் காசு பார்க்கும் ஒரு இயந்திரமாக எண்ணிவிட்டோம். இன்னிக்கு எது படிச்ச நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என்று தான் அனைவருமே யோசிக்கின்றோமே தவிர எதை படித்தால் நாமும் முன்னேறுவோம் நம்ம நாடும் முன்னேறும் என்பதைப் பற்றி யாரும் யோசிப்பதுகூட இல்லை. விளைவு! கண்கொத்திப் பாம்பாக நம்மிடம் காசு புடுங்கும் ஏராளமான கல்வி நிலையங்கள் புற்றீசல் போல.லட்சம் லட்சமாக பணம் கொட்டிப் படித்துவிட்டு அதை வட்டியும் முதலுமாக சேர்த்து திரும்பப் பெரும் நோக்கில் வாழ்க்கை ஓட்டம்.இதில் யாருக்கும் நமது சமூகத்தைப் பற்றியோ, நாட்டைப் பற்றியோ யோசிக்க ஒரு வினாடி கூட செலவழிக்க நேரமில்லை. எப்படியாவது குறுக்கு வழியில் சென்றாவது பணம் சம்பாதித்து விட துடிக்கிறோம். இந்த இடத்தில்,

"கலைமகள் தனது மகளை சேர்க்க பள்ளி எய்கிறாள்
வீணையை விற்று கட்டணம் கட்டி வீடு திரும்பினாள்
சரியா முறையா ஒரு கல்வி மனித உரிமை என்று காணலையா
முறையா ஒரு ஏழை வீட்டில் கல்வி என்ன பொய்யா?
குடிக்கும் தாய்ப்பாலுக்கு விலை ஒன்றும் கேட்காதே
படிக்கும் படிப்பை நீ பணம் கேட்டு விற்காதே " 

என்ற பாடலின் வரிகள் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றது.கற்ற கல்வி பணம் ஈட்டிக் கொடுக்கும் இயந்திரம் அல்ல. மாறாக தனி மனிதனுக்கும், அவனது சமூகத்துக்கும் பயன்பட வைக்கும் கேடயம்.

தன் பிள்ளை தன் பெண்டு தன் வாழ்க்கை என்று வாழும் நாம் என்று தான் திருந்தப் போகிறோம். நமக்கென்று ஒரு பிரச்சினை வந்தால் தான் போர்க்கொடி தூக்குகிறோம். குய்யோ முய்யோ என்று ஒப்பாரி வைக்கிறோம். இதே தானோ அல்லது தன் குடும்பமோ அல்லாத சக மனுஷனுக்கு என்றால் நாம் ஏன் கண்டுகொள்வதில்லை? பணம் மட்டும் சக மனுஷனை சந்தோஷப் படுத்திவிட முடியாது. ஒரு சராசரி நேசம், அன்பு காட்டினால் போதுமென்று எங்கேயோ படித்த ஞாபகம். அதைக் கூட வெளிப்படுத்த தயங்குவது ஏன்?

"காலம் கலிகாலம் ஆகிப்போச்சு டா
கம்ப்யூட்டர் கடவுளாக மாறிப் போச்சு டா
ஆம்பளையே இல்லாம குழந்த பொறக்குது
பொம்பளைங்க சேர்ந்து இங்க குடும்பம் நடத்துது
டப்பு மட்டும் வெச்சிருந்தா போதும்
நீங்க தப்பு கிப்பு செஞ்சாலும் நியாயம்
பொய் சத்தியம் செய்யும்
இந்த பூமி எப்படி உய்யும்
இதைப் பார்க்க பார்க்க மனுஷன் கொண்ட பக்தி குறையுது
இத தீர்க்க வந்த சாமிகூட ஆத்தில் கரையுது "

இப்போதாவது தனது குடும்பத்துக்கென்று வாழ்ந்து வருகிறோம். இன்னும் சில வருடங்களில் அதுவும் ஒழிந்து தான் மட்டும் நன்றாக வாழ்ந்தால் போதுமென்ற சிந்தனையில் ஒருவரை ஒருவர் அடித்து நர மாமிசம் உண்ணும் நிலையை நினைத்தால் இரண்டு பெக் எக்ஸ்ட்ரா அடித்து கண்ணைக் கட்டுகிறது.


பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் நன்றி! மீண்டும் சந்திப்போம்!


பட உதவிக்கு நன்றி: கூகிள் இமேஜஸ்.




டிஸ்கி: நானும் இன்னும் சமூகத்துக்காக ஒரு ஆணியும் புடுங்கலை. ஆனா கண்டிப்பா புடுங்குவேன்.

என்ற பாட்டை நம்மால் ரசிக்க மட்டுமே முடியும். இது கூட கர்நாடக சங்கீதம் சமூகத்தில் ஒரு சாராருக்கு மட்டுமே உரித்தானது என்று உரிமை கொண்டாடுவது போல தான்.

'சா'வைக் கொன்ற 'பா' - ஒ(சா)பாமா

வணக்கம் நண்பர்களே!

பின்லேடனுக்குப் பின்?!

பின்லேடன் சகாப்தம் ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. அவனது சாவு செய்தி கேட்டதிலிருந்தே அமெரிக்கவாசிகள் இனிப்பு கொடுத்து கொண்டாடியதாக செய்தி வந்தவண்ணம் இருக்கிறது. நாம் தான் நரகாசுரனை வதைத்த தினத்தில் தீபாவளி கொண்டாடுவோம் என்றால், "உங்களுக்கு நாங்க எந்த விதத்திலும் சளைத்தவர்கள் இல்லை" என்று வெள்ளைக்காரனும் ஆரம்பித்துவிட்டான்."கண்ணில் படும் அமெரிக்கர்களை எல்லாம் சுடு" என்ற கொள்கையுடன் செயல்பட்ட பின்லேடனின் மறைவுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அரசியல் மிகவும் அசிங்கமானவை. அதைப் பற்றிய எனது சில கருத்துக்களை உங்கள் முன் வைக்கிறேன்.

அமெரிக்காவின் பாசிச மனநிலை மற்றும் உலகநாடுகளை ஏமாற்றி சுரண்டுதல்,யு.என்.ஒ வை தந்திரமாக சமாதானப்படுத்தி நல்ல விஷயத்துக்காக செய்கிறேன் பேர்வழி என்று தனது நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கை தரத்தை உயர்த்த மற்ற உலக நாடுகளின் வளத்தை சுரண்டுவது போன்றவை நான் கூறி தான் உங்களுக்கு தெரியவேண்டும் என்று இல்லை. இருப்பினும் எப்படியெல்லாம் உலக நாடுகளுக்கு 'டேக்கா' கொடுத்து இருக்கிறார்கள் என்பதை நான் ஏற்கனவே எனது முந்தைய ஒரு பதிவில் குறிப்பிட்டதைப்போல தோழர் பாமரனின் எழுத்தில் "அகிம்சாமூர்த்தி அமெரிக்கா" என்ற புத்தகத்தை வாசித்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.


பல நாடுகளில் கம்யுனிசத்தை எதிர்ப்பதாக காரணமாக காட்டி அமெரிக்கா சுரண்டியதை விலாவரியாக எழுதி இருக்கிறார். சிலி, லிபியா, இந்தோனேசியா,ஈக்வெடார்,உருகுவே போன்ற நாடுகளின் தலைவர்கள், மக்கள் அடைந்த துயரத்தை விளக்கி இருக்கிறார். நீங்களும் நேரம் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக வாசியுங்கள்.


முன்பு சதாம் ஹுசைன்,தற்போது பின்லேடன். அடுத்த வருட அதிபர் தேர்தலுக்கு நல்லதொரு துருப்புச் சீட்டை உருவாக்கிகொண்டுவிட்டார் ஒபாமா. அமெரிக்காவிலும் தினமும் ஏறி வரும் பெட்ரோல்,டீஸல் விலையால் மிகப்பெரிய அதிருப்தியில் இருந்த மக்கள் பின்லேடன் மரணமடைந்த செய்தி கேட்டு உற்சாகம் அடைந்து உள்ளனர்.


ஆகமொத்தம் உலகம் முழுவதும் அரசியல்வாதிகளின் மனநிலை ஒன்றே தான்.அது வீரப்பனை கொன்ற ஜெ.ஜெ ஆகட்டும், சதாம் ஹுசைனை கொன்ற புஷ் ஆகட்டும், ஒசாமாவை கொன்ற ஒபாமா ஆகட்டும். எதோ ஒரு பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்துக்காக போராடி இறந்த நபர்களின் சாவும் கிட்டத்தட்ட ஒரே போல தான் அரங்கேறியிருக்கின்றன.


அது தங்களின் இளமைக்காலத்தில் சிங்கம் போல கர்ஜித்து விட்டு,வயதான காலத்தில் தளர்ந்திருக்கும் போது பிடிபட்டு சாவது. இதற்கு பிரபாகரனும் விதிவிலக்கல்ல, வீரப்பனும் விதிவிலக்கல்ல, சதாம் ஹுசைனும், ஒசாமாவும் அப்படியே. என்றைக்குமே செத்த பாம்பை அடித்த வீரர்கள் தான் அரசியல்வாதிகள்.வின்னர் படத்தில் வடிவேலு சொல்லுற மாதிரி "அங்க என்ன போட்டு புரட்டி எடுத்தாங்க..அப்பா ஒரு பயபக்கியும் காணோம்...நாளைக்கு சாகப் போற கிழவியை போட்டுத் தள்ளுவியா?" என்பது போல தான்.

ஏற்கனவே அய்மான்-அல்-ஜவாஹிரி என்ற இன்னொரு தலைவன் அல்-கொய்தாவுக்கு தயாராகிவிட்டான்.நாட்டில் தீவிரவாதம் மட்டும் வெட்ட வெட்ட தழைத்து வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இந்த புதுத் தலைவன் இன்னும் எத்தனைக் குரூரங்களை நடத்தப் போகிறானோ?


பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் நன்றி!

பூவா?தலையா?

அனைவருக்கும் வணக்கம் நண்பர்களே!

ஆதாம்-ஏவாள் என்ற இரண்டே மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலத்திலும் அதுவும் மொழியென்ற எந்த ஒரு சமிக்ஞை அவர்கள் நடுவில் இல்லாத பொழுதும் 'கனியை உண்ணுவதா?வேண்டாமா?' என்ற கருத்து வேறுபாடு துவங்கிவிட்டது. அன்று ஆரம்பித்த 'தான் செய்வதே சரி, தான் நினைப்பது தான் சரியானது' என்ற இந்த கருத்து வேறுபாடு இன்றைய தமிழீழம் மற்றும் அயோத்தி-பாபர் மசூதி பிரச்சினை வரைக்கும் தொடர்கின்றது.அவ்வளவு ஏன் நாவரசு ராக்கிங் கேசில் மாட்டிய ஜான் டேவிட்டை ஆட்டுவித்தது எது? இந்த 'நான்' என்ற வக்கிர எண்ணம் தான். இதனால் தான் ஏகப்பட்ட பிளவுகள்,சண்டை,போர்,உயிரிழப்பு,அமைதியின்மை அத்தனையும். இப்போது நம்ம பதிவுலகத்திலும் இதே தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதைப் பற்றி எத்தனையோ பதிவுலக நண்பர்கள் எவ்வளவோ பதிவுகள் எழுதியும் இன்னும் இது ஓய்ந்தபாடில்லை. ஆனால் அதைப் பற்றி எழுதி பஞ்சாயத்து பண்ண நான் விரும்பவில்லை. ஆதலால் அதைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடப் போவதில்லை. இதற்கெல்லாம் மூல காரணியான 'கருத்து வேறுபாடு' பற்றிய ஒரு சிறு அலசல் தான் இந்த இடுகை.

ஒவ்வொரு மனிதனும் அவனுக்கென்று கொள்கைகள், கோட்பாடுகள், பழக்கவழக்கங்கள், நெறிமுறை, மதம் சார்ந்த அல்லது சாராத நம்பிக்கை, என்று ஒரு தனி பாணியை வகுத்துக்கொண்டு வாழ்கின்றான். ஒரே கொள்கைகளை ஒத்த சிலர் அதன் காரணத்தாலும், அதனால் ஒருவரை ஒருவர் இலகுவாக புரிந்து கொள்வதாலும் நல்ல நண்பர்கள் ஆகின்றனர். இதற்கு நேர்மாறான கொள்கைகளை நம்பும் சிலர் எதிர் பக்கத்தில். இது வரையில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனால் இந்த இருதுருவமும் பொது வாழ்க்கையில் விவாதிக்காமல் இருக்கவே,வாழவே முடியாது.

அப்புறம் வேறென்ன? கோஷ்டி மோதல் தான்.ஒரே ஒரு விஷயம் ரொம்ப சுலபமானது. அது என்னவெனில் நாம் நம்புகின்ற விஷயம் இன்னொருவருக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக அவர்களை சாடுவதும், தன் கருத்து தான் நியாயமானது என்று அவர்கள் மேல் திணிப்பதும் தான் பிரச்சினைகளுக்கான மூல காரணம். தன் தரப்பு நியாயங்களை எடுத்து சொல்லுவதில் கூட நம்மிடம் நிதானம் இல்லை.கம்யூனிசம் என்ற ஒன்று காணமல் போனதன் காரணமும் இது தான். ஏற்கனவே வரையறுக்கப் பட்ட ஒரு கொள்கையை,கருத்தை அனைவரின் மேலும் திணிக்க முயன்றது (அது மக்களின் நலனுக்கு என்ற போதும்).


சற்று யோசித்துப் பார்க்கையில், பிறந்த குழந்தையின் மனம் எவ்வளவு புனிதமானது,தூய்மையானது. அது மாசில்லாதது. அந்த மனதில் கோபம்,சஞ்சலம்,பொறாமை,ஆத்திரம்,ஏமாற்றம்,சோகம்,ஏக்கம்,மகிழ்ச்சி,வஞ்சம்,சூழ்ச்சி,பழிவாங்குதல் என்ற எதுவும் கிடையாது. அதுதான் உண்மையான நம் ஆன்மா. சொல்லப் போனால் நாம் அனைவரும் அப்படி பிறந்தவர்களே. நம் இறப்புக்கும் பின்னும் நமது நிலை அது தான். ஆனால் வாழ்கின்ற இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் தான் நமது மனதில் ஒவ்வொரு சூழ்நிலைகளின் போதும் எத்தனை பரிமாற்றங்கள்.அத்தனையும் அடுத்தவனை பார்த்தே வாழ்ந்து பழகிய ஆட்டு மந்தைகள் ஆனதன் விளைவே.நமது மனம் ஒரு கண்ணாடி சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு தான் அது பிரதிபலிக்கும்.அதை முறையாக பிரதிபலிக்க வைக்க நம்மால் ஏன் முடிவதில்லை?


இன்னொரு விஷயம், பிரச்சினையே இல்லாத உலகத்தை சற்று கற்பனைப் பண்ணி பாருங்கள். அப்படி இருப்பின் சில நாட்களிலேயே வாழ்க்கை சலிப்படைந்து விடும். அனைவருமே ஒரே போல ஒருவருக்கு ஒருவர் XEROX காபியாக இருந்தால் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? கற்பனை செய்யும் போதே எனக்கு சலிப்பு தட்டுகின்றது.இங்கு ஒவ்வொரு மனிதனும் தனித்துவமாக இருக்கின்றான். இருக்க விரும்புகின்றான். ஆனால் அதற்காக சக மனிதனின் உணர்வுகளை மிதிக்கவும் தயாராக இருக்கிறான்.அங்கு தான் வேறுபாடு முளை விடுகின்றது.

வாழ்கை ரொம்ப சிம்பிள் சார். மனசு ஒரு வெள்ளை சுவர் மாதிரி இருக்கு. அதை ஏன் நாம் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள விரும்பாமல் கசக்கி,கிழித்து,கிறுக்கி குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்?

எனவே எப்போதும் அடுத்தவர் உணர்வுக்கு மதிப்புக் கொடுத்துப் பழகுவோம். மனித நேயத்தை வளர்ப்போம்.பூவா? தலையா? முடிவை உங்களிடமே விட்டுவிடுவது தான் சரி. அதை சொல்லத் தான் இந்த இடுகையும் கூட.


பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் என் நன்றி.

தோனி(ணி)யவை

தோனி என்ற மனிதனின் அபார உழைப்புக்கு கிடைத்த பலன் ஒட்டு மொத்த இந்தியர்களையும் மகிழ்ச்சியடைய வைத்திருக்கிறது. ஆம் இந்திய அணி உலகக்கோப்பையை வென்றதைப் பற்றி தான் சொல்கிறேன். ஏப்ரல் 1 தான் உலக முட்டாள்கள் தினம். ஆனால் ஏப்ரல் 2 ஆம் தேதியோ உலக கிரிக்கெட் விளையாடும் நாடுகளுக்கு நமது இந்திய அணி முட்டாள்கள் தினம் ஆக்கிவிட்டது. இந்த இடுகையை நம் அணி இறுதிப்போட்டியை வென்ற அன்றே டைப் அடித்து பிறகு வெளியிட்டுக் கொள்ளலாமென ட்ராப்டில் வைத்திருந்தேன். அது வெளியிடப்படாமலேயே இத்தனை நாள் கிடப்பில் இருந்திருக்கிறது. அதை கொஞ்சம் தூசி தட்டி உங்கள் பார்வைக்கு இதோ.

நான் கங்கூலியின் ரசிகன் என்றாலும் தோனி ஆட வந்த அவரது ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே அவரது ரசிகனும் கூட. 90 களில் சச்சின் அவுட் ஆன உடனே மேற்கொண்டு ஆட்டத்தைப் பார்க்க முடியாது என்று நாங்கள் கிரிக்கெட் விளையாட கிளம்பிவிடுவோம். எப்படியும் ஆட்டத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் மீண்டும் பார்க்க வரும் போது ஜடேஜாவோ, காம்ப்ளியோ சில சமயம் விளாசுவார்கள்."அடிச்சா அப்படி ஆடணும் டா " என்று எங்கள் அன்றைய அதிரடி மன்னர்களாக விளங்கியவர்கள் ஜடேஜாவும், காம்ப்ளியும்.

பிறகு சேவாக்கின் அறிமுகம், அவர் பாணி அலாதி பாணி. கிடைக்கின்ற கேப்புகளில் பாரபட்சமே இல்லாமல் பவுலருக்கு கிரீஸ் தடவி விடுவார்.அவர் அவுட் ஆன உடனேயே, அதுவும் டிராவிட் வந்துவிட்டார் என்றாலும் மேற்கொண்டு ஆட்டத்தைப் பார்க்க முடியாது என்று நாங்கள் கிரிக்கெட் விளையாட கிளம்பிவிடுவோம். டிராவிட்டும் அவுட் ஆகிவிட்டால், முன்பெல்லாம் ஆட்டம் அம்பேல். மிடில் ஆர்டர் என்பது பேருக்கே இருந்தது.

அது தவிர எத்தனையோ விக்கெட் கீப்பர்-பேட்ஸ்மான்கள் அலசி தேடி சலித்து ஓய்ந்திருந்த வேளையில் திராவிட்டே சில காலம் விக்கெட் கீப்பிங்கும் பார்த்துக் கொள்ள பிறகு யுவராஜ் சிங். கைப் போன்றோர் வருகையால் தான் இந்திய அணியின் மிடில் ஆர்டரே மீண்டும் புத்துயிர் பெற்றது. சில நாள் கழித்தே தோனி என்ற வீரர் விக்கெட் கீபிங் பேட்ஸ்மானாக உள்ளே வந்தார்.அவருடைய அதிரடி ஆட்டமானது சேவாக்கை காட்டிலும் கொடூரமானது.

கிரிக்கெட் புத்தகத்தில் உள்ளபடி மட்டை சுழற்றாமல் காட்டுத் தனமாக ஆடி எதிரணியை கலங்கடித்தது நமக்கு மிகவும் பரிச்சயம். அப்போது அதிரடிக்கு பேர் போன டோனி நாளடைவில் பக்குவமான ஆட்டத்தையும் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்.

அதிலிருந்து ஆரம்பித்தது தான் கீழே உள்ள சில வீண் கேள்விகள்.

(1) "தோனி எப்பவுமே அணி நல்ல நிலைமைல இருக்கும் போதே களம் இறங்குகிறார். துவக்கம் சரியாக இல்லாத ஆட்டங்களில் அவர் ஒன் டவுன் இறங்குவதில்லை. துவக்கம் நன்றாக இருப்பின் மட்டுமே ஒன் டவுனோ, இல்லை செகண்ட் டவுனோ இறங்குகிறார்"

இறங்கினாலும் பிரச்சினை. இறந்காட்டாலும் பிரச்சினை தான். அணியில் காம்பிர்,சேவாக்,சச்சின்,யுவராஜ் என்று நான்கு சீனியர் பேட்ஸ்மான்கள் இருக்கும் போது முன் இறங்கினால் அவர்களை தோனி ஓரங்கட்டுகிறான் என்பது. அவர்களுக்கு அடுத்து இறங்கினால் எப்படியும் யாரவது ஒருவர் அடித்து அணியின் ஸ்கோரை நல்ல நிலைமைக்கு கொண்டு வந்திருப்பார்கள். அதை இன்னும் சற்று கூட்ட எதுவாக இருக்கும் என்ற ஐடியா தான்.கடந்த உலகக்கோப்பை இறுதியில் கூட அனைத்து கிரிக்கெட் ஜாம்பவான்களின் "சேம் ஓல்ட் ஷிட் " போன்ற எண்ணங்களை யுவராஜுக்கு முன்பு தான் இறங்கி ஜெயிக்க வைத்ததன் மூலம் வாயடைக்க வைப்பது தான் தோனியின் பாணி. நன்றாக கவனியுங்கள், மும்பை ஆடுகளம் அதுவும் பகலிரவு ஆட்டம், டியூ பாக்டர்,ஸ்லோ அவுட் பீல்ட், ரன் சேசிங், உலகக்கோப்பை இறுதி ஆட்டம் இத்தனை மன அழுத்தம் இருக்கும் வேளையிலும் ஸ்லோ அவுட் பீல்ட் என்பதால் ஓட்டங்களை ஒன்று,இரண்டு என்று மாங்கு மாங்கென்று ஓடி வெற்றிபெற வைத்தது அவரிடம் உள்ள லக்கா?

(2) "தோனிக்கு செம இலக்கு டா" என்று நம்மைப் போன்ற ஆசாமிகள் சொன்னாலும் கூட பரவாயில்லை. கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர்களே "ஹீ ஹாஸ் எ கோல்டன் மிடாஸ் டச்" என்று பிதற்றுவது தான் உச்சமே.

நம்ம ஆளுங்க தான் எளிதில் உணர்ச்சி வசப்படுறவங்க ஆச்சே. சாய்பாபா லிங்கம் வரவெச்சா மந்திர சக்தி. ட்வென்டி ட்வென்டி பைனல்ல கடைசி ஓவர் ஜோகிந்தர் ஷர்மாவுக்கு
கொடுத்தும், அதில் ஸ்ரீசாந்த் கேட்ச் பிடித்தும் இந்தியா ஜெயித்தால் அது லக். இதுல அல்டிமேட் காமெடி என்னன்னா எனக்குத் தெரிந்து நாத்திகம்,பெரியாரிசம் பேசும் பல நண்பர்களே இன்னும் இந்த லக் மேட்டரை பிதற்றுவது தான்.நன்றாக கவனியுங்கள், மும்பை ஆடுகளம் அதுவும் பகலிரவு ஆட்டம், டியூ பாக்டர்,ஸ்லோ அவுட் பீல்ட், ரன் சேசிங், உலகக்கோப்பை இறுதி ஆட்டம் இத்தனை மன அழுத்தம் இருக்கும் வேளையிலும் ஸ்லோ அவுட் பீல்ட் என்பதால் ஓட்டங்களை ஒன்று,இரண்டு என்று மாங்கு மாங்கென்று ஓடி வெற்றிபெற வைத்தது அவரிடம் உள்ள லக்கா?

(3) தோனி தனது ஆட்ட உத்தியை பழைய படி அதிரடியாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்

இதற்கும் தோனியின் பதில் உலகக்கோப்பை இறுதி இன்னிங்க்ஸ் தான். எல்லாப் போட்டியிலுமே அடித்து ஆடிவிட முடியாது. ஆட்டப்போக்கை கணித்து அதற்கு ஏற்ற மாதிரி ஆடினால் தான் அணியின் வெற்றிக்கு அது பயன்படும் என்பதே காரணம். கங்கூலி உட்பட அனைவரது கருத்துக்களையும் புறந்தள்ளி அன்று எப்படி செயல்படுத்த வேண்டுமோ அதை செவ்வனே செய்வது தான் தோனியின் வெற்றியின் ரகசியம். மற்ற படி எந்த மாய மந்திரமோ, மந்திரத் தகடோ இல்லை.

ஒவ்வொரு முறையும் இந்தியா ஜெயிக்கும் போதும் கூட, தோனியை பற்றி எனது பல நண்பர்கள் கமென்ட் அடிக்கும் போதும் விஜய் படத்தை ரிலீஸ் நாள் அன்று பார்த்துவிட்டு என்ன சொல்வது என்று நொந்து போய் வரும் ரசிகன் போல இருக்க வேண்டியதாகி இருந்தது.இப்போது அவர்கள் அடித்த கமெண்ட்களுக்கு இப்போது பதில் சொல்ல நான் ரெடி. ஆனால் பாவம் அவர்கள் தான் கேள்வி கேட்க இப்போது தயாராக இல்லை.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், ஜெயித்தால் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுவதும், தோற்றால் கல் எரியும் மீடியாக்களையும்,ஆட்களையும் இவர் என்றும் கண்டு கொள்ளப் போவதில்லை.அதே வெற்றியின் களிப்பு தலைக்கனத்தையும், தோல்வியின் கசப்பு மனவேதனையும் இவரை அண்ட வாய்ப்பே இல்லை.

கழிசடைக் கல்விமுறை

அனைவருக்கும் வணக்கம்!

சிறிய இடைவேளைக்குப் பிறகு மீண்டும் பதிவுலகத்துக்கு திரும்ப முடிந்தது. இத்தனை நாள் எங்கேயோ போயிருந்தவன் திரும்பவும் வந்துட்டாண்டா என்று நீங்கள் கூறுவது எனக்கு கேட்கிறது. என்ன பண்றது...நீங்க நான் பெனாத்துறதை எல்லாம் சகிச்சிகிட்டே தான் ஆகணும்.சரி இப்போ விஷயத்துக்கு வருவோம்.

எனது தளத்தை வலைச்சரத்தில் அறிமுகப்படுத்திய தமிழ்வாசி பிரகாஷ் அவர்களுக்கும், தோழி அன்புடன் ஆனந்தி அவர்களுக்கும் எனது சிரம் தாழ்ந்த நன்றிகள்!!!

அன்று ஆங்கிலேயன் காலத்தில் வகுக்கப்பட்ட 'மெக்காலே' கல்விமுறையை, அவர்களிடம் இருந்து சுதந்திரம் பெற்று அறுபத்து மூன்று வருடங்கள் ஆகியும் தொடர்ந்து வருவதால் ஏற்படும் நடைமுறைப் பிரச்சினைகளைப் பற்றிய ஒரு சிறு அலசல்.

 
நாளுக்கு நாள் கழிசடையாகி வரும் நம் இந்தியக்கல்வி முறை பற்றியும் அதன் விளைவுகளைப் பற்றியும் தான் இந்த இடுகை. கல்வி என்பது என்ன? வெறும் வாக்கியத்தையும், எழுத்துக்களையும் மனனம் செய்து அதை தேர்வில் குமட்டி எடுப்பதா? சத்தியமாக இல்லவே இல்லை. கல்வி என்பது நாம் வாழும் சமூகத்துக்கும் ஒரு தனி மனிதனுக்கும் நன்றாக வாழ ஒரு சேர வசதி ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது. "இது தான் எங்களுக்கு தெரியுமே, இப்ப என்ன கெட்டுப் போச்சு? நம்ம இளைஞர்கள் தான் பெரிய படிப்பெல்லாம் படித்து உலகம் முழுக்க கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்களே, அப்புறம் என்ன?" என்று கேட்பவர்களுக்கு என் பதில் "இந்த இடுகையை முழுவதுமாக வாசிக்கவும் பிறகு யோசிக்கவும்" என்பதாகத் தான் இருக்கும்.



இந்த கல்வியின் சக்தியானது அபரிதமானது. அழியாத செல்வம் கல்வியே என்பது நமக்கு தெரியும். ஒரு கல்வி தான் ஏழையை பணக்காரனாக்குகிறது, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்துக்கு விடிவைக் கொடுக்கின்றது, உரிமையை மீட்டெடுக்க சொல்லிக் கொடுக்கின்றது,வர்ணாசிரமத்தை ஒழிக்கின்றது, இப்படி எத்தனையோ. ஆனால் இதே கல்வியால் நமக்கே தெரியாமல் ஒரு சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகள் உண்டாகிக்கொண்டிருக்கோம் என்பதை எத்தனை பேர் உணர்ந்து இருக்கிறீர்கள்?!



பத்தாம் வகுப்பு முடித்து பதினோராம் வகுப்பு சேரும் போதே இந்த ஏற்றத் தாழ்வுகள் உருவாகப்படுகின்றது. இரண்டு மாணவனில் ஒருவன் 450 மதிப்பெண்ணும் மற்றொருவன் 280 மதிப்பெண்ணும் பத்தாம் வகுப்பில் எடுத்திருக்கிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ௪௫௦ மதிப்பெண் எடுத்த எந்த மாணவனும் இப்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் காமெர்ஸ் அல்லது வரலாறு அல்லது அக்ரி க்ரூப் எடுப்பதில்லை. பெற்றோராலும், இந்த சமூகத்தின் நிர்பந்தத்தினாலுமே அவன் அப்போது முதல் க்ரூப் எடுக்கிறான். சொந்த விருப்பு/வெறுப்பு என்பதே சமூக உட்கட்டமைப்புகளால் அவனுக்கு ஏற்படுகின்றன. கம்ப்யுட்டர் க்ரூப் எடுத்தால் இஞ்சினியராகி அமெரிக்க சென்று காசு பார்க்கலாம் என்ற எண்ணமே அவனிடம்.அவனிடம் உள்ள எளிதில் கிரகிக்கும் சக்தியை வைத்து கம்யுட்டர் பாடத்தை மனனம் செய்து கார்பரேட் நிறுவன கொத்தடிமை ஆவதே அவனது லட்சியம். இந்த மாணவனால் இந்திய நாட்டுக்கு என்ன பயன்?



மற்றொரு பக்கம் 250 மார்க் எடுத்த மாணவன் கம்ப்யுட்டர் மேல் அதீத ஈடுபாடு, புதிதாக அதில் சாதிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் கொண்டிருப்பினும் செகண்ட் க்ரூப் அல்லது தேர்ட் க்ரூப் எடுக்க நிர்பந்திக்கப் படுகிறான்.ஆக இங்கேயே ஏற்றத் தாழ்வுகள் உருவாகிவிட்டது.


அப்படியே செகண்ட் க்ரூப் அல்லது தேர்ட் க்ரூப் எடுத்து படிக்கும் மாணவனுக்கு அந்த துறையிலேயே வேலை கிடைக்கிறதா அல்லது குறைந்த பட்சம் கல்லூரியிலாவது இடம் கிடைக்கிறதா என்றால் இல்லை. ஆம் எனது நெருங்கிய நண்பன் ஒருவன் பத்தாம் வகுப்பில் குறைந்த மதிப்பெண் பெற்றதால், பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் அக்ரி க்ரூப் தேர்வு செய்தான், தேர்வு செய்ய வைத்தார்கள் என்பதே உண்மை. பின்பு விவசாயத்திலும், விவசயாதுக்கான அறிவியல் முறைகளும் அவனை ஈர்த்தன. எப்படியாவது வேளாண் கல்லூரியில் சேர்ந்துவிடுவது என்று லட்சியத்துடன் படித்தான்.பன்னிரண்டாம் வகுப்பிலும் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்தான். ஆனால் அவனுக்கு வேளாண் கல்லூரியில் இடம் கிடைக்கவில்லை. அங்கும் பணமே ஜெயித்தது. பிறகு சம்பதமே இல்லாமல் கலைக்கல்லூரியில் பி.எ ஆங்கிலம் பயின்றான். பின்னர் கல்லூரியில் ஆசிரியாராக வேலைப் பார்த்துக்கொண்டே எம்.எ, எம்.பில் என்று இப்போது பி.எச்.டியும் முடித்துவிட்டான். இன்றும் தான் பட்ட கஷ்டங்களை எல்லாம் அவன் மாணவர்களிடம் எடுத்து சொல்லி, மாணவர்களை அவர்களின் போக்கில் விட்டு சிறந்த முறையில் கல்வி போதித்து வருகிறான்.




இப்போது சொல்லுங்கள் என் நண்பன் செய்த பிழை என்ன? சமூகத்தால் திரும்ப திரும்ப விரட்டி அடிக்கப் பட்டும் கிடைத்த துறையில் சிறந்து விளங்கும் அவன் திறமையில் எனக்கு சந்தேகமே இல்லை.



ஒரு மாணவன் தான் விரும்பிய பாடத்தைப் படிக்க மதிப்பெண்ணோ, சாதி இட ஒதுக்கீடோ, இல்லை பணமோ குறுக்கே நிற்பதால் என்னென்ன விளைவுகள் ஏற்படப்போகின்றது என்று சிந்தித்துப் பார்த்தோமா?



அரசின் ஜாதி ஒதுக்கீடுக்கான கல்வி இடங்களில் எவ்வளவு இடங்கள் உண்மையிலுமே கஷ்டப்படும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினர் என்று கூறப்படுபவர்களுக்கு சென்று சேர்கின்றது. என்னைக் கேட்டால் ஜாதி அடிப்படையில் கல்விக்கான இடங்களை ஒதுக்குவதை விட, ஒரு குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையை வைத்து கல்வி சலுகைகளை வழங்குவதே இன்றைய காலத்தில் சரியாக இருக்கும். ஏனெனில் அனைத்து பிரிவிலுமே வசதியானவர்களும் இருக்கிறார்கள், ஏழ்மையானவர்களும் இருக்கிறார்கள். சலுகை என்பது இல்லாதவர்களுக்கு போக வேண்டுமா இல்லை இருப்பவர்களுக்கே மீண்டும் போய் சேர வேண்டுமா?



"இல்லை என்போர் இருக்கையிலே
 இருப்பவர்கள் இல்லை என்பார்
 மடி நிறைய பொருளிருக்கும்
 மனம் நிறைய இருளிருக்கும்"

 என்ற பாடல் தான் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றது.


அரசின் சலுகைகளை பயன்படுத்தி குடும்பத்தின் ஒரு தலைமுறை நல்ல நிலைமைக்கு வந்துவிட்டாலும் கூட திரும்ப திரும்ப ஜாதியின் பெயரால் அதே சலுகைகளை தொடர்ந்து பயன்படுத்தும் குறுகிய மனப்பான்மை என்று ஒழியும். நம்மால் நமது குழந்தைகளை படிக்க வைக்க முடியும் அதற்கான வசதியிருக்கிறது என்று தெரிந்தும் அதை உண்மையிலே கஷ்டப்படும் அவர் பிரிவை சார்ந்த இன்னொருவரின் குழந்தைக்கு விட்டுத் தர மனம் ஏன் மறுக்கின்றது? இந்த கேள்விகளுக்கு எல்லாம் விடை இருக்கிறதா நம்மிடம்.


நமது நாட்டுக்கு இன்னொரு அச்சுறுத்தப் போகும் விஷயம் உணவுப் பற்றாக்குறை. இப்போது போதிய அளவு உணவு இருப்பினும் கூட அதை சேமித்து வைக்கும் கிடங்கு இல்லாததால்தான் விலைவாசி ஏற்றம் ஏற்படுகின்றது.


அனைவருமே பணம் சம்பாதிக்கும் நோக்குடன் கம்ப்யூட்டரையும், மேனேஜ்மேன்ட்டையும் படித்து வெளிநாடு சென்றுவிட்டால், நம் நாட்டுக்கு யார் தான் சேவை செய்யப்போகிறோம்? ராணுவத்துக்கு கூட அப்போது ஆள் இல்லாத நிலை ஏற்படும். 2020 இல் வல்லரசு ஆனாலும் கூட, இருக்கும் விவாசாயிகள் பஞ்சத்தில் சாவதாலும், விவசாய நிலங்கள் ரியல் எஸ்டேட் ஆக்கிரமிப்புகளாலும், விவசாயம் செய்ய இளைய சமூகம் முன் வராததாலும் உணவுக்காக மற்ற நாடுகளிடம் கையேந்தி இன்றைய அமெரிக்காவைப் போல டின்களில் அடைக்கப்பட்ட,பதப்படுத்தப்பட்ட வெளிநாட்டு இறக்குமதி உணவுகளை உண்டு வாழும் அவலம் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.


நாமாக முன் வராத பட்சத்தில், வீட்டுக்கொரு ஆண்மகன் விவசாயத்திலோ அல்லது ராணுவத்திலோ கண்டிப்பாக பணியாற்ற வேண்டும் என்று சட்டம் பிறப்பிக்கும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது.

ஜிம்பலக்கடி பம்பாவும் பம்பலக்கடி ஜிம்பாவும்..

ஜிம்பலக்கடி பம்பாவும் பம்பலக்கடி ஜிம்பாவும்...

எனக்கு எப்பவுமே இந்த ரெண்டு பேரும் கன்பியுஸ் பண்றவங்க தான்..இவர்களைப் பற்றி கொஞ்சம் பார்ப்போமா?

அண்ணன் கவுண்டமணியை தெரியாதவங்க தமிழ்நாட்டுல யாரும் இருக்க முடியாது. அப்பேற்பட்ட கலைஞன் முன்னேற, கூட நடித்த கேரக்டர்களின் பங்களிப்பு அபாரமானது.உசிலமணி,பசி நாராயணன், ஓமக்குச்சி நரசிம்மன் முதல் சார்லி,வடிவேலு வரை அனைவரும் அதில் அடக்கம்.அதில் செந்தில் பெரும் பங்கு எடுத்துக் கொண்டாலும், நாம் கவனிக்காமல் விட்ட மற்ற பலரில் ரெண்டு பேர் தான் இவர்கள். பேரிலும் கூட ஒற்றுமை உடையவர்கள். ஆம் அவர்கள் தான் கருப்பு சுப்பையா மற்றும் வெள்ளை சுப்பையா.

மேலும் படிக்கும் முன்னர் இவர்களைப் பற்றிய சிறு அறிமுகம் உங்களுக்கு. இவர்களைப் பற்றி தெரியாத சிலருக்காக. இளைய திலகம் பிரபு நடித்த ஜல்லிக் கட்டு காளை என்ற படத்தில் நகைச்சுவை பகுதியில் "ஐ ஆம் ஜிம்பலக்கடி பம்பா" என்ற ஆப்ரிக்கன் அங்கிள் ஒருவர் வருவாரே அவர் தான் கருப்பு சுப்பையா. கரகாட்டக்காரன் படத்தில் வரும் "ஊரு விட்டு ஊரு வந்து" பாடலில் பின்னால்ஆடும் ஒருவராக வருபவர் வெள்ளை சுப்பையா. இவரை மேலும் எளிதாக கண்டு கொள்ள வேண்டுமே ஆனால் "வைதேகி காத்திருந்தாள்" படத்தில் வரும் "மேகம் கருக்கையிலே" என்ற பாடலை பார்க்கலாம். இப்படி மக்ககளால் அதிகம் கவனிக்கப் படாத இவர்களைப் பற்றிய ஒரு தொகுப்பு தான் இந்த இடுகை.


90 களின் தமிழ் படங்களில், குறிப்பாக கிராமத்து கதையம்சம் கொண்ட படங்களின் டைட்டில் கார்டில் இவர்களின் பேரை பார்த்திருக்கிறேன். அப்போதிலிருந்தே இவர்களில் யார் கருப்பு சுப்பையா? யார் வெள்ளை சுப்பையா? என்ற குழப்பம் இருக்கும். கொஞ்ச நாளில் வெள்ளையாய் இருப்பவர் தான் வெள்ளை சுப்பையா என்று நானே நினைத்துக் கொண்டேன். ஆச்சரியம் என்ன என்றால் அது தான் உண்மையும் கூட. அப்போதெல்லாம் இந்த அளவு மீடியா வளர்ந்திருக்காத காரணத்தால் யாரிடம் சென்று இவர்களைப் பற்றி கேட்டாலும் அவர்களுக்கும் தெரியாது. என் அம்மாவிடம் கேட்டாலோ,படிக்கறதை பத்தி யோசிக்காம இதை பத்தி யோசிக்கிறியா? என்று மோர் கடையும் மத்துடன் தரிசனம் கொடுப்பாள்.

ஒருவழியாக வெள்ளை சுப்பையாவை பற்றிய எண்ணம் திடமாகிப் போன நிலையில் கருப்பு சுப்பையா அவர்களைப் பற்றி ஒரு புதிய குழப்பம் என்னை வந்து தொற்றிக் கொண்டது. இந்த இடத்தில் அண்ணன் பசி நாராயணனைப் பற்றி கொஞ்சம் அறிமுகம் கொடுக்கவேண்டி இருக்கிறது. சூரியன் படத்தில் தலைவர் கவுண்டமணியின் அரசியல்ல இதெல்லாம் சாதரணமப்பா என்ற நகைச்சுவை காட்சியின் துவக்கத்தில் "என்னடா ஓட்டை வாய் நாராயணா!குளிக்கிறியோ இல்லையோ சிவகடாட்சமா நெத்தில பட்டை போட்டுக்குற. ஆனா இந்த மாதிரி வேலையில இருக்கறவங்க எல்லாம் இப்படி தான் இருப்பாங்க" என்று ஒருவரைப் பார்த்து சொல்வாரே அவரே தான் பசி நாராயணன். பசி என்ற படத்தில் முதலாக நடித்த காரணத்தால் அவருக்கு இந்த பெயர். இதே படத்தில் நடித்த இன்னொரு நடிகை பசி சத்யா. இவர் கமலின் மகளிர் மட்டும் படத்தில் நாசரின் உதவியாளராக நடித்து இருப்பார்.இவரும் குணச்சித்திர மற்றும் நகைச்சுவை நடிகையே.


வேடிக்கை என்னவென்றால், கருப்பு சுப்பையா என்பவர் பசி நாராயணனா இல்லை ஜிம்பலக்கடி பம்பாவா என்ற குழப்பம் எனக்கு இன்று தான் தீர்ந்தது. ஜிம்பலக்கடி பம்பா தான் கருப்பு சுப்பையா அவர்கள்.அவரைப் பற்றிய மேலதிகத் தகவல்களை என்னால் திரட்ட முடியவில்லை. நண்பர்கள் யாருக்கேனும் தெரிந்து இருந்தால் இணையத் தொடுப்பு கொடுங்கள்.இன்னொரு வேடிக்கையான விஷயம் இன்று வரையிலும் நான் நடிகை காந்திமதி மற்றும் வடிவுக்கரசியை பெயர் மாற்றிக் கூறி குழம்புவதுண்டு. எப்போது இவர்கள் திரையில் வந்தாலும் என் அம்மா கேட்கும் முதல் கேள்வி "இவ பேரு என்ன டா?" என் பதில் பெரும்பாலும் தப்பானதாகத் தான் இருக்கும்.சரியாக சொன்ன கணங்கள் எல்லாமே யூகத்தில் சொன்னவையே.


இப்போது அண்ணன் வெள்ளை சுப்பையாவைப் பற்றி நான் சேகரித்த தகவல்கள் உங்களுக்காக.

இவரின் சொந்த ஊர் கோவை மாவட்டம் அருகிலுள்ள புஞ்சை புளியம்பட்டி என்ற கிராமம். அந்த காலத்து நடிகர்கள் சொன்ன காரணத்தையே தான் இவரும் சொல்றாரு. சின்ன வயசில் படிப்பு வராத காரணத்தால் குறிப்பாக இங்கிலீஷ் வராத காரணத்தால் பள்ளி வாத்தியார் தொல்லை தாங்க முடியாமல் பள்ளியை விட்டு ஓடி வந்தவர். அம்மாவிடம் அடி உதை வாங்கி காலத்தை கடத்திய பொழுது அங்குள்ள ஒரு டூரிங் டாக்கீஸ் சென்று வேலை கேட்டுள்ளார். இவர் சொல்லும் ஒரு அபூர்வத் தகவல், அப்போதெல்லாம் டூரிங் டாக்கீசுக்கு ஆறு மாச காலம் தான் லைசென்ஸ் கொடுப்பார்களாம். அதற்குப் பிறகு லைசென்சை மீண்டும் புதுப் பித்துக் கொள்ள வேண்டுமாம்.

அந்த டூரிங் டாக்கீஸ் ஓனர் கோபிச் செட்டிப்பாளயத்தை சேர்ந்தவர். அப்போது அங்கிருந்தபடியே பல படம் பார்த்திருக்கிறார்.அப்போது பெரும் கூட்டம் கூடிய நடிகர் திலகத்தின் பராசக்தி படத்தில் அவரின் வசன உச்சரிப்பைப் பார்த்து நடிக்க ஆசைபட்டிருக்கிறார்.அந்தியூர் தேவி நாடக சபா ஓனரான கே.எம்.ரத்தினப் பிள்ளை அவர்களிடம் சென்று வாய்ப்பு கேட்டுள்ளார். இவ்வாறு ட்ராமாக்களில் ஐக்கியம் ஆன இவர் மொத்தம் 63 பேர் கொண்ட நாடகக் குழுவில் பல நாடகங்கள் நடித்து உள்ளார். அங்கு அவர்களுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கப் பட்ட நடனம், பாட்டு அனைத்தையும் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்.

பிறகு அங்கிருந்து மெட்ராஸ் வந்து லட்சிய நடிகர் எஸ்.எஸ்.ஆர், எம்.ஆர்.ராதா,எம்.ஆர்.ஆர்.வாசு, ராதாரவி, ஆர்.எஸ்.மனோகர் போன்றவர்களுடன் மூன்று வருட காலம் மேடையில் நடித்து இருக்கிறார்.அப்போது இவர் நாடகத்தின் மேல் தீராத காதல் கொண்ட பைத்தியமாக அலைந்து இருக்கிறார். அப்போது எஸ்.வி.சகஸ்ர நாமம் அவர்கள் நடத்திய ட்ரூப்பிலும் நடித்து இருக்கிறார்.

கிட்டத் தட்ட 25 -30 வருடங்கள் கலைத் துறையில் இருக்கும் இவர் நடித்த முதல் படம் சிவாஜி கணேசன் நடித்து வெளியான பாசமலர் என்ற மிகப் பெரும் வெற்றி பெற்ற சில்வர் ஜுபிலி படம். இவருக்கு மீண்டும் சினிமா வாய்ப்பு சாண்டோ சின்னப்பா தேவர் அவர்களால் கிடைத்து இருக்கிறது. இன்று வரையில் அவரை தன் தெய்வமாகவே மதித்து வருகிறார். ஏற்கனவே நடித்து இருந்தாலும் 1972 ஆம் வருடம் ஜெய்ஷங்கர்,லக்ஷ்மி நடிப்பில் வெளியான மாணவன் என்ற படம் தான் இவரது முதல் திரைப் படம் என்று இவர் கருதுகிறார். அதில் இவர் காத்தாடி ராமமூர்த்தி, பாண்டு போன்றவர்களுடன் ஜெய் ஷங்கரின் நண்பர்களில் ஒருவராக நடித்து இருக்கிறார். இவருக்கு வெள்ளை சுப்பையா என்ற பேரே சாண்டோ வைத்தது தான்.




இவர் பல படங்கள் நடித்திருந்தாலும், இவரை பலருக்கு அறிமுகப் படுத்தியது, அறிமுகப் படுத்திக்கொண்டிருப்பது ஆர்.சுந்தர்ராஜன் இயக்கத்தில் உண்டான வைதேகி காத்திருந்தாள் என்ற திரைப்படத்தில் இசைஞானியின் இசையில் வெளிவந்த "மேகம் கருக்கையிலே" என்ற பாடல் தான்.பாண்டி பஜார் ஷாப்பிங்ல இருந்த போது ஒரு லண்டன் நண்பர் இவரை பார்த்து "நேத்து தான் உன்னை லண்டனில் பார்த்தேன்." என்றாராம். பேந்த பேந்த முழித்த இவரிடம் "ஆமாங்க நேத்து தான் டி.வி ல உங்கள் பாட்டை பார்த்தேன். அந்த பாடலில் நடித்தது நீங்க தானே" என்றாராம்.இப்படி இந்த பாடல் அவருக்கு நல்ல பேர் வாங்கிக் கொடுத்ததாக கூறுகிறார். அந்த பாடல் உங்களுக்காகவும்.





ஆனால் இவர் நடித்த பாடலில் எனக்கு மட்டுமல்லாமல் பலருக்கும் பிடித்திருக்கும் பாட்டு என்றால், கரகாட்டகாரனில் வரும் "ஊரு விட்டு ஊரு வந்து" என்ற பாட்டு தான்.அந்த பாடலும் உங்க பார்வைக்காக.



பயணங்கள் முடிவதில்லை, அமைதிப்படை போன்று இவர் நடித்த பல படங்கள் சில்வர் ஜுபிலி ஆகி இருக்கிறதாம். பாவலர் கிரியேஷன்ஸ் மூலம் வெளிவந்த கரகாட்டகாரன் இரண்டு வருடங்கள் ஓடியது. இளையராஜா, பாஸ்கர், கங்கை அமரன் போன்றோரின் நட்பே தன்னை அந்த படத்தில் நடிக்க வைத்ததாகவும் குறிப்பிடுகிறார். அதே பாவலர் கிரியேஷன்ஸ் தயாரிப்பில் வெளிவந்த பிரபு-சில்க் ஸ்மிதா நடித்த கோழி கூவுது படத்திலும் நடித்திருக்கிறார். அந்த படமும் அனைத்து ஊர்களிலும் 150 நாட்கள் ஓடியதாக கூறுகிறார்.மேலும் கேப்டன் விஜயகாந்த் நடித்த அம்மன் கோவில் கிழக்காலே,வைதேகி காத்திருந்தாள் போன்ற படங்களிலும் இவர் நடித்து இருக்கிறார். இந்த வெற்றிக்கு எல்லாம் காரணம் இளையராஜாவின் இசை தான் என்றாலும், இளையராஜா, கங்கை அமரன், ஆர்.சுந்தர்ராஜனின் நட்பும் அவர்களின் எளிமையாகப் பழகும் விதமும் தான் என்கிறார்.

ஒரு காலத்தில் தேனாம்பேட்டையில் இவர், அண்மையில் மறைந்த இசை அமைப்பாளர் சந்திர போஸ், தேவா, பாஸ்கர், கங்கை அமரன் போன்றோர்கள்
ஒன்றாக வசித்து இருப்பதை குறிப்பிட்டு இருக்கிறார். இவர்கள் அனைவரும் சங்கிலி முருகன் இருந்த லாட்ஜில் அறை எண் 92 -சியை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறார். இன்று சாலிக்ராமம் பங்களாவில் இவர்கள் குடியிருந்தாலும் அந்த இனிமையான நாட்களை என்றும் அவர்கள் மறக்க மாட்டார்கள், இன்றும் நினைச்சுப் பார்ப்பார்கள் என்கிறார்.
இவரை சென்டிமேன்ட்டுக்காக பல படங்களில் ஒரு சீன், அரை சீன் காட்சிகளில் நடிக்க கூப்பிட்டாலும் உடனே சம்மதிப்பாராம்.இயக்குனர் தரணி இவரை அனைத்துப் படங்களிலும் நடிக்க அழைப்பதாக கூறுகிறார்.தற்போது கே.வி ஆனந்தின் இயக்கத்தில் உள்ள கோ படத்தில் நடித்து வருகிறார். இவர் சீரியலையும் விட்டு வைக்கவில்லை. சன் டி.வியில் தங்கம், ராஜ் டி,வியில் வீட்டுக்கு வீடு, கலைஞர் டி.வியில் செண்பகமே போன்ற சீரியல்களில் நடித்து வருகிறார்.

இப்படி பட்ட ஆடம்பரம் இல்லாத, கொடுக்க்கரத்தை வாங்கிட்டு நடிக்கும், எளிமையான ஒரு கலைஞனை பற்றி சில வார்த்தைகள் உங்களுடன் பகிர்ந்தமைக்கு மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.


கண்டிப்பா மீண்டும் எதாச்சும் பினாத்த வருவேன்.இவ்வளவு நேரம் பொறுமையுடன் படித்த அனைவருக்கும் நன்றி.

யார் தான் என்போல் ஏமாந்த சோணகிரி?

டாஸ்மாக்கில் சரக்கை

ஊற்றிக் கொடுத்தபின்

கொடுத்த கடனை

கேட்டேன் என் நண்பனிடம்

காலைல வாங்கிக்கோடா

என்கிறான்...

குடிகாரன் பேச்சு!

இன்னைக்கு ரொம்ப
ஸ்மார்ட்டா இருக்கீங்க போங்க...
போத்தீஸ் புடவை கடையில்,
ஏங்க இந்த பட்டுபுடவை
எனக்கு நல்லாருக்குமில்ல?
என்னிடம் என் மனைவி...


எனக்குன்னு இந்த வீட்ல
என்ன பொழுதுபோக்கு இருக்கு?
இந்த மனுஷனை கட்டிகிட்டதிலிருந்து..
வந்ததும் சரியில்ல வாய்ச்சதும் சரியில்ல
அரைமணி நேர சீரியல் பார்க்கவிடாத
மகனிடம் அம்மா...

தல உங்க எழுத்து சூப்பரு!
பின்னீட்டீங்க...பிச்சிட்டீங்க...
அருமை...
வழக்கம் போல கலக்கல்...
பின்னூட்டம் திரும்பப் பெற
பெரும் முயற்சியில்
பதிவர்கள்...

யார் தான் என்போல் 

ஏமாந்த சோணகிரி?

பாடலை பார்த்துட்டீங்களா? அதை அப்படியே பதிவுலகத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி மாத்தி நீங்களே பாடிக்கோங்க...

"கிட்டுமணி போல ஒரு மக்குமணி யாருமில்லை" அது அப்போ. இப்போ டக்கால்டி போல ஒரு மக்குமணி யாருமில்லை...

மீண்டும் பினாத்த வருவேன். பொறுமையுடன் படித்து பார்த்த அனைவருக்கும் நன்றி...

பயணம்

பயணம்- இந்த வார்த்தை என்னைப் பொறுத்தவரை மந்திரச் சொல். ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை நமது உலகை புதுப்பிக்கவல்ல ஒரு மந்திரச்சொல் தாங்க அது. சற்று யோசிச்சு பாருங்க, வாழ்க்கை தான் எவ்வளவு விசித்திரமானது? அழுதுகொண்டே பிறப்பதிலிருந்து இறந்து பிறரை அழவைப்பது வரை. இங்கே கொஞ்சம் கவனித்தீர்களா? நமது வாழ்வின் விசித்திரம் நாம் பிறக்கையிலே நம்முடன் தொடங்கிவிடுவதை. ஆம் நாம் பிறக்கும் போதே அழுது கொண்டு பிறந்தால் தான் நம்மைப் பெற்ற தாயின் முகம் மலர்கின்றது. அந்த அழுகைச் சத்தம் தான் பிரசவ வார்டின் வெளியே சிந்தனையுடன் நடந்து கொண்டிருக்கிற தகப்பனால் ஒரு நல்ல முடிவை தெரிந்து கொள்ள உதவுகின்றது. ஆனால் அரிதாக ஒரு சில தருணங்களில் அப்படி அழாமல் குழந்தை பிறக்கும் போது தகப்பனின் அந்த நொடியை சற்று சிந்தித்து பாருங்கள்.அழாமல் பிறந்த குழந்தை என்றால் அநேகமாக அது பிறக்கும் போதே இறக்கின்ற குழந்தையாக தான் பெரும்பாலும்  இருக்கும்.

அதே சமயம் அதற்கு நேர்மாறாக ஒரு மனிதன்  இறக்கின்ற போது பாருங்கள்...அவன் சிரித்துக் கொண்டே இறந்தாலும் கூட அவனை சுற்றியுள்ள மனிதர்களுக்கு அவனது திடீர் பிரிவு அழுகையும் சோகத்தையுமே உண்டாகுகிறது. எனவே பிறக்கும் போதே நமது இறப்பும் நிச்சயம் ஆகிவிட்ட இந்த நிச்சயமற்ற வாழ்க்கையிலேயே நம்மை ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதும் ஒரு தூண்டுகோலாக பிடிப்புடன் கொண்டு செல்லுவது தான் பயணம்...வாழ்க்கைப் பயணம். அதைப் பற்றிய எண்ணங்கள் தான் இந்த இடுகை.

ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் பிரச்சினை இருக்கும். அவன் பிறந்த,வளர்ந்த சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு அதை பிரிக்கலாம். ஆனால் உண்மையிலேயே சொல்லப் போனால் பிரச்சினை என்றே ஒன்று கிடையாது.நாம் செய்கின்ற காரியத்தால் நம்மால் உருவாக்கப் படுகின்றவையே பிரச்சினைகள். ஏழைகளுக்கு அன்றாட வாழ்க்கையே ஒரு பிரச்சினை தான்.அவனுக்கு தேவை எல்லாம் பசி தீர்க்க உணவு, இருக்க இடம், உடம்பை மறைக்க மானத்தை காக்க இரண்டு செட் உடை, அவ்ளோ தான். இதுவே வசதி உள்ளவனுக்கு அனைத்துமே கவுரவம் சார்ந்த விஷயங்கள் ஆகிவிடுகின்றது.உண்ணும் உணவிலிருந்து உடுத்தும் உடை வரை அவன் மேன்மையானவற்றைத் தேடி அலைகின்றான். இதில் இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாக தவிப்பது நடுத்தர வர்க்கத்தினர் தான்.

இப்படிப் பட்ட வாழ்க்கையில் பயணிப்பதே ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் தான். பயணங்களின் மூலம் தான் நம் மனம் பக்குவப் படுகின்றது. பயணத்தைப் போல ஒரு உற்ற தோழன் யாரும் கிடையாது. பயணத்தின் போது நம் கூடவே இன்னொரு உயிரும் கை கோர்த்து கொள்ளும் போது தான் நாம் இன்னும் பக்குவம் அடைகின்றோம். அந்த இன்னொரு உயிர் பெரும்பாலும் மனைவியாகவோ அல்லது நண்பர்களாகவோ இருக்கும்.

தனியே பயணிப்பது தான் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம்.நம்மில் தொலைந்து போன, நாம் தொலைத்த விஷயங்களை மீட்டெடுக்க என்னால் பயணிப்பதன் மூலமே முடிகின்றது. அடுத்த நாள் வாழ வேண்டும் என்ற புத்துணர்ச்சியை கொடுக்கின்றது. மிக முக்கியமாக நம்மைப் பற்றி நன்றாக புரிந்து கொள்ள உதவுகின்றது தனிமைப் பயணம். அது நமது பலம்,பலவீனங்களை எடை போட, சோதித்து கொள்ள உதவி செய்கின்றது.

நான் என்னை பக்குவ படுத்திக் கொள்ள பலமுறை சேலம் - சென்னை வழிகளான உளுந்தூர்பேட்டை நெடுஞ்சாலையும், வேலூர் நெடுஞ்சாலையும் உபயோகப் படுத்தி இருக்கிறேன்.

அனைவரும் மன்னிக்கவும் இப்போ கொஞ்சம் சுயபுராணம் பாட வேண்டியிருக்கிறது. நான் அவ்வாறு பயணம் மேற்கொண்ட தருணம், காதல் தோல்வியாலும், குடும்ப சச்சரவுகளாலும் மிகவும் துவண்டு போய் என்னை நானே தேடிக் கொண்டிருந்த சமயம். பத்துக்கு எட்டு அறையில் தனியாக சென்னையில் வாழ்க்கை. என்ன ஏது என்று கேட்க கூட யாரும் அருகில் இல்லாத சுதந்திரம். ஆலோசனை சொல்லவோ தேற்றவோ அருகில் யாரும் கிடையாது. அப்போது கூட எனக்கு கை கொடுத்தது எனது பைக்கும் நான் மேற்கொண்ட பயணங்களும் தான். பைத்தியம் போல பல இடங்களுக்கு பைக்கிலேயே நெடுந்தூரம் பயணித்து இருக்கிறேன். பெரும்பாலும் அவற்றுள் எங்கு போகிறோம் எதற்கு போகிறோம் என்ற  இலக்கில்லாத பயணங்கள்.இப்போது பதிவுலகில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் கவுதம் மேனன் இயக்கிய வாரணம் ஆயிரம் படத்தில் கூட அப்படி ஒரு காட்சி வரும். 

அப்படிப்பட்ட பயணங்களில் தான் எத்தனை சுவாரசியங்களை நான் கண்டிருக்கிறேன். போகும் வழியெங்கும் வாழ்க்கையின் இரண்டே சாரர்களை பார்க்கலாம். ஒன்று மகிழ்ச்சியாக பயணிப்பவர்கள். மற்றவர்கள் முகத்தில் ஏதோவொரு சோகத்தை அப்பிக் கொண்டு பயணித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். நான் மட்டும் எந்த பிரிவையும் சாராமல் போய்க்கொண்டிருப்பேன். அதனால் தான் என்னவோ என்னால் பல அறிய விஷயங்களை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது என்று நினைக்கிறேன்.

ரோட்டுக்கடை, பரோட்டா லாரி டிரைவர்கள், இருசாரார் மனிதர்களின் இரவு வாழ்க்கை, விபத்து, நசுங்கிய வாகனங்கள்,ரத்த வாடை,சாவு,அதைப் பார்த்துக் கொண்டே தொடரும் பயணம், அதீத தூசு, புகை, இயற்கை சீற்றங்கள் (ஒரு முறை ஊத்தங்கரை அருகே நான் செல்லும் போது அடித்த மழையிலும்,காற்றிலும் எனக்கு பத்தடிக்கு முன்னே மரம் சரிந்து விழுந்தது. அப்போது உணர்ந்தது எல்லாம் இந்த இயற்கையின் முன்னே ஒரு தூசி தான் நான் என்று), சகிப்புத்தன்மை,பல புதிய முகங்களின் நட்பு,அவர்களின் அனுபவங்கள் -  இப்படி பல விஷயங்களை அடுக்கி கொண்டே போகலாம். என்ன தான் நாம் காரிலோ, பஸ்சிலோ பயணம் செய்தாலும் தனியே இவ்வாறு பைக்கிலே பயணம் செய்வது என்பது என்னைப் பொறுத்தவரை தனிமையை தேடி அலைபவர்களுக்கும், தன்னை தேடி அலைபவர்களுக்கும் மிகவும் பொக்கிஷமானது தான்.

தளபதி படத்தில் ஒரு வசனம் வரும், " எனக்கு சோறு போட்ட இங்க இருக்குற அத்தனை பேரும் என் அம்மா தான்" என்று. அதை நான் இந்த பயணங்களின்        போது உணர்ந்து இருக்கிறேன். 

அடுத்து கூட்டுப் பயணம். இது தனிமை விரும்பிகளுக்கு பிடிக்காது என்றாலும், அவர்கள் இந்த பயணத்துக்கு ஏற்ப தன்னை அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ள வல்லவர்கள். இதில் பெரும்பாலும் நாம் குழு மனப்பான்மையையும், அடுத்தவரின் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு மரியாதையை கொடுப்பதையும், கருத்துப் பரிமாற்றத்தையும், அதீத சகிப்புத்தன்மையையும், அடுத்தவரின் எண்ணங்களுக்கு மதிப்பளிப்பதையும் கற்றுக் கொள்ளலாம். குறிப்பாக நம்மை நம்பி இன்னும் சில ஜீவன்கள் இருக்கின்றது என்ற நினைப்பே நமக்கு பாதுகாப்பு உணர்வை அதிகப் படுத்தி ஒழுங்காக வாகனத்தை ஓட்ட வைக்கும்.

ஒரு பயணம் ஒரு மனிதனின் மனதை எப்படி எல்லாம் மாற்றும், பக்குவப் படுத்தும், அவன் பழகிய மனிதர்களின் குணங்களை பிரதிபலிக்க வைக்கும் என்பதற்கு அன்பே சிவம் படத்தில் வரும் கமல்-மாதவன் ஒரிசா-சென்னை பயணங்கள் உதாரணம். எனக்கும் ஒரிசா அனுபவம் உண்டு. அது ஒரு பெரிய பழைய கதை. ஏற்கனவே எனது பழைய வலைப்பூவில் எழுதி இருந்தேன். மீண்டும் நேரம் வரும் போது சொல்கிறேன்.இப்படிப் பட்ட பல நல்லது தரும் பயணத்தை நாம் பணம் செலவழிகின்றது என்று பாராமல் அடிக்கடி செய்வோம்.நம்மை நாமே புதுபிப்போம். பொறுமையுடன் படித்த அனைவருக்கும் நன்றி. 

(டிஸ்கி: படங்கள் அண்மைய எனது மியாமி பயணத்தின் போது எனது நண்பன் சித்தார்த்தினால் க்ளிக்கியவை.)

கக்கூஸ் வசனங்கள் (18+)

"வணக்கம் சார்...என்னால ஒரு மாசமா நடக்கவே முடியல..பையனுக்கு படிப்பு வர மாட்டேங்குது...எங்க அப்பாவுக்கு வியாதியோ வியாதி..அம்மாவுக்கு ஹார்ட் ஆபரேஷன் பண்ணனுமுங்க...தங்கச்சிக்கு கல்யாணம் பண்ணனுமுங்க...வீட்டுல ஒரே கஷ்டமுங்க...

அது சரி..இதை எல்லாம் ஏன் பேங்க்ல வந்து என்கிட்டே ஏன்யா சொல்லிட்டு இருக்க?

இல்ல கஷ்டத்தை சொன்னாத்தான் பேங்க் லோன் கிடைக்கும்னு சொன்னாங்க அதான்..."

இது ஒரு பழைய ஜோக்குங்க...இது போல தானுங்கோ நான் இப்போ சொல்ற விஷயமும். படிச்சதுக்கு அப்புறம், "இத எல்லாம் ஏன்டா எங்க கிட்ட சொல்ற"ன்னு கேட்டீங்கன்னா அதுக்கு என் கிட்ட பதில் இல்லீங்கோ.இப்போதைக்கு செவுடன் காதுல சங்கு ஊதுன கதையா தான் நெனச்சு இந்த இடுகையையே எழுதுறேன்.

நானும் ரொம்ப நாளாவே இதைப் பற்றி எழுதனும்னு நினைச்சு மறந்து போயிடுறேன்.இப்ப தான் அதுக்கு நேரம் வந்துருக்கு.சொல்லப் போனால் பலரும் இதை கவனிச்சு இருப்பீங்க. பலர் ஒருமுறையேனும் என்னைபோல திட்டி தீர்த்து இருப்பீர்கள்..சிலர் இதெல்லாம் ஒரு மேட்டர்னு இதுக்கு போயி இப்படி கொதிச்சு போறீங்களே என்று கூறலாம். ஆனால் இனால் இதை சாதரணமாக ஜீரணிக்க முடியவில்லை.



அப்புறம் இன்னொரு விஷயம். இந்த இடுகைக்கு 18 + போட தேவை இல்லை தான். ஆனா கொஞ்சம் காரமா எழுத வேண்டி இருக்கு. போடலைனா பள்ளியில் பாலியல் கல்வி போதிக்கலாம் ஆனால் வலைப்பூவில் ஆபாசமாக எழுதக் கூடாது என்று கூறும் சமூக காவலர்கள் உத்தரவின் பேரில் அந்த குறியீடு... அதனால் தான் 18 +. கவுண்டர் "ஆஹா என்ன பொருத்தம்" என்ற படத்துல பரிவட்டதுக்கு ஆசைப்பட்டு கையில பூச்ச்சட்டியும் சாட்டை அடியும் வாங்கும் போது கொந்தளிச்சு போயி

 "இந்த நாலு முழ துணியை தலைல கட்டுனா பரிவட்டம், இடுப்புல கட்டுன வெட்டி, தோள்ள போட்டா துண்டு..உள்ளார கட்டுனா கோவணம்...இதுக்கு போயி ஏண்டா அடிச்சுக்குறீங்க...பரிவட்டமாவது சொரிவட்டமாவது...நீங்களே வெச்சுக்குங்க டா.." என்பார். அது போல கோபம் தான் இப்போ எனக்கும்.

ஓகேங்க..முன்னுரையே இவ்ளோ பெருசா போயிடுச்சு...ஸ்ட்ரைட்டா மேட்டருக்கு போயிடுறேன். விஷயம் என்னன்னா இப்போ வர எல்லா சேன்னல்களிலும் முக்கால் பகுதியை அடைத்துக் கொள்ளும் விளம்பரங்களும், எஸ்.எம்.எஸ் வாசகங்களும் தான். வர வர நிலைமை ரொம்ப மோசமாக போய்கிட்டு இருக்கு.அதைப் பத்தி புலம்பலாம்னு தான் இந்த இடுகை.





தூர்தர்ஷன் ஒளிபரப்பாகும் காலங்களில் எல்லாம், தொலைகாட்சி நிகழ்சிகளின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவானதாக இருந்தாலும் மனதுக்கு நிறைவானத இருக்குமுங்க...ஒலியும் ஒளியும், சித்ரஹார், சித்ரமாலா, ஞாயிற்று கிழமை வரும் சந்திரகாந்தா,மகாபாரதம், மாநில மொழித் திரைப்படங்கள், கார்ட்டூன் நிகழ்ச்சிகளான ஜங்கிள் புக் மோக்லி, டக் டேல்ஸ் போன்றவை ஞாபகம் இருக்குங்களா? நினைக்கும் போதே எத்தனை எத்தனை இனிமையான ஞாபங்கள் நம் மனதில். நான் சொன்ன இந்த நிகழ்சிகளில் எல்லாம் தேவை இல்லாத அதிக நேர விளம்பரங்கள் என்பதே கிடையாது. அது சரி பூக்கடைக்கு எதுக்குங்க விளம்பரம்.

சொல்லப்போனால் "இது ஒரு விளம்பரதாரர் நிகழ்ச்சி" என்று காணும் போதே மனதில் ஒரு சந்தோசம் இருக்கும். ஏனெனில் விளம்பரதார் நிகழ்சிகள் தான் பொழுதுபோக்குபவையாக இருக்கும். "வயலும் வாழ்வும்", "எதிரொலி", "உலா வரும் ஒளிக்கதிர்" போன்ற நிகழ்சிகளுக்கு எல்லாம் விளம்பரதாரர்கள் மிகவும் குறைவே. அன்றைய விளம்பரங்களும் இப்போது நினைக்கையிலும் அந்த நாட்களை ஒட்டிய நிகழ்வுகளை அசைபோட்டு பார்த்து ரசிக்கத் தக்க வகையில் இருக்கும். சில சாம்பிள்களை பார்ப்போம்.


"வாஷிங் பவுடர் நிர்மா,வாஷிங் பவுடர் நிர்மா
பாலை போலே நிறமே..நிர்மாவாலே வருமே...
வண்ணத் துணிகள் எல்லாம் பலபலத்திடும் நிறமே.."

என்று குட்டிப்பாவாடை சுற்றி ஆடிவரும் சுட்டிப்பெண் மறைந்த நிகழ்வை அவ்விளம்பரம் ஒவ்வொரு முறை ஒளிபரப்பபடும் போதும் அனைவரும் அந்த செய்தியை சொல்லிக்கொள்வதுண்டு.

"குழந்தை ஏன் அழுவுது? உட்வர்ட்ஸ் கிரைப் வாட்டர் கொடு..நீ குழந்தையா இருக்கச்சே அதை தான் கொடுத்தேன்" என்று மூன்று தலைமுறை பெண்கள் பரிந்துரைப்பது மிகவும் பிரபலம்.


"சொட்டு நீலம் டோய்..ரீகல் சொட்டு நீலம் டோய்
என்ன வெண்மையோ ஆஹா என்ன வெண்மையோ?
லிட்டருக்கு நாலு சொட்டு
துணிகளை எடுத்து
அழித்து பிழிந்துடு ...
வேறென்ன இதுக்கு
உஜாலா இருக்கு..."

இது போன்றவைகள் வெறும் விளம்பரங்கள் மட்டும் இல்லை. காலப் பதிவேடுகள்.அப்புறம் சனிக்கிழமை இரவுகளில் ஒளிபரப்பப்படும் திரைப்படத்துக்கு முன்னாடி பத்து நிமிடம் விளம்பரம் போட ஆரம்பித்தார்கள்.அதன் பிறகு விளம்பரமே இருக்காது.ஆனால் நானெல்லாம் அதனாலேயே உண்ட களைப்பில் படம் பார்க்காமல் உறங்கி விடுவேன்.


ஆனால் இன்னைக்கு நிலைமை எப்புடி இருக்கு பார்த்தீங்களா?


"குளிக்காத..." என்று கூவும் ஒரு விளம்பரம். பெண்களின் மாதவிலக்கை அக்கு வேறு ஆணி வேறாக பிரித்து அப்பட்டமாக அனைவருக்கும் விளக்கும் சில விளம்பரங்கள் என்று பட்டியல் நீளும். தற்போதைய விளம்பரங்களில் காலம் கடந்து நிற்கும் என்று என் மனதில் தோன்றுவது வோடபோன் ஜூ ஜூ விளம்பரம் தான். இன்னும் சில இருக்கலாம். இப்போது என் நினைவில் இல்லை.

கொடுமையிலும் கொடுமை என்னன்னா, கிரிக்கெட் ஆட்டத்தின் போது ஒளிபரப்படும் விளம்பரங்கள். முன்பு ஒவ்வொரு ஓவர் இடையிலும் ஒளிபரப்பினார்கள். பின் ஓவர் மற்றும் விக்கெட் இடைவெளிகளில், அதற்கு அப்புறம், ஆடம் தடை படும் போதெல்லாம் (பந்து மாற்றம், பேட்ஸ்மான் தண்ணீர், க்ளவுஸ்,மட்டை கேட்கும் போது என்று நீண்டது. பிறகு எவன் கொடுத்த யோசனைன்னு தெரில, ஸ்க்ரீனை ஒரு பக்கம் கால்வாசி சுருக்கி அதில் விளையாட்டை காட்டிவிட்டு மீதி இடங்கள் பூராவும் ஸ்லைட் ஓட்டுவது. தைரியம் இருந்தா இதை மெகா சீரியல்களில் புகுத்திப் பாருங்கள். தமிழ்நாடு தங்கமணிகளின் சாபங்களில் இருந்து பெறப்படும் அந்தந்த கரென்ட் லைன் மென் சாபத்தை நீங்கள் பகிர்ந்து கொள்ளுவீர்கள். இப்படி எல்லாம் கடுப்பேத்துறாங்க மை லார்ட்...


அடுத்த மேட்டர், சன் மியுசிக் உட்பட மற்ற அலைவரிசைகள். கக்கூஸ் சுவர்களில் எழுதப் படும் வாக்கியங்கள் அனைத்தும் இந்த அலைவரிசைகள் தொடங்கியுள்ள எஸ்.எம்.எஸ் கட்டங்களில் தோற்றுப் போய்விடும். ஏனெனில் கக்கூஸ் வாக்கியங்கள் எதிரி போல...அதைப் படித்தவுடனேயே அதிலுள்ள வக்கிரங்கள் புரிந்து விடும். இரண்டாம் ராகம் துரோகியை போல. வக்கிரங்கள் உள்ளே பொதிந்து இருக்கும். அன்பும் அக்கறையும் மேல்வர்ண பூச்சுகளாய் பல்லிளிக்கும்.அதிலும் அவனுங்க பேரு வெச்சு கூபிடுறதும் எழுதுறதும் இருக்கு பாருங்க. அவற்றில் சில சாம்பிள்கள்:


செல்லம், ஐ லவ் யூ,புருஷ்,பொண்ட்ஸ்,பொண்டாட்டி, புருஷன், பொம்முக்குட்டி, ராசாத்தி, புஜ்ஜிமா,புச்சு குட்டி, பொம்பளையா இருந்தா அம்முகுட்டி,ஆம்பளையா இருந்தா அப்புக்குட்டி, அழுக்கா, ரவுடி,பொருக்கி,போக்கிரி,ச்வீட் ராஸ்கல் போன்றவை.

அதோட இல்லாம இன்னும் ஒருபடி மேல போயி, கில்லி ஜனா, அமர்க்களம் ஆனந்து, ஆறு ஆறுமுகம் போன்று பல பேரு. ஒவ்வொரு பத்து நிமிடத்துக்குள் ஆறேழு திவ்யாகளும்,ப்ரியாக்களும், கார்த்திக்களும்,சூர்யாக்களும் எப்படியும் மெஸ்சேஜி விடுவதன் மர்மம் என்னன்னே தெரியலை. இன்னும் சில கொப்பரை தலையனுங்க... "திஸ் சாங் இஸ் ஒன்லி பார் ---- பேன்ஸ்" என்று போடும் போது நாமெல்லாம் அந்த நடிகனின் பாட்டை பார்க்கவே கூடாதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்.இன்னும் சில பேர் "ப்ளீஸ் அக்செப்ட் மீ, பீல் மை லவ்" என்று பிச்சை எடுத்துட்டு இருப்பானுங்க. அத்தனை வருஷமா அவனுக்கு பாலூட்டி, மோரூட்டி, நெய்யூட்டி, தயிரூட்டி வூட்டுல இருக்குற, வளர்த்த தாய் தகப்பன் கிட்ட ஒருவார்த்தை "சாப்பிட்டியா" ன்னு கேக்க மாட்டானுங்க. ஆனா ஜாரிங்க கிட்ட மட்டும் பேசுறதுக்கு ஒரு எஸ்.எம்.எஸ்ஸுக்கு மூணு ரூபாய் செலவு பண்ணி "ஹாய் டா செல்லம்! ஹாட் டின்னர்?" ன்னு பீட்டர் விடுறானுங்க. யப்பா சாமி! இப்படி தான் இவனுங்க தொல்லை காலைல இருந்து நைட்டு பத்தரை வரைக்கும் தொடரும்.


இதுல க்ரூப்பா வேற திரியறாங்க. அவனுங்களுக்கு மத்தியில இருக்குற சங்கேத பாஷைகளை போட்டு இந்த மாதிரி பல பேர் பார்க்கும் போது நிகழ்சிகளில் பேசிக்குவாங்க. தெரியாம அதை படிச்சுடோம் அவ்ளோ தான் அது என்னவா இருக்கும்னு யோசிச்சே அந்த நாள் நமக்கு வெளங்காம போயிடும். பின்ன தமிழனுக்கே உரிய க்யுரியாசிடி எனக்கும் இருக்கும் இல்ல.


ஏற்கனவே பல வழிகளில் கொள்ளை அடிக்கும் தொலைத் தொடர்பு நிறுவனங்கள் அதிகம் காசு பார்க்கிறார்கள். போர்க்களம் என்ற அண்மையில் வெளிவந்த படத்தில் ஒரு காட்சி வரும். ஒருவர் மாடியிலிருந்து நான் தற்கொலை செய்யப்போகிறேன் என்று ஊரை கூட்ட அதை படம் பிடிக்க வரும் ஒரு செய்தி சேனல் ரிப்போர்ட்டர் "இவரு மாடியில இருந்து குதிப்பாரா மாட்டாரான்னு உங்க போனை எடுத்து 76767 என்ற எண்ணுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புங்க" என்ற காட்சி வரும். அந்த காட்சி நிஜ வாழ்வில் நடந்தேறும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை.

அய்யா..அம்மா...உங்களுக்கும் இந்த இடுகை புடிச்சு இருந்தா உங்க மொபைல் எண்ணுக்கு நீங்களே எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பிசுக்குங்க. டக்கால்ட்டி தான் அனுப்ப சொன்னான்னு வேற யாரையும் தொந்தரவு பண்ணாதீங்க.


மனசுல இருந்த கடுப்பை கொட்டிட்டேன். பொறுமையுடன் படித்த அனைவருக்கும் நன்றி.! மீண்டும் கண்டிப்பாக இதுபோல எதாச்சு பினாத்த வருவேன்.

இருவர்...

25 ஆவது இடுகையில் இருவர்

தமிழக மீனவர்கள் விஷயத்தில் இதுவரை 6897 கையொப்பங்களே பதிவாகி இருக்கிறது. நண்பர்களே இன்னும் தீவிரம் தேவை. 

சென்ற பதிவை தமிலிஷின் பிரபலமானவை பகுதியில் கொண்டு வருவதற்கு வாக்களித்த அனைத்து உள்ளங்களுக்கும்,படித்த மற்றும்  படித்து பின்னூட்டமிட்ட அனைத்து நண்பர்களுக்கும் எனது நன்றியும் வணக்கமும்.!!!என்னை பின்தொடரும்  நண்பர்களுக்கும்

 இவ்வேளையில் எனது நன்றிகள் சொல்ல கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

நான் சரியாக போன வருடம் பிப்ரவரியில் தான் இந்த டக்கால்டி வலைப்பூவை தொடங்கினேன். சரியாக ஒரு வருடம் ஆகின்றது. சரி இதுவரை என்ன எழுதி கிழித்து இருக்கிறோம் என்று சற்று அசைபோட்டு பார்க்கையில் இந்த இடுகை சரியாக 25 வது இடுகையாகும். ஒரு வருட காலத்தில் மிகவும் குறைந்த இடுகைகளை எழுதி சாதனை படைத்தது நானாகத் தான் இருக்கும்.எல்லாம் சோம்பலின் வெளிப்பாடே.ஆனாலும் கூட எழுதிய வரையில் 60 % (என்னைப் பொறுத்தவரையில்) சற்று உருப்படியாக எழுதி வருகிறேன் என்று நினைக்கிறேன். பல நல்ல விஷயங்கள் எழுத நினைத்து மறந்து போயிருக்கிறேன். இந்த வருடம் எப்படி அமைகின்றது என்று எனக்கு எந்த ஒரு கணிப்பும் இல்லை.

சரி இந்த இருபத்தைந்தாவது இடுகையை மிகவும் அழகியலாக படைக்க வேண்டும் என்று யோசித்ததில் ஒரு மனதிற்கு இதமான, பார்க்கும் போதே மென்மையாக காட்சி அளிக்கும், பழகிய பிறர் கூறிய வரைக்கும் இனிமையானவர் போன்ற சிலரைப் பற்றி சிலாகித்து எழுதலாம் என்று தோன்றியது. இதுவும் ஒரு சினிமா சார்ந்த இடுகையாகவே இட வேண்டியது ஆகிவிட்டது. என் மனதில் தோன்றிய இரண்டு இனிமையான நபர்களைப் பற்றி இங்கு காண்போம். இவர்களுள் ஒருவர் இப்போது உயிருடன் இல்லை. மற்றொருவர் அமைதியாக தனது அடுத்த படைப்பின் வெளியீட்டில் முனைந்து இருக்கிறார். இந்த இருவரையுமே எனக்கு பிடிக்க காரணம் இவர்களது அலட்டலும் ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாத அமைதியான வாழ்கை முறை தான்.

முதலாமவர் இயக்குனர் ராதாமோகன்:

 இப்படி ஓர் படைப்பாளி நமது தமிழ் சினிமாவிற்கு கிடைத்து இருப்பது என்பதே நமது சிறப்பு தான். கதைக்காக ரூம் போட்டு யோசிக்காமல், பன்ச் டையலாக்குகளுக்கு  அதிகம் சிரத்தை எடுத்துக் கொள்ளாமல், ஹீரோயிசத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், ஒரு சாமானியனின் வாழ்க்கை முறையை மிகை இல்லாமல் காட்டுவதில் ஆகட்டும் இவருக்கு நிகர் இவரே.  எனக்கு தெரிந்து இயக்குனர் பாலாவுக்கு அடுத்து ஒவ்வொரு படத்தையும் அதிக இடைவெளி இருந்தாலும் சிறப்பாக அமைக்க இவர் காட்டும் முனைப்பு பிரமிக்க என்னை வைக்கிறது.

பாலா, இயக்குனர் அவதாரம் எடுத்து 11 வருடங்கள் ஆகியும் அவர் இதுவரை இயக்கி வெளிவந்த படம் மொத்தமே நான்கு தான்.இயக்கத்தில் இருப்பது ஒரு படம் ஆக மொத்தம் 5 படங்கள்.அதைப் பற்றி உங்களுக்கு அதிகம் சொல்லத் தேவை இல்லை. அதே போல தான் ராதா மோகனும், இயக்குநராகி 7 வருடங்கள்
ஆகியும்  அவர் இயக்கியுள்ள படங்கள் 4 .இயக்கத்தில்  உள்ள படம் ஒன்று. ஆக மொத்தம் 5 . இவ்விருவருக்கும் இன்னொரு ஒற்றுமை என்னவெனில் இருவருமே தங்கள் பாணியிலான கதைக்களனை கைவிட்டு வேறொரு வடிவில் தனது அடுத்த படத்தை இயக்கி வருகிறார்கள்.இன்னொரு சுவாரசியமான தகவல் இருவரின் வயதும் ஏறக்குறைய ஒன்றே. சொல்லப் போனால் பாலா ராதாமோகனை விட 7 மாதம் தான் சிறியவர்.இதெல்லாம் ஒரு சிறிய  ஒப்பீடு      தானே ஒழிய இருவரும் தங்கள் பணியில் தங்கள் பாணியில் இரு துருவங்கள் போல.

ராதாமோகன் அவர்களின் படங்களில் எனக்கு பிடித்த இன்னொரு விஷயம் அவர் படத்தில் ஒரு கேரக்டர் மறக்கவே முடியாமல் என்று நிலைத்து நிற்கும். உதாரணம்- மொழி படத்தில் எம் .எஸ்.பாஸ்கரின் ப்ரோபாசர் கேரக்டர் மற்றும் அபியும் நானும் படத்தில் வரும் இயக்குனர் மனோபாலாவின் கேரக்டர்.
அந்த கேரக்டர்களின் வசனங்களான "மார்க் மை வேர்ட்ஸ்" மற்றும் "என்ன ரகுராமன் பொண்ண ஸ்கூல்ல சேக்குறீங்க போல இருக்கு" மற்றும் இதே டெம்ப்ளேட்டில் படம் முழுதும் மனோபாலா சார் பேசும் வசனங்கள் இப்போது நினைத்தாலும் ஒரு இதமான  சின்ன புன்சிரிப்பை வரவழைக்கிறது.

இப்படி பட்ட ஒரு இயக்குனர் இன்னும் புகழின் உச்சிக்கு செல்லாமல் இருப்பது அவரின் படங்களைப் போலவே அவரது மனமும் வாழ்வும் பண்பட்டு இருப்பதை காட்டுகிறது. எத்தனை பேர் இவரை பற்றி சிலாகித்து இடுகை எழுதி இருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. முதல் ஆள் நானாக இருப்பின் எனக்கு அதில் சந்தோஷமே. 

இரண்டாவது இனிய நபர் அண்மையில் காலமான இளமை நாயகன் நடிகர் முரளி:


நிறைய படங்களில் நடித்த நடிகர். சீனியர் என்ற பந்தா இல்லாத ஆள். அவர் மறைவின் சில தினங்களுக்கு முன்னர் அவர் பங்கு கொண்ட கதையல்ல நிஜம் நிகழ்ச்சியை எதேச்சையாக நான் பார்த்த போது, அவர் தனது நடிப்பு அனுபவம், திரையுலக ஏற்ற இறக்கங்கள், நடந்த அவமானங்கள்  பற்றி  பேசிய விதம் என்னை அன்று கவர்ந்தது. இப்படியொரு யதார்த்தமான, ஆர்ப்பாட்டமில்லாத நடிகனை, முக்கியமாக மனிதனை  நாம் இதுவரை கண்டு கொள்ளவே இல்லையே என்று எண்ணினேன். என் அம்மாவும் மிகவும் ரசித்து அந்த நிகழ்ச்சியை பார்த்தார். சரியாக மூன்று நாள் கழித்து அந்த புதன் கிழமை காலை நான் அலுவலகம் கிளம்பும் வேளையில் அன் அம்மாவிடம் இருந்து தொலைப்பேசி அழைப்பு. "நடிகர் முரளி செத்துட்டானாம் டா' என்றது என் அம்மாவின் சற்றே உடைந்த குரல்.அந்த கதையல்ல நிஜம் நிகழ்ச்சியின் முரளி அவர்கள் பேசியதன் பாதிப்பு என்னைப் போலவே என் அம்மாவிடத்திலும் அது சரி நல்ல மனிதன் எங்கே நெடு நாள் வாழ்கிறான்.இறைவன் தான் அவர்களை தன் பக்கம் சீக்கிரம் இழுத்துக்கொ(ல்)ள்கிறானே.. ..

 ஒரு மனிதன் வாழ்ந்த போது எத்தகைய புகழை கொண்டு வாழ்ந்தான் என்பது முக்கியமில்லை, அவன் சாகும் போது அவனுக்காக எத்தனை பேர் வருத்தப்படுகிறார்கள் என்பதே அவன் வாழ்ந்த வாழ்வின் உன்னத நிலையை குறிக்கின்றது என்ற கருத்தை இவரது மரணத்தின் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம். இவரது மரணத்துக்கு வருந்தாதவர்கள் எனக்கு தெரிந்து யாருமே இல்லை. டாஸ்மாக்கில் ஆரம்பித்து, முனியாண்டி விலாஸ் முதல் மல்டிப்ளெக்ஸ் வரை எனக்கு தெரிந்த முகங்கள் அனைவரும் கூறிய விஷயம் "பாவம் முரளி செத்துடான்யா..நல்ல மனுஷன்" என்றது தான். ஒரு மனிதன் உயிரோடு இருக்கும் போது அவன் முக்கியத்துவமோ, அவன் செய்த சாதனைகளோ, (அட சாதனைகளை விடுங்க இப்பெல்லாம் நாட்டுள்ள எல்லாருமே சாதிக்க பிறந்துட்டானுங்க) அவன் யாருக்கும் முடிந்த வரையில் உதவாமல் போனாலும் துரோகம் இழைக்காமல்  வாழ்ந்த வாழ்க்கை முறையையோ நாம் கவனிப்பதோ, மதிப்பதோ இல்லை. மறைந்த பிறகே உச்சு கொட்டுகிறோம் என்ற பாடத்தை தான் இவரது மறைவு எனக்கு கற்று கொடுத்து இருக்கிறது.

இன்னும் நிறைய என் மனதில் தோன்றுகிறது. எழுத மனம் கனக்கிறது.பொறுமையுடன் படித்த அனைவருக்கும் என் நன்றி...

மனிதன் என்பவன்

மனிதனில் தான் எத்தனை ரகம். குணம் வாரியாக பார்த்தோமே ஆனால் நல்லவன், கெட்டவன், துரோகி, எதிரி, ஏமாளி, புத்திசாலி, சாமர்த்தியசாலி, அறிவாளி, வோக்காலி இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். பணம் வாரியாக பார்த்தோமே ஆனால் ஏழை, பணக்காரன், ஓரளவு வசதி படைத்தவன், பரம்பரை பணக்காரன் என்று அடுக்கலாம். செய்யும் தொழிலில் கூட எத்தனை வகைகள்?

சொந்த பந்தங்களில் மாமன், மைத்துனன், அப்பன், அம்மை, தம்பி, தங்கை என்றும், பாலினத்தில் ஆண், பெண் மற்றும் திருநங்கை என்றும் எவ்வளவு எவ்வளவு?

சரி இவன் இப்ப எதுக்கு கரடி கக்கூஸ் போன மாதிரி காட்டு கத்தல் கத்திகிட்டு இருக்கான் என்று தான யோசிக்கிறீங்க? விஷயத்துக்கு வரேன். மனுஷன் ஏன் இவ்ளோ வகைகளில் இருக்கான் என்று வேலையத்த வேலையாய் யோசித்த போது என் மனதில் உதித்தவை இந்த இடுகையாக.

தீவிரவாதி, பயங்கரவாதி என்கிறார்களே அவர்களை ஏன் அப்படி சொல்கிறார்கள்? ஒருவேளை ஒரு மனிதன் தன் சமூகத்துக்கு நேர்ந்த கொடுமையை கண்டு கொதித்தெழுந்து மற்றொரு இன மனிதர்களை அழிக்க தொடங்கியதன் காரணமாக பயங்கரவாதியாகிறானோ? அப்போ இரு குழுக்களுக்கு ஒருவரைப் பொறுத்தவரை மற்றொருவர் பயங்கரவாதியா? அப்போது பணமும், ஆதிக்கமும் நிறைந்த வர்க்கம் சந்தர்ப்பவாதிகள் என்று அழைக்கப்படாமல் நல்லவர்கள் முகமூடி அணிந்து கொள்கிறார்களா? இப்படி விடை தெரியா பல கேள்விகள்.

இங்கன அமெரிக்காவில் ஏன் முக்காவாசி பேரு ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலுக்கு லேபில் சுத்தின மாதிரியும், கருப்பர்கள் என்று அநேகமாக எல்லோராலும் அழைக்கப்படும் (நான் கூட அப்படி அழைத்திருக்கிறேன்.இப்படி அழைக்கிறேன் என்று உண்மையை ஒத்துக்கொள்ள எனக்கு பயமில்லை. ஆனால் வெட்கப்படுகிறேன். இங்கே நீக்ரோஸ் என்று சொன்னால் ரேசியல் டிஷ்க்ரிமினஷன் என்று உள்ளே தள்ளி விடுவார்களாம் ) ஓகே. எங்கேயோ போயிகிட்டு இருக்கு. மறுபடியும் விஷயத்துக்கு வருவோம். கருப்பர்கள் என்று அனேகரால் அழைக்கப்படுகிற மக்கள் ஏன் அப்படி இருக்கிறார்கள். நமக்கு நான்கு தலைமுறை முன்னிருந்த மனிதர்களைப் போல தோற்றத்தில் இருக்கிறார்கள்? மெக்சிகன் வாசிகள் எப்படி சற்று அச்சு அசலாக நம் இந்தியர் போலவே இருக்கிறார்கள்? அவர்களது உணவுப் பழக்கமும் எப்படி நமது பாணியிலே ஏறக்குறைய அமைந்து இருக்கிறது? இவ்வாறு போய்க் கொண்டிருந்தது என் சிந்தனை.

இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமே ஒரு மனித எதனால் தரம் பிரிக்கப் படுகிறான்? தன் பிறப்பினாலா? சுற்று வட்டாரத்தினால் ஏற்படும் பழக்கவழக்கங்களா? இல்லை மூதாதையினரின் ஜீன் என்று சொல்லப் படும் க்ரோமொசோமிநாளா? சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையிநாளா?

எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலீங்க...உங்களுக்கு எதாச்சும் புரியுதுங்களா? இறுதியாக ஒரு கவிதை...

அவன் பார்வையில்

நானாக நான் இல்லையாம்

-கூறுகிறான் என் நண்பன்

நானாக நான் இருக்க

முயற்சியை தொடங்கிய

மறுகணமே என் சுயத்தை

இழக்க சொன்னான் நண்பன்!

பின் எனக்காக

விட்டுக் கொடுத்ததில்

தன் சுயத்தை இழந்துவிட்டான் அவன்.

என்ன செய்தால்

என்னை நம்புவான் அவன்?

என் நட்பின் அளவை

வெளிக் காட்டிக்கொள்ள

ஏனோ இப்போதெல்லாம்

என் மனம் விரும்பவது இல்லை...

எப்படியோ நான் குழம்புனதொடு இல்லாம உங்களை எல்லாம் குழப்பிட்ட சந்தோஷத்துல விடை பெறுகிறேன். பொறுமையுடன் படித்த அனைவருக்கும் என் நன்றியும் வணக்கமும்.