நான் நானாகிறேன்

அளவளாவிய சாதனைகள்
செய்வதில்
விருப்பமில்லை எனக்கு...

ஏனெனில்..
குறுகிய காலத்திலேயே
சாதனை முறியடிக்கப்படும்
சாத்தியம் இருப்பதால்...

நான் நானாகிறேன்...
நானாகவே இருக்கிறேன்...

என் மனம் ஆசைப்படும்
அனைத்தையும்
முடிந்தவரை இன்றே
செய்துவிடுகிறேன் ...
இறந்த பின்
நிராசையானவைகளை அடைய
ஆவியாய் அலைவதைவிட
இது எவ்வளவோ மேல் என்று...

நான் நானாகிறேன்...
நானாகவே இருக்கிறேன்...

ப்ரெட்டி வுமன்

ப்ரெட்டி வுமன் …

நான் சமீபத்தில் மிகவும் ரசித்த திரைப்படம். பொதுவாக நான் ஆங்கிலப் படங்கள் மற்றும் பிற மொழிப்படங்கள் பார்ப்பது இல்லீங்க. மொழிப் பிரச்சினை மற்றும் ஆர்வம் இல்லாததும் காரணம். மேலும்

எனக்கு பாண்டஸி வகை படங்கள் என்றால் இப்போதெல்லாம் சுத்தமாகப் பிடிப்பதில்லை. சிறு வயதில் ரசித்த பல பாண்டஸி படங்கள் இப்போது

பார்க்கும் போது ஒன்று அலுப்படைய செய்கிறது இல்லை இதையா அப்படி ரசித்தோம் என்று சிரிப்படைய செய்கிறது.

சில நாட்களுக்கு முன் நள்ளிரவு தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளை மாற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது தான் எதேச்சையாக ஸ்டார் மூவிஸில் இந்த படத்தை பார்க்க நேரிட்டது. ஜூலியா ராபர்ட்ஸ் வரும் ஒரு அஜால் குஜால் சீனில் தான் நான் சேனல் மாற்றுவதையே நிறுத்தினேன். ஆனால் பின்பு தொடர்ந்து வந்த காட்சிகள் என்னுள் உண்டான காமத்தை செயலிழக்க செய்ததோடு இல்லாமல் நல்ல படத்தை பார்த்த திருப்தியை தந்து விட்டது. இத்தனை நாள் இந்த படத்தை பார்க்காமல் விட்டு விட்டோமே என்றும் எண்ணத்தோன்றியது.

1990 இல் வந்த ரொமாண்டிக் காமெடி படம் என்று விக்கிபீடியா கூறினாலும் என்னைப் பொறுத்த வரை இது ஒரு மிகச்சிறந்த பீல் குட் மூவி ஆகும். 464 மில்லியன் டாலர்களை வசூல் செய்தது இப்படம். இதில் நடித்ததற்காக ஜூலியா ராபர்ட்ஸ் கோல்டன் க்ளோப் விருதை பெற்றிருக்கிறார். இதெல்லாம் நான் படம் பார்த்த பிறகு தெரிந்து கொண்ட தகவல்கள்.

சரி அப்படியென்ன இந்த படத்தில் இருக்கிறது என்று பார்ப்போம் வாருங்கள்.

படத்தின் நாயகன் ஒரு மிகப்பெரும் வியாபாரி. பெரும் பணக்காரன். நாயகியோ விபச்சாரத்தை தொழிலாக கொண்டவள்.ஹீரோ வேலை நிமித்தமாக லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் வரும்போது நாயகியை சந்திக்கிறான். பிறகு அவள் விபச்சாரி எனத் தெரிந்த பின்பு ஒரு இரவுக்கு பேரம் பேசுகிறான். இரவு முழுவதும் அவளிடம் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஒரு கட்டத்தில் அவளோ “நீ கொடுத்த பணத்துக்கு அனுபவிச்சுடு. நேரம் குறைந்து கொண்டே போகிறது” என்கிறாள். அதற்கு நாயகன் “நீ என்னுடன் ஒரு வாரம் தங்க முடியுமா?” என்று கேட்க, நாயகி பேரம் பேச, இறுதியில் 3000 டாலர்களுக்கு ஒத்துக் கொள்கிறாள். இந்த ஒரு வாரத்தில் இருவருக்குள் நடக்கும் மன மாற்றங்கள் மற்றும் போராட்டங்கள் தான்கதையே.

ஜூலியா ராபர்ட்ஸின் நடிப்பு அபாரம். ஒரு துணி கடையில் அவரை அவமானப் படுத்தி அனுப்பும் பணிப்பெண்ணிடம் அடுத்த நாள் அதே துணிக் கடைக்கு சென்று “நீ நேற்று மிகப் பெரிய வியாபாரத்தை இழந்து விட்டாய்!” எனும் போதும், தன்னை அனைவரும் வேறு மாதிரி பார்கிறார்கள் என்று உணர்ந்து அழும் போதும் கலக்குகிறார்.

ரிச்சர்ட் கேரே தன்னுடைய அமைதியான நடிப்பால் நம்மை வசியப்படுத்தி விடுகிறார். படத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதாபாத்திரம் ஹோட்டல் மேனேஜராக வருபவர் தான். படத்தின் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அருமை. உதாரணமாக ஜூலியா ராபர்ட்ஸின் தோழி, ஹீரோவின் வக்கீலாக வருபவர் போன்றவைகள்.

இறுதியில் நாயகனும் நாயகியும் சேரும் விதம் தான் வழக்கமான காட்சியாக அமைந்து விட்டது. இப்படத்தை ஏற்கனவே பார்த்தவர்கள் நினைவுகளை அசைபோடுங்கள். இன்னும் பார்க்காதவர்கள் கண்டிப்பாக பாருங்கள்.

இன்னொரு இடுகையில் என்னைக் கவர்ந்த மற்றொரு படமான “Death at the Funeral” பற்றி எழுதுகிறேன்.

நன்றி, வணக்கம்!

விபத்தும்,மன நிலைமையும்…

உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்க லிஸ்ட்ல கல்யாணத்துக்கு ஒரு வாரம் முன்னாடி யாராவது அக்சிடேன்ட்ல அடிபட்டு ரத்தக்களரியோட கிடந்துருக்காங்களா சார்?கல்யாணம்னதும் எதோ என்னோட கல்யாணம் என்று அவசரப்பட்டு நினைச்சிடாதீங்க. நமக்கு தான் இன்னும் அந்த மாதிரி விஷயம் எதுவும் நடக்கலையே. நடக்குமா என்பதும் சந்தேகமாகவே இருக்கு?

ஆமா! கல்யாணம் என் கூட பிறந்த அண்ணனுக்கு. கூட பிறந்தா எப்படி அண்ணனாகும். நீங்க ட்வின்சா? என்றெல்லாம் கடிக்க கூடாது.

ரெண்டு வாரம் முன்னாடி ஒழுங்கா வழக்கம் போல ரூம்ல தண்ணிய போட்டு படுக்காம கொழுப்பெடுத்து போயி சரக்கடிக்காம வெளியில சாப்பிட கிளம்பினேன் சார். தோசை சாப்பிட்டுவிட்டு திரும்பி வரும் வழியில் அன்பே சிவம் ரேஞ்சுக்கு இல்லனாலும் சுமாரான அளவுக்கு விபத்து நடந்துடுச்சு.

இப்ப உங்களுக்கு புரிஞ்சுருக்குமே! விபத்துக்கு காரணம் நாய். ஆமாங்க நம்புங்க தெரு நாயே தான். இத்தனைக்கும் பார்த்துகிட்டே தான் வண்டியை செலுத்தினேன். அது கிட்ட நெருங்கும் போது சராலென முன் சக்கரத்துக்குள்ள பாஞ்சிடுச்சு. நாய் மேல வண்டி ஏறி பின் பறந்து நானும் பறந்து சிமென்ட் ரோட்டில் உருண்டு விழுந்து மூன்று சுற்று முடிக்கையில் நாய் எஸ்கேப் ஆகி ஒரு மூலையில் நின்று “இவன் இன்னுமா உயிரோட இருக்கான்?” என்ற தொனியில் பார்த்து எரிகிற புண்ணில் எண்ணையை ஊற்றியது. இரண்டு கையிலும் பலத்த காயம். சில்லறை காயம் இல்லை. ஆயிரம் ருபாய் நோட்டு காயம். இடத்து காலில் ஒரு ஆயிரம் ருபாய் நோட்டு, கை விரல்கள், உள்ளங்கை, பின் கை பகுதி என பலத்த சேதம். எங்கும் ரத்தம் எதிலும் ரத்தம். அனைத்தும் சிராய்ப்பு காயமே என்றாலும் எரிச்சலோடு சேர்ந்த வலி அதுவும் அக்னி நட்சத்திரத்தில்!

உருளும் பொழுது என்னை தடுத்து நிறுத்திய ஒருவர் மட்டும் என்னிடம் நலம் விசாரிக்க, கூடியிருந்த நால்வர் நாயை கல்லால் அடித்த படி துரத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். “அட நாயை அடிக்கிற நாய்களா முதல்ல எனக்கொரு உதவி பண்ணுங்கடா” என்று நினைக்கையிலேயே ஒருவர் “சார் இந்த நாய்னால தினமும் ரெண்டு பேராவது விழுறாங்க. சனியன் இத அடிச்சே கொல்லனும் சார்” என்று வெறிபிடித்து துரத்தஆரம்பித்தார்.

எனக்கும் வெறி இருந்தாலும் அப்போது என்னால் ஒன்னும் செய்ய முடியலீங்க. சமாளித்து எழுந்து நின்றவுடன் கையிலும் காலிலும் ரத்தம் கொட்டத் தொடங்கியது. எனக்கு உண்மையாலுமே அன்றிரவு டவுசர் கிழிந்து விட்டது. இருட்டில் உடனேயே அது தெரிய வில்லை. ஹாஸ்பிடல் சென்றவுடன் தான் டவுசர் தாறுமாறாக கிழிந்து தொங்கிகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. நல்ல வேலை ஜட்டி போட்டிருந்தேன். இல்லை என்றால் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச மானமும் கப்பலேறியிருக்கும்.

சென்னையில் உதவும் மனப்பான்மையுடன் சில பேரா என்று வியக்கும் அளவுக்கு எனக்கு தண்ணீர் கொடுத்து ஆசுவாசப் படுத்தி பின் ஒரு வேனில் என்னை ஏற்றிக்கொண்டு ஹாஸ்பிட்டலில் விட்டனர். எனது டெபிட் கார்டு மற்றும் லைசென்ஸ் மட்டும் தான் என்னிடம் இருந்தது. பாக்கெட்டில் வைத்திருந்த முன்னூற்று சொச்ச ரூபாய் எங்கே விழுந்தது என்று தெரியவில்லை.

முதலுதவி செய்து கொண்ட பின் சிகிச்சை கட்டணம் நானூறை என்னை கொண்டு சேர்த்த நண்பர் கட்டினார். பின் அவருக்கு திரும்பும் வழியில் திருப்பி செலுத்தி வண்டியை மீண்டும் நானே சமாளித்து ஒட்டிக்கொண்டு ரூம் வந்து சேர்ந்த போது மணி 11 . பிறகு தான் வீட்டுக்கே தகவல் சொன்னேன். விழுந்ததில் கைபேசி நொறுங்கியிருந்தது. டிஸ்ப்ளே காலி. குத்து மதிப்பாக வீட்டு எண்ணை அடித்ததில் சரியாக இணைப்புகிடைத்தது.

இரவு முழுவதும் தூக்கம் இல்லை. அவ்வளவு வலி. எப்போது தூங்கினேன் என்று எனக்கு நினைவில்லை.பின்னர் அடுத்த நாள் காலையில் 5 மணிக்கெல்லாம் மீண்டும் ஹாஸ்பிடல் சென்று கட்டு போட சொன்னால் மறுத்தார்கள். கட்டு போட்டால் காயம் சீக்கிரம் ஆறாது என்றார்கள். அவர்களிடம் நான் பஸ்சில் ஊருக்கு போவதால் தேவைபடுகிறது. சென்றவுடன் நீக்கி விடுவேன் என்று விளக்கிய பிறகு கட்டு போடப் பட்டது. வலியுடனும் குருட்டு தைரியம் மற்றும் வலிமையுடனும் புறப்பட்டேன் ஊருக்கு.பேருந்தில், சாலையில் என எங்கும் எண்ணை நோக்கி விசித்திர பார்வைகள். வழி நெடுகிலும் என்ன என்று கேட்பவர்களுக்கு விளக்கங்கள் என என்னை எரிச்சலடைய செய்த முதல் நாள் அது. வீட்டுக்கு சென்றால் கல்யாண அமளி துமளிகள். நிம்மதியாக உறங்க வழியே இல்லை. சரியாக கவனிக்க ஆள் இல்லை. விரக்தியின் உச்சம் சூழ்ந்த தருணங்கள். அனைவரின் மீதும் கோபம். வலி.

இதன் நடுவே திருமணத்துக்கு மீண்டும் மாயவரம் பயணம். மண்டபமே கலையாக இருக்க நான் மட்டும் பத்து நாளாக குளிக்காத அழுக்கு தேகம், தாடி சகிதமாய் ஒரு ஷார்ட்ஸ் மற்றும் பனியனுடன். இதன் நடுவே வந்து போகும் இஷ்டமித்திர பந்துகளின் விசாரிப்புகளுக்கு விளக்கவுரை. சுமார் 700 பேர் கிட்ட எப்படி விழுந்தேன்? எதனால விழுந்தேன்? சொல்ற கடுப்பு இருக்கு பாருங்க அதை அனுபவிச்சா தான் தெரியும்.

இதனால் நான் கத்துகிட்ட பாடம்:

இந்த உலகத்துல ஒருவன் தன்னை ஒழுங்காக முதல்ல பார்த்துகலைனா ரொம்ப கஷ்டம். எவனும் உதவி பண்ணுவான் நினைக்கவே கூடாது. நம்ம உடம்பை நாம தான் பத்திரமா பாத்துக்கணும். இல்லைனா என் நிலைமை தான்.

சில சுவாரசியங்கள்:

மெடிக்கல் பாரம் பில் பண்ணும் போது எனக்கு வயது 32 என்று என்னை கேட்காமல் போட்டுவிட்டார்கள். பின்னர் அவ்வளவு வலியிலும் சொல்லி அதை 26 என்று மாற்றியது.

எப்ப விழுந்தீங்க என்ற கேள்விக்கு இப்ப தான் சுட சுட விழுந்தேன் இங்க வந்திருக்கேன் என்று எம்.ஆர். ராதா சார் பாணியில நக்கல் அடிச்சது.

நான் ஊருக்கு போகும் போது மீண்டும் ஒரு நாய் பஸ்சுக்கு குறுக்கே பாய்ந்து பின்னங்கால் ஒடிந்த நிலையில் கதறி விழுந்தது.

என்ன செய்தும் ஆறாத புண் மூன்று நாள் 5 மணி நேர கேப் விட்டு விட்டு 90 கட்டிங் அடித்த பின் சீக்கிரம் ஆறியது.

ஒவ்வொருவரும் காரணம் கேட்க நான் விளக்க அவர்கள் தனது சொந்த கதையை கூற சுமார் 200 சிறுகதைகளை படித்த திருப்தி.

இது போல இந்த இரண்டு வாரத்தில் அனைத்துமே சுவாரசியங்கள். இப்போது தான் கைகளில் புண் ஆரியிருக்கிறது. தழும்புகள் மறைய ஆலிவ் ஆயில் தடவி வருகிறேன். காலில் புண்ணும் வீக்கமும் முற்றிலும் குணமாக வில்லை. இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகும் போலிருக்கிறது.

மீண்டும் வருகிறேன்… விரைவில் மீண்டு வருகிறேன்.

ஓட்டம்...

என் அப்பா சிந்திய
விந்தணுக்களில் ஒன்றான
நான்...

அன்று முந்திக்கொண்டு ஓடிய ஓட்டம்
இன்று வரை ஓயவில்லை

பள்ளிப்பருவத்தில் மதிப்பெண்
கல்லூரி காலத்தில் மணப்பெண்
வாலிப காலத்தில் வேலை

என்று பணத்திற்காக
நான் ஓயாது ஓடிய ஓட்டம்...

இன்று என்னையும்
அமெரிக்காவாசி ஆக்கிவிட்டது!!!

மாஞ்சா

எல்லாரும் கலவை இடுகைகளுக்கு மிக்சர், கொத்து பரோட்டா, நூடில்ஸ் என்று விதம் விதமாக பேரு வெச்சிட்டாங்க.

என்னை மாதிரி புதுசா எழுத வர பதிவருங்க நிலைமை இங்க தான் சிக்கல் ஆகிடுதுங்க. சரி நாமளும் கலந்து கட்டி சில விஷயங்களை ஒரு இடுகையாக போடலாமுன்னு பார்த்த தலைப்பு என்ன கொடுக்குறதுனு தெரியல. ஹாப் பாயில்  (இது குடிச்ச்சதுக்கு அப்புறம் போடுறது), இடியாப்பம், பிரைட் ரைஸ் என்னென்னமோ யோசிச்சு அப்புறமா இந்த தலைப்பை வெக்கிறேன்.

சிறு சிறு செய்திகளை நூல் விடுராப்புல விடனும் என்பதால் "மாஞ்சா" என்று பேரு வெக்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். படிச்சுட்டு நல்ல இருந்தா சொல்லுங்க.

1. ஐ.பி.எல்:

ஐ.பி.எல் மூன்றாம் ஆண்டின் போட்டிகள் தொடங்கிவிட்டன. இப்போது சில ஆட்டங்களுக்குப் பிறகு போட்டி கலை கட்டத் தொடங்கியிருக்கிறது. இருநூறு ஓட்டங்கள் எடுத்தும் தோல்வியைத் தழுவிய பஞ்சாப் அணியின் பரிதாபம், போராடி ஜெயித்த சென்னை அணி, சச்சினின் அபார ஆட்டத்தால் இருநூறை கடந்த மும்பை அணி என்று இம்முறையும் சுவாரசியத்திற்கு பஞ்சமில்லை. இதில் நேற்று மும்பை அணி அடித்த ஓட்டங்களே இதுவரை ஐ.பி.எல் மூன்றாம் சுற்றின் அதிக பட்ச ஓட்டங்களாகும். சென்னை அணி பரிதாபகரமான நிலையிலிருந்து சற்று மீண்டிருக்கிறது. இரு ஆட்டங்களிலும் மிகவும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஹய்டேன்  ஏமாற்ற தோனி மற்றும் பத்ரிநாத் "அடிவாங்க மிதிவாங்க வலிதாங்க அடி,வலி பொட்டிக் கடிக" என்ற வடிவேலின் டையலாக் போல பல காயங்களுடன் போராடி வெற்றிக்கு வித்திட்டனர். 

போன வருஷம் எல்லாரையும் விட  கலக்குன "பேக் ஐ.பி.எல் ப்ளேயர்" இந்த வருஷம் என்னங்க ஆனாரு?

சன் டி.வி இதையும் விளம்பரப்படுத்தறாங்க. விளம்பரம் இல்லாம கிரிக்கெட் பாக்க சன் டி.டி.எச் வாங்க சொல்றாங்கோ. அப்போ அதுல ஒன்லி சன் பிச்சர்ஸ் பட விளம்பரம் மட்டும் வருமா?  அதுக்கு மத்த விளம்பரங்களே பரவாயில்லைங்க, ஜூ-ஜூ விளம்பரம் பார்க்கலாம். என்ன சொல்றீங்க?

2 . தோனி எனும் போராளி:

இப்போது மக்கள் அனைவரும் கூறும் ஒருமித்த கருத்து, தோனி முன்பு போல ஆடுவதில்லை. ஆட்டம் சற்று கடின நிலையில் இருக்கும் போது இறங்காமல், அப்படியே இறங்கினாலும் அடிக்காமல் செல்கிறார். இல்லை எனில் ஆட்டம் நன்கு சென்று கொண்டிருக்கும் போது மட்டும் மூன்றாவதாக களம் இறங்குகிறார். மற்ற நேரங்களில் இல்லை என்று. இந்திய அணியில் முதல் நான்கு இடங்களில் ஆடுவதற்கு என்றே அதற்கென்று பிரசித்தி பெற்ற பேட்ஸ்மேன்கள்  இருப்பதால் தான் மூன்றாம் நிலையில் இறங்குவது மிகவும் கடினம் என்று ஏற்கனவே அவர் பெட்டி அளித்து இருக்கிறார். சில மேட்ச்சுகளில் ஓட்ட விகிதம் அதிகப்படுத்த அவர் மூன்றாம் நிலையில் இறங்க வேண்டி உள்ளது. அனைத்து மேட்சுகளிலும் மூன்றாம் நிலையில் ஆட வேண்டிய தேவை இல்லை என்ற கருத்துக்கு நான் ஒத்துப் போகிறேன். தவிர நம் இந்திய அணியின் பலவீனமே ஆடினால் அனைவரும் அடித்து நொறுக்குவார்கள் இல்லையேல் அனைவரும் சொற்ப ஓட்டங்களில் ஆட்டமிழப்பார். இதில் தான் நாம் மற்ற முன்னணி அணிகளான ஆஸ்திரேலியா மற்றும் தென்னாப்ரிகாவிடம் இருந்து வேறு படுகிறோம். மேட்ச் சேவர் (மைக் ஹஸ்சி,பெவன் போன்றோர் )என்று கூறப்படும் அளவுக்கு நம் அணியில் இன்னும் சொல்லிக்கொள்ளும் படி யாரும் இல்லை.

தற்போது இவரின் வழிநடத்துதல் அபாரமாக இருக்கிறது. இதற்கும் "தோனிக்கு சரியானான் லக்கு டா." என்கின்றனர் பலர். இறுதி வரை வெற்றி பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கை மற்றும் போராடும் குணம் டோனியிடம் அதிகமாகவே இருக்கிறது. அதில் கிடைத்தது தான் அவரின் தலைமையில் நாம் பெற்ற அனைத்து வெற்றிகளும் என்பது என் கருத்து.

3 . சோத்துக்கட்சி:

நான் என்னுடைய முந்தைய இடுகையின் ஒன்றில் கூறியதை போல, என்னைப் போன்ற அன்லிமிட்டெட் மீல்ஸ் கேசுகள் செல்ல ஏதுவான இடம் வேளச்சேரி - விஜயநகர் பை-பாஸ் ரோட்டில் உள்ள "கலவறா ரெஸ்டாரன்ட்". அமைதியான சூழ்நிலை, கேரளா பாரம்பரிய உணவு வகைகள், நல்ல ருசியான மீன் கறி என்று பிராமதமான இடம். விலையும் மாடரேட்டாக தான் இருக்கும். சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் அங்கு வேலை பார்க்கும் பேரர் ஒருவரே ஸ்பீக்கரில் ஒலிக்கும்  கரோகேவுக்கு ஏற்றவாறு அருமையாக பாடுவார். லவ்வுரவங்களுக்கு ஏற்ற இடமும் கூட.

4 . கவுண்டமணி செத்துட்டாரு...

கடந்த மூன்று நாட்களாகவே கவுண்டமணி செத்துட்டாரு என்று புரளி கிளம்புவதும் பின் அது புரளி என்று நாம் தெரிந்து கொள்வதும் என போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இப்படியே போனால் ஒரு வேலை சில உண்மையான நிகழ்வுகள் கூட நமக்கு அசாத்தியமாக தோன்ற வாய்ப்பிருக்கிறது. எப்படியோ தலைவர் நலமாகத் தான் இருக்கிறார் என்று ஒவ்வொரு புரளியின் முடிவில் அது புரளி தான் என ஊர்ஜிதம் ஆகும் போது மனதுக்குள் ஒரு திருப்தி.

மீண்டும் சந்திப்போம்!!!

தடா ...

கடந்த சனிக்கிழமை வழக்கமானதாக இல்லாமல் சென்றது. ஆம் எப்போதும் வார இறுதியில் மப்பில் மட்டையாவது வாடிக்கையாகிப் போன தருணத்தில் மனதிற்கும், உடலுக்கும் வலிமையையும், புத்துணர்வையும் கொடுக்க வல்லதாக அமைந்த தடா நீர்வீழ்ச்சி பயணம் பற்றிய கட்டுரை இது.

சென்னைக்கு வேலை நிமித்தமாக வந்து கிட்டத் தட்ட மூன்று வருடங்கள் ஆன பின்பும், இதற்கு முன் சென்னை வந்தபோதும் கூட இந்த இடத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என்று எண்ணியபோதும் கூட இப்பொது தான் அதற்கு வாய்ப்பு கிட்டியது. ஏன் சொல்லப்போனால் வாய்ப்பை நாங்களே தான் ஏற்படுத்திக் கொண்டோம்.

நண்பர்கள் ஐந்து பேர் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தோம்.முதலில் பைக்கிலேயே ஐவரும் சென்று விடலாம் என்ற திட்டம் அடிக்கிற வெயிலைப் பார்த்ததும் காரிலேயே செல்லலாம் என்ற மெஜாரிட்டி (ஐவரில் மூவர், என்னையும்,இன்னொருவரையும் தவிர்த்து) காரணமாக மாற்றப்பட்டது.

அதன்படி வேளச்சேரியில் இருந்து நானும், காருக்கு சொந்தக்காரரான நண்பரும் சனிக்கிழமை காலை 8 :45 மணிக்கு புறப்பட்டோம். ஈக்காடுதாங்கல் காசி தியேட்டர் அருகே ஒருவரையும், பின் வடபழனி வைட் ஹவுஸ் பார் அருகே மற்றொரு நண்பரையும் பிக் அப் செய்ய வேண்டும். எனவே நாங்கள் காசி தியேட்டர் பாலம் அடைந்தபோது 9 :15 ஆகி விட்டது. அங்கு எனது நண்பர் அவருடைய நண்பரின் கண்ணில் பட்டுவிட்டதால் அவரும் வர விருப்பப்பட நால்வர் காரிலும் அவர் பைக்கிலும் வர திட்டமிட்டோம்.

இதற்கிடையில் இன்னொரு நண்பரும் திடீரென்று வர சம்மதிக்க, ஐவர் காரிலும் இருவர் பைக்கிலும் பயணித்தோம். ஒவ்வொருவரையும் பிக் அப் செய்து கிளம்பும் போது மணி 10 :30 ஆகிவிட்டிருந்தது. மெதுவாக நகரத்தின் சாலைகளை ஊர்ந்த கார், நகர எல்லையை தாண்டியவுடன் மெல்ல மெல்ல வேகம் பிடிக்க தொடங்கியது.

சரக்கு,உணவு மற்றும் குளிர்பானங்கள் ஆகியவற்றை வாங்க வேண்டும் என்று குழுமியிருந்த சில குடிமகன்கள் (என்னையும் சேர்த்து தான்) விருப்பப்பட்டதால் வண்டி புதுவாயல் அருகே இருந்த ஒரு டாஸ்மாக் அருகே நிறுத்தினோம். காலையில் சிலர் சாப்பிடாமல் இருந்ததால் அங்கேயே சாப்பிட்டுவிடலாம் என்றும் முடிவானது. சென்ற ஏழு பேரில் ஐவர் தண்ணி வண்டி ஆதலால் ஒரு புல் ஆர்.சி, குவார்ட்டர் நெப்போலியன் (இட்ஸ் மை சாய்ஸ்), ஆப் போல்ஸ் (புதிதாக வந்திருக்கும் பிராண்டி) வாங்கினோம்.

பிறகு அருகில் உள்ள ஒரு ஹோடல்லில் நான்கு பேர் சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். அனைவரும் நான்கு இட்லி, வடை மற்றும் வடகறி சாப்பிட்டோம். பில் வெறும் 42 ரூபாய் தான். உணவு மோசம் என்றும் சொல்ல முடியாது. ஓகோ என்றும் புகழ முடியாது. இதே உணவை சென்னையில் சாப்பிட வேண்டுமானால் எப்படியும் 70 -80 ருபாய் செலவு ஆகியிருக்கும்.

பிறகு மீண்டும் பயணம் தொடர்ந்தது. கும்மிடிப்பூண்டி, பெரிய ஒபள்ளபுரம், எலவூர் வழியாக தடா சென்றடைந்தாகி விட்டது. செக் போஸ்ட் என்ற போர்டை பாத்ததும் சற்று உஷாராகி வண்டியை நிறுத்தி டிக்கியில் வைத்திருந்த சரக்கு பாட்டில்களை எடுத்து நாங்கள் அமர்ந்திருந்த இருக்கையின் கீழே உள்ள சந்துகளில் ஒளித்து வைத்து விட்டு வண்டியை ஓட்டுகின்ற நண்பரை மெதுவாக செலுத்த சொன்னோம்.

ஆனால் நாங்கள் எதிர்பார்த்தது போல செக்போஸ்ட் என்பது இல்லை. அங்கு ஒரு போலிஸ்காரர் கூட இல்லை. பல்பு வாங்கியது எங்கள் ஒவ்வொரு முகத்திலும் தெரிந்தது. தடா சென்றவுடன் அங்கு மதிய உணவுக்காக நிறுத்தி வேண்டியவர்கள் தங்களுக்கு பிடித்த உணவு வகைகளை வாங்கிக் கொண்டனர்.

தடா பால்ஸ் செல்ல நெல்லூர் மெயின் ரோட்டில் இருந்து இடது புறம உள்ளே ஒரு ரோடு பிரியும். அதனுள் சென்றோம் ஆனால் உணவகங்கள் எதுவும் கிடையாது. எனவே அங்கேயே தேவையான அனைத்து உணவுப் பொருட்களும் வாங்குவது நல்லது.

அங்கிருந்து சுமார் பதினாலு கி.மீ (கரடு முரடான பாதை சுமார் 7 கி.மீ வரும்) தாண்டினால், வாகன நிறுத்தத்திற்கான இடம் வரும். போகிற வழியில் இப்போது பர பரப்பாக பேசப்பட்ட போதை லேகியம் கல்கி பகவானின் வொன்நஸ் அமைப்பின் மார்பிளில் ஆன பெரிய கோபுரம் இருக்கும். பார்க்க அவ்வளவு அழகு. அதற்கு முன்பாகவே சுமார் 7 கி.மீ முன்பாக கரடு முரடு பாதை துவங்கும் இடத்தில் ஒரு செக் போஸ்ட் இருக்கிறது. அங்கே உள்ளவர்கள் வண்டியை பரிசோதனை செய்கிறார்கள். நாங்கள் மாட்டிக் கொண்டோம். எங்களிடம் இருந்து 200 ரூபாய் பிடுங்கிக்கொண்டனர். வண்டிக்கான தொகை ஐம்பது மற்றும் ஒவ்வொருவருக்கும் தல இரண்டு ரூபாய் அனைத்தையும் செலுத்திய பின்னர் உள்ளே அனுமதிக்கப் பட்டோம்.

முன்பு செக் போஸ்ட்டில் உஷாரான நாங்கள் இப்போது கோட்டை விட்டதை நினைத்து ஒருவரை ஒருவர் கலாய்த்துக் கொண்டோம். பார்கிங் ஏரியாவிலிருந்து உள்ளே மூன்று கிலோமீட்டர் நடந்தோமேயானால் தடா நீர்வீழ்ச்சியை அடைந்துவிடலாம். நாங்கள் ஒருவழியாக பார்கிங் ஏரியா அடைந்த போது மணி ஒண்ணை நெருங்கிவிட்டிருந்தது. கொளுத்தும் வெயிலில் மேலே பயணித்தோம்.

செல்லும் வழியெங்கும் பக்கவாட்டில் சிறு சிறு நீரோடைப் பிரிவுகள், சுற்றிலும் மரங்கள், சிறு சிறு கற்கள் நிறைந்த பாதை என்று நடை பயணம் தொடர்ந்தது. பல இடங்களில் தமிழக இளைஞர்களின் கூக்குரல்கள் அவர்கள் பேசிய கேட்ட வார்த்தைகளின் மூலம் கேட்க முடிந்தது. நான் கவனித்த ஒரு விஷயம் அங்கே ஆந்திர மற்றும் பிற மாநிலத்தவர் வருகை சொற்பமே. முழுக்க முழுக்க தமிழக வண்டிகள் தான் அதுவும் சென்னை எண் கொண்ட வண்டிகளை தான் காண முடிந்தது.

ஒன்றரை கி.மீ பயணித்தால் ஒரு சிவன் கோவில் வரும். அதன் பின்னர் ஒரு சிறிய நீரோடை. மேலே நீர்வீழ்ச்சியில் தண்ணி இல்லை என்று நாங்கள் அறிந்ததால் அங்கேயே நிறுத்திக் கொண்டோம் எங்கள் பயணத்தை. அந்த நீரோடையிலேயே குளித்து விட்டு கிளம்பிவிடலாம் என்று திட்டமிட்டோம். அதன் படி நீரோடையில் அனைவரும் இறங்கினோம், முற்றிலும் பாறைகள் தான். எனவே பார்த்து பார்த்து அடியெடுத்து வைக்க வேண்டியதாகி விட்டது.

சிறிது நேரம் கழித்து வாங்கி வைத்திருந்த சரக்கை அடித்து விட்டு, சில தம்முகளை போட்ட பின் மீண்டும் எங்கள் உற்ச்சாக குளியல் இரண்டு மணி நேரம் நீடித்தது. தண்ணீர் ஆறு அடி தான் இருந்தது. எனவே தைரியமாக குளிக்க முடிந்தது. பின்னர் சுமார் ஐந்து மணி அளவில் அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்.

உடலும்,மனமும் சுத்தமாக ஆனது போல அப்போது உணர்ந்தேன். மெயின் ரோட்டில் வந்து டீயும், வடையும் சாப்பிட அவ்வளவு சுவையாக இருந்தது. நீண்ட நேரம் நீரிலேயே கிடந்ததால் ஏற்பட்ட பசியின் விளைவு. பயணம் இனிதே நிறைவடைந்தது. நீங்களும் ஒருமுறை கட்டாயம் செல்லுங்கள்.ஏற்கனவே சென்றவர்கள் உங்கள் நினைவுகளை மீட்டெடுங்கள்.

கதவை திறக்க முடியவில்லை

நேற்று இரவு வழக்கம்போல அலுவலகப் பணிகளை(?!) முடித்துவிட்டு , எட்டு மணி அளவில் எனது பைக்கை எடுத்து எனது ரூமை நோக்கிப் புறப்பட்டேன். பதினைந்து நிமிடப் பயணம். எனது அறையின் கீழே உள்ள பார்கிங் லாட்டில் பைக்கை நிறுத்தி விட்டு, எனது அன்றாட செயல்களாகவே மாறிவிட்ட குவார்ட்டர் மற்றும் சைட் டிஷ்களை வாங்க டாஸ்மாக் நோக்கி விரைந்தேன். நேரம் மணி 8 :25 . 

நான் எதிர்பார்க்கும் நெப்போலியன் வழக்கம் போல ஸ்டாக் தீர்ந்து விட்ட நிலையில், வேறொரு பெயர் தெரியா சரக்கு வாங்கியாகிவிட்டது. பரிச்சயப்பட்ட நாயர் கடையில் சைட் டிஷ்களான இரண்டு வாழைப் பழம், கடலை பர்பி, நாலு பில்ட்டர் சிகரெட், ஒரு

பாக்கெட் மிக்சர் வாங்கிக் கொண்டேன். அண்ணாச்சி கடையில் ஏழு பரோட்டாவும், ஒரு ஆம்லெட்டும் வாங்கிய பிறகு ரூம் நோக்கி நடந்தேன்.

கதவை நெருங்கும் போது நம் உள்மனம் சாவியை எடு என்று கட்டளையிட்ட போது தான் நான் சாவியை எங்கேயோ தொலைத்த விஷயம் உணர முடிந்தது.வழக்கமாக அறை சாவியை தனியாகவே வைத்து இருப்பேன். அனால் அன்று  காலையில் தான் ஒன்றாக இருக்கட்டுமே என்று பைக் சாவி செயினில் இதையும் கோர்த்தது ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

என்ன நடந்திருக்கும் என்று என்னால்  யூகிக்க முடிந்தது. பைக் ஓட்டும் போது ஏற்பட்ட அதிர்வில் கீ செயினில் இருந்து எனது அறை சாவி எங்கோ கழண்டு விழுந்து இருக்கிறது. அதை தேடுவது என்பது  சாத்தியம்  இல்லை என்று புத்திக்கு உரைத்ததால் பூட்டை உடைக்கும் முயற்ச்சியில் ஈடுபடலானேன்.

இதற்கு முன்னர் என் அண்ணன் என்னுடன் தங்கியிருந்த போது சாவியை தொலைத்து விட்டான். அப்போது அவனிடம் "ஒரு சாவியை கூட உன்னால பத்திரமா மெயின்டேன்  பண்ண முடியல இந்த லட்சணத்துல உனக்கு பொண்ணு வேற பாக்குறாங்க!" என்று நான் எள்ளி நகையாடியது நினைவுக்கு வந்தது.

பூட்டை உற்றுப் பார்த்தேன். இன்றைக்கு அது சற்று பெரியதாகவே தெரிந்தது. என்னைப் பார்த்து ஏளனம் செய்வது போல தெரிந்தது. வந்த கடுப்பில் கல்லை தேடினேன். கிடைக்காததால் கீழே ஓடினேன். நல்ல கருங்கல்லாக தேர்ந்தெடுத்து கதவை நோக்கி விரைந்தேன்.

ஆத்திரத்துடன் பூட்டின் மேல் எனது முழு பலமும் கொண்டு கல்லினால் அடித்தேன். பூட்டு நசுங்கியதே தவிர உடைவது மாதிரி தெரியவில்லை. எதிர் அறை நண்பர் ஒருவர் அவர் பங்குக்கு சிறிது நேரம் அடித்தார். வேலைக்கு ஆகவில்லை. கம்பியை வைத்து பூட்டை உடைக்கலாம் என்று அவர் ஐடியா கொடுக்க கம்பியை தேடி அலைந்து அது கிடைக்காததால் மீண்டும் கல்லை வைத்து எனது போராட்டம் தொடங்கியது.

இப்போது மணி ஒன்பதை நெருங்கிவிட்டிருந்தது. இன்னும் கால் மணி நேரம் கடத்தினால் அனைத்து கடையும் மூடி விடுவார்கள் என்பதால் நான் வாங்கிய சரக்கு மற்றும் உணவு பொட்டலங்களை எனது ஹெல்மேட்டிலே வைத்து விட்டு, ஹார்ட்வேர் கடை நோக்கி விரைந்தேன். பூட்டும் தருவாயில் இருந்த ஒரு கடையில் ஆக்ஷா ப்ளேடு ஒன்றை வாங்கிக்கொண்டு நம்பிக்கையுடன் மீண்டும் என் அறை நோக்கி விரைந்தேன்.

ஆக்ஸா ப்ளேடை கொண்டு எனது பூட்டு அறுப்பு போராட்டம் தொடங்கியது. அறை மணி நேர கடின உழைப்பில் ஆக்ஸா ப்ளேடு சூடாகி உடைந்து விட்டது. பூட்டின் கொண்டியை முக்கால் வாசி அறுத்திருந்தேன். கைப்பிடி இல்லாத ப்ளேடு என்பதால் வலது கை ஆட்காட்டி விரலில் சதை பேர்ந்திருந்தது.

மீண்டும் என்னை சற்று ஆசுவாசப் படுத்திக் கொள்ள, கீழே உள்ள நாயர் கடைக்கு சென்று, ஒரு வாட்டர் பாக்கெட் வாங்கி குடித்து விட்டு பில்ட்டரை பற்ற வைத்தேன். நேரம் சரியாக பத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இதற்கு மேலும் தனியாக போராடினால் வேலைக்கு ஆகாது என்பதை உணர்ந்து என் அறைக்கு பக்கத்து பில்டிங்கில் உள்ள ஒரு சிறிய லேத்து பட்டறையில் உள்ளவர்களிடம் எனது நிலையை விளக்கினேன்.

உடனே அவர்களில் ஒருவர் சற்று பெரிய ஆக்ஸா ப்ளேடு மற்றும் ஒரு இரும்பு தடியுடன் என் அறைக்கு வந்தார்.

ஏற்கனவே நான் முக்கால்வாசி அருத்திருப்பதை பார்த்த அவர், இரும்பு தடியை கொண்டு ஓங்கி அடித்தால் எளிதில் உடைத்து விடலாம் என்றார். ஆனால் அவருடைய கணக்கு பொய்த்தது. சுமார் முப்பது அடி வாங்கியும் கூட பூட்டு பல்லை காட்டிக் கொண்டு ஸ்ட்ராங்காக இருந்தது.

நித்தியானந்தர் படத்தை எடுத்தவரை கூப்பிடுங்கப்பா அவர் தான் எந்த கதவா இருந்தாலும் ஈசியா திறந்திடுவார் என்று எனது பக்கத்துக்கு அறை நண்பர் கமென்ட் அடிக்க அனைவரும் சிரித்தனர். என்னுடன் வந்த லேத் நண்பர் இன்னொரு ஆளை அழைத்து வந்தார். அவர் ஆக்ஸா ப்ளேடை வைத்து சுமார் முக்கால் மணி நேரம் அறுத்தெடுத்தார். அவருக்கு உதவியாக இன்னொரு அறை நண்பர் டார்ச் லைட் கொண்டு வெளிச்சம் கொடுத்தார்.

நானும் சளைக்காமல் பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். கிட்டத் தட்ட முடித்து விட்ட நிலையில் மீண்டும் இரும்பு தடி கொண்டு அடிக்க, பூட்டு உடைய வில்லை. மீண்டும் சில நிமிடங்கள் ஆக்ஸா ப்ளேடு அறுப்பு பின் இரும்பு அடி என தொடர் போராட்டங்களுக்கு பிறகு ஒரு வழியாக பூட்டு உடை பட்டது.ஒவ்வொரு இரும்பு அடியின் போதும் என் அண்ணன் என்னைஅடிப்பது போல இருந்தது.

இருந்த கடுப்பில் மற்றும் லட்சியத்தை அடைந்த திளைப்பிலும், மூன்று மணி நேரமாக என்னை ஏக்கத்துடன் இல்லை நான் ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சரக்கு பாட்டிலை  ராவாக அடித்து விட்டு படுத்தேன்.

அப்போது யோசித்த போது தான் தெரிந்தது. எனக்கு உதவிய ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாநிலத்தார். லேத் நண்பர்கள் ராஜஸ்தானையும், டார்ச் பிடித்தவர் கேரளாவையும், கூட நின்று சிற்சில உதவிகள் புரிந்தவர்கள் முறையே ஆந்திர மற்றும் கர்நாடகாவை சேர்ந்தவர்கள். லேத் நண்பர்களுக்கு பணம் கொடுக்க நான் முயன்ற போது, "போங்க சார், போய் தூங்குங்க" என்றனர்.

என்னிடம் சிறு எதிர்பார்ப்பும் கொள்ளாமல் அவர்கள் எனக்கு உதவியது மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் வியப்பையும் தந்தது. இத்தனைக்கும் அவர்கள் அனைவரிடமும் நான் சரியாக பழகியது கூட இல்லை. அன்று தான் ஒருவருக்கொருவர் பேசியே இருப்போம்.

ஆம் இந்தியா.. நம் திருநாடு வேற்றுமையிலும் ஒற்றுமை கொண்டது தான். அதற்கு இந்த சிறு உதாரணமே போதும். வீட்டுக்குள் ஒற்றுமை இருந்தால், தெருவுக்குள்ளும், ஊருக்குள்ளும், நாட்டுக்குள்ளும் ஒற்றுமை நிச்சயம் இருக்கும்.

ஜெய் ஹிந்த்!

எத்தனுக்கு எத்தன்

நான் அவனை அங்கு பார்ப்பேன் என்று நினைக்கவேயில்லை. இப்படியும் கூட நடக்குமா என்று நினைக்கவில்லை. நினைத்தால் எனக்கே சிரிப்பாகவும்,அவமானமாகவும்இருக்கிறது. ஆனால் வாழ்க்கை தான் புரியாத புதிர் ஆச்சே!

ஆம் ஒவ்வொரு வார இறுதியும் நான் வேளச்சேரியில் உள்ள எனது பள்ளித் தோழர்கள் வசிக்கும் வீட்டிற்கு செல்வது இப்போது வழக்கமாகிவிட்டது. வெள்ளி இரவு தொடங்கும் எங்கள் ஆட்டம், பாட்டம்,கொண்டாட்டம் ஞாயிறு இரவு வரை தொய்வில்லாமல் தொடரும்.

சரக்கு, கஞ்சா, போதை, இசை, சீட்டாட்டம், சிகரெட், டீ கடை பஜ்ஜி, சைட் அடித்தல், பிட்டு படம்,கலாய்த்தல், மொக்கை, தியேட்டர்,சினிமா என்று ஒவ்வொரு நொடியும் ஒவ்வொரு தருணம், ஒவ்வொரு இன்பம்.

அந்த சனிக்கிழமையும் அவ்வாறே கடந்து போக, ஞாயிறு விடிந்தது. எழுந்ததுமே ராஜேஷ் என்னிடம் "மச்சான் என்னடா இன்னும் மப்பு இறங்கலையா? இந்தா இந்த கஞ்சாவ அப்படியே ஒரு நாலு இழு இழு... சொர்கத்துக்கு போயிடுவே" என்றான். உனக்கு சொல் புத்தியும் கிடையாது சொந்த புத்தியும் கிடையாது என்ற என் அம்மாவின் அர்ச்சனை திடீரென்று ஞாபகம் வர, உன் நண்பன் கொடுக்கும் புத்திமதியை ஏற்றுக் கொள் என்று மனசும் அறிவும் முதன்முறையாக இணைந்து கட்டளையிட்டது.

ஒரு பாக்கெட் பால்கோவா துணையுடன் ஒரு முழு சிகரெட்டில் அடைக்கப்பட்ட கஞ்சாவின் புகை என்னுள் ஆக்கிரமித்தது. நான்கு மணி நேர சிரசாசன நிலையில் கிடந்த என்னை இரண்டு மணிக்கு சோறு சாப்பிட எழுப்பினான் ஹரி. அடித்த கஞ்சாவும், நைட் அடித்த நெப்போலியனும், காலையில் உணவு உண்ணாததாலும் பசி..அகோரப்பசி!

எங்கே அன்லிமிடட் மீல்ஸ் கிடைக்கும் என்று யோசித்து பின் "களவரா ரெஸ்டாரன்ட்" செல்ல முடிவாயிற்று. அங்கு தான் அவனை சந்தித்தேன். அவன் ராகேஷ் என் கல்லூரி கால நண்பன். அவனுக்கு திருமணமாகிவிட்டதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அப்போது எனக்கு சரியாக ஞாபகம் இல்லை. என் முழு கவனமும் மலையாள ஸ்டைலில் பரிமாறப்படும் சாப்பாட்டின் மேலேயே இருந்தது. அவனாகவே என்னை கண்டு கொள்ளட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன்.

நான் நினைத்தது சரி தான்.அவன் அவனது புதுப் பொண்டாட்டியுடன் வந்திருந்தான். அவன் இங்கு வருவதில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை. ஏனெனில் அவன் மலையாளி.ஜோடி பொருத்தம் நன்றாகவே இருந்தது. அருகிலிருந்த ஹரியிடம், "அங்க நீல கலர் சட்டைப் போட்டிருக்கானே அவன் என்கூட காலேஜ்ல படிச்சவன் டா!"என்றேன்.

அப்ப அவன் பக்கத்துல இருக்குற அந்த பிகரு?- ஹரி.

டேய்! மெதுவா பேசு டா. அது அவன் வைப் டா.-நான்

"அதைசொல்லு. சொன்னா தான தெரியும்.நீ எல்லாம் வேஸ்ட்டு டா. அவனைப் பாரு...அவனும் உன்கூட படிச்சவன் தானே, கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டு பொண்டாட்டியோட வந்திருக்கான். ஆனா நீ இன்னமும் வெக்கமே இல்லாம சரக்கு, கஞ்சானு எங்க கூடயே சுத்திகிட்டு இருக்க" என்றதும் அனைவரும் சிரித்தார்கள்.

"போடா..அது எல்லாம் தானா நடக்கும்"  என்ற படி நான் மீண்டும் சாப்பிடுவதில் குறியானேன்.

சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு, பில் கட்ட கெளம்பும் போது அவன் என்னை அடையாளம் கண்டுவிட்டான். பரஸ்பர விசாரிப்புகள் முடிந்தவுடன் அவன் மனைவிக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தினான். நானும் அரை மயக்க மப்பில் ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தபடி இருந்தேன். உடனே அவன் மலையாளம் கலந்த தமிழில்,

"மச்சான் உந்தா போன் நம்பர் கிட்டுமோ?" என்றான்.

"கண்டிப்பா. முதல்ல உன் நம்பர் கொடு டா?" என்றேன்.

"ஓகே டா. நோட் பண்ணிக்கோ. 9356245212 " என்றான்.

"அப்படியே இந்தா நம்பருக்கு ஒரு மிஸ்ட் கால் விடு டா. நான் நோட் பண்ணிக்கிறேன்" என்றான்.

என் மொபைலில் சுத்தமாக பேலன்ஸ் இல்லை. இருந்தாலும் அவனுக்கு கால் பண்ணுவது போல இரு முறை நடித்து விட்டு, "சிக்னல் ரொம்ப வீக்கா இருக்குனு நினைக்கிறேன். நீ நோட் பண்ணிக்கோ" என்று என் நம்பரை கொடுத்து விட்டு சமாளித்தபடி அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்றுக்கொண்டேன்.

திரும்பி வரும் வழியில், என் மனதில் ஓடியவை. "ச்சே எவ்ளோ அசிங்கமா போயிடுச்சு. தினமும் நூறு ரூவா கொடுத்து சரக்கு அடிக்கிற. மொபைல்ல கூட டாப் அப் பண்ணாம காசை சேமிச்சு வச்சு குடிக்கிற அளவுக்கு வந்துட்டயா? இதுல நான் சாப்ட்வேர் கம்பெனியில வேலை பாக்குறேன்... மாசம் 25000 சம்பளம் என்று நீ சொன்ன உண்மையை கூட அவன் நம்பியிருக்க மாட்டான். இந்நேரம் இதை அவன் மனைவியிடம் சொல்லி சிரித்துக்கொண்டிருப்பான்."

உள்ளே ராகேஷ் அவன் மனைவியிடம், "என் மொபைல்ல பேலன்ஸ் இல்லாம நான் அவனை கூப்பிட சொன்னா அவன் என்னை வாரிவிட பார்த்தான். எப்படியோ சமாளிச்சுட்டேன்" என்று சிரித்தபடி தன் மனைவியுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்தானாம். எனக்குப் பின்னால் வெளியே வந்த என் நண்பன்சொன்னான்.

நாம்

தன் கருத்தை
ஏற்காதவனை
தரங்கெட்ட வார்த்தைகளில்
திட்டினோம்...

அவ்வப்போது
எங்கேனும்
ஒன்று கூடி
பஜ்ஜி,சொஜ்ஜி சாப்பிட்டு
அதன் புகைப்படங்களையும்
ஒரு இடுகையாக்கினோம்...

தனக்கு முந்தி
விரிக்காதவளை
தேவடியாள்
ஆக்கிவிட்டோம்...

மேடையில்
பேசிப் பேசியே
கவிதையும் கட்டுரையும்
எழுதி
பாதி தமிழரை
தொலைத்துவிட்டோம்...

சந்தடி சாக்கில்
நடிகர்களையும்
குடைந்தெடுத்து
அவர்களின் படங்களையும்
வறுத்தெடுத்து
நம் வலைப்பூக்களின்
தரத்தை உயர்த்திக்கொண்டோம்...

முடியாத பலருக்கு
சில முறை உதவியிருக்கிறோம்...
இவ்வளவு இருப்பினும்
இது ஒன்றே ஆறுதல்!

ஆம்!
நாம் பெருமைமிகு
தமிழ் வலைப்பதிவாளர்கள்!!!

கண்மூடித்தனம் நம்முடையது

நித்தியானந்தா இல்லை இல்லை ராஜசேகர் (அவனது இயற்பெயர்) சமா(அபச்)ச்சாரம் தான் இப்போது தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிலும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் தலையாய பேச்சாக இருக்கிறது. நானும் அலுவலகத்தில் பார்த்துவிட்டேன், எனது வீட்டின் அருகிலே, தெருவிலே, தொலை பேசும் நண்பர்கள் என அனைவரும் ஒரு நிமிடமாவதேனும் என்னிடம் இவனைப் பற்றி பேசியிருப்பார்கள்.

இப்படி ஒரே ராத்திரியில் ஓகோ என்று அவனை உயர்த்திய சன் டி.வியின் பெருமையை தான் என்னவென்று சொல்வது. இவனுங்க அவனுங்க தயாரிச்ச படத்தையே அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு ஒருக்கா விளம்பரம் போட்டு வியாபாரம் என்கிற பேருல சாவடிக்கரவனுங்க. இப்போ அவனுங்களால கூட தயாரிக்க முடியாத ஒரு லோ பட்ஜெட் கில்மா படம் அவனுங்க கையில சிக்கினா விட்டுடுவாங்களா?

"என்னை கொலை பண்றாங்க?!" என்று கலைஞர் இரண்டு நாள் முழுவதும் சன் டி.வியில் கூவியதை மறக்க முடியுமா? செய்தியில் கூவிக் கொண்டிருந்த கலைஞர் பின் விளம்பர இடைவேளையிலும் அவ்வவப்போது வந்து கதறுவதை ஒரு வாரமேனும் அப்போது காட்டியிருப்பார்கள். அரை மணிக்கொரு ஒளிபரப்படும் செய்தியில் பின்னணி இசை, ரீ ரிக்கார்டிங், எடிட்டிங் எல்லாம் காண கச்சித்தாமாக செய்து, சமயத்திற்கேற்ற வர்ணனையுடன் ஒளிபரப்பி, உலகத் தமிழ் தொலைக்காட்சி வரலாற்றிலேயே செய்திகளுக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட சேனலில் ஒரு கில்மா குறும்படத்தை ஒரு நாளைக்கு  48 முறை வீதம் இன்னும் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கும் சன் டி.வியின் சேவை தொடரட்டும்.

மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துகிறார்களாம்! வெங்காயம் என்ற பெரியார் உச்சரிக்கும் வார்த்தையை அவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன். எனது சில கேள்விகளுக்கு பதில் கிடைக்கவில்லை. உங்களுக்கு ஒருவேளை தெரிந்தால் சொல்லவும்.

1. இந்த விஷயம் திடீரென பூதாகரமாக முளைக்க காரணமான அந்த வீடியோ, சன் டி,வியில் மட்டும் பிரதானப்படுத்தி ஒளிபரப்பப்படுவது ஏன்?
2. மூன்று மாதம் முன்பு எங்கள் அன்புத் தலைவி புவனேஸ்வரியை கைது செய்த காவல் துறை, இனிமேல் அனைத்து நடிகைகளும் தீவிரமாக கண்காணிக்கப் படுவார்கள் என்று உரைத்த காவல் துறை, இந்த அரைக் கிழவி ரஞ்சிதாவை இன்னமும் கண்டு கொள்ளாதது ஏன்?
3. ஒருவேளை தமிழக அரசிடம் நம்ம கவர்ச்சிப் புயல், சம்மர் சால்ட் நாயகன் நித்தி ஏதேனும் உரண்ட இழுத்துவிட்டாரோ? எலிக்கு வடை வெச்சு புடிக்கிற மாதிரி நம்ம நித்திக்கு வடை அடச்சே! சாரி ஜடை வெச்சு புடிச்சிட்டாங்களோ? 
4. இல்லை இருக்குற பப்ளிசிட்டி போதலைன்னு நம்ம நித்தி அவரே படத்தை இயக்கி, தயாரிச்சு திரையிட இப்போ பல்லாவரம் ஜோதி தியேட்டர் கூட இல்லாததால் தானே சன் டி.விக்கு விழிப்புணர்ச்சியை மக்களுக்கு கற்றுக் கொடுக்க அனுப்பி விட்டாரோ?
5. அவரோட முழுப்படமும்  டி.வியில போடாததனால மூர் மார்க்கெட்ல முழுப் படமும் கொண்ட சி.டி வாங்க நேற்று வரலாறு காணாத கூட்டத்தை கூட்டி விட்டனர் எப்போதும் அடுத்தவன் சு..**யின் அளவை பொது கக்கூசில் எப்போதும் எட்டிப் பார்க்கும் நம்ம பச்ச,மஞ்ச,சிவப்பு, தமிழன்கள்.
6. மாத மாதம் ஒரு கில்மா மேட்டர் எப்படி இவர்களுக்கு கிடைக்கிறது. ஒருவேளை ஒரு மாதத்திற்கு போணியாக வேண்டியதை இது போன்ற சம்பவங்களை முன்னிறுத்தி இரண்டே நாளில் லவட்டிக் கொள்ளவோ?
7. தினகரன் என்ற ஒரு நாளிதழில் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் படங்கள் என்னமோ அவர்களே நேரில் சென்று எடுத்தது போல அத்தனை க்ளாரிட்டியுடன் இருக்கிறது. நக்கீரன் இதழ் நேற்று முழுவதுமாக விற்று தீர்ந்து விட்டதாம். இந்த அஞ்சு நிமிஷ மேட்டரை ஐந்து பக்க கவர் ஸ்டோரியாக விவரித்து எழுதியிருப்பதை பலரால் படிக்க முடியவில்லையாம்! தமிழக அரசு இவர்களுக்கு தலா 1000 ரூபாய் நிவாரணம் அளிக்கப் போவதாக செய்திகுறிப்பு தெரிவிக்கிறது.

எப்போதும் எவனையாச்சும் சாமியார்னு நம்புவதும் அவன் ஏதாவது ஏடாகூட மேட்டருல மாட்டிக்கிட்ட அவனை சும்மா ஒரு மாசம் துரத்தி துரத்தி அடிப்பதும் பின் மறந்துவிட்டு வேறு ஒரு சாமியை தலையில் வைத்துக் கொண்டாடுவதும், அடுத்தவனின் அந்தரங்கத்தை அறிந்து கொள்ள அலைவதும் என்று நினைத்தால் நான் தமிழன் என்று சொல்லிக் கொள்ளவே வெட்கமாக இருக்கிறது.

நித்தியிடம் இருந்து நாம் கற்று கொள்ள வேண்டிய பால பாடம்: நாதாரி தனம் பண்ணாலும் நாசூக்கா பண்ணனும்!
 

படம் சொல்லும் பாடம்

படம் சொல்லும் பாடம் என்ற தலைப்பில் அவ்வப்போது நமது தமிழ் திரைப்படங்களில் வந்த சில நல்ல கருத்துள்ள காட்சிகளை பகிர்வதன் மூலம் அதன் கருத்தையும் உங்களுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்ட இந்த இடுகையை தொடங்கலாம் என்று இருக்கிறேன். உங்களின் ஆதரவைப் பொறுத்து இது போன்ற இடுகைகள் தொடர்ந்து எழுதலாம் என்று இருக்கிறேன். இதில் ஏதேனும் பிழை இருந்தால் மன்னியுங்கள். சுட்டிக் காட்டுங்கள் தட்டி திருத்திவிடுகிறேன்.

அறை எண் 305 இல் கடவுள் என்ற திரைப்படத்தை நீங்கள் அனைவரும் பார்த்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.அதில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த காட்சி என்னவென்றால், பிரகாஷ்ராஜ் கஞ்சாகருப்பு மற்றும் சந்தானத்தின் வீட்டுக்கு சென்று உரையாடும் காட்சி. "என் மேல ஆத்தா வந்திருக்கா டா" என்று உண்மையான கடவுளையே மன்னிப்பு கேட்க வைப்பார் கஞ்சா கருப்பின் அண்ணி. "சாமிக் குத்தம் ஆயிப்போச்சுயா" என்று பிரகாஷ் ராஜிடமே சொல்லுவார் கஞ்சா கருப்பின் தந்தையான பெரியார்தாசன்.

அதைத் தொடர்ந்து சந்தானத்தின் வீட்டில் அவரது பென்ஷன் வாங்கும் அரசு ஊழியரான, அப்பாவான டெல்லி கணேஷுக்கும் பிரகாஷ் ராஜுக்கும் நடக்கும் உரையாடல் என்னை சிந்திக்க வைத்தவை. அந்த உரையாடல் உங்களுக்காக. சிவப்பு நிறத்தில் இருப்பவை டெல்லி கணேஷின் பேச்சையும், நீல நிறம் பிரகாஷ் ராஜினது பதிலையும் குறிக்கும்.

உன் வயசு என்ன?

35 சார்.

பேங்க் எக்ஸாம் எழுத முடியுமா டா? - டெல்லி கணேஷ் அவரது பையனிடம்.

இல்ல பா.முடியாது. -அவரது மூத்த மகன்.

ஹ்ம்ம் முடியாது. ஏஜ் பார் தாண்டிடுச்சு.பப்ளிக் சர்வீஸ், சிவில் சர்வீஸ் எதுவும் எழுத முடியாது. நல்லாதான் ஒன்னு சேர்ந்துருக்கீங்க. என்ன பார்த்தியா 35 வருஷம் கவர்ன்மென்ட் சர்வீஸ். ஒரு நாள் லீவ் எடுத்தது கிடையாது. மூணு பசங்களையும் படிக்க வெச்சேன். இப்போ ரிட்டையர் ஆனா பின்பும் சுளையா மாசா மாசம் 4500 ரூபாய்  பென்ஷன் வாங்குறேன். நீங்க எல்லாம் எங்க உருப்பட போறீங்க?

எது சார் சந்தோசம்?இந்த 35 வருஷத்துல ஒரு தடவையாவது குழந்தை, மனைவியை கூட்டிகிட்டு வெளியூர் எங்கயாவது போயிருக்கீங்களா? தனி ஆளா மலை உச்சிக்கு மேலே உக்காந்து வானத்தைப் பார்த்திருக்கீங்களா?யாருக்காவது உங்களால முடிஞ்ச சிறு உதவி  செஞ்சிருக்கீங்களா? இது எதுவுமே செய்யாம எதை வெச்சு சந்தோஷமா இருக்கேன்னு சொல்றீங்க? நாய் கூட தான் தனக்கு பிஸ்கட் போட்டவங்களுக்கு காலம் பூராவும் நன்றியோட இருக்கும். அது இல்ல சார் வாழ்க்கை..

இந்த உரையாடலை நன்கு கவனித்திருப்போருக்கு "நாம் இது போல ஏதாவது செய்து இருக்கோமா?" என்ற எண்ணம் கண்டிப்பாக மனதில் தோன்றியிருக்கும்.காலை எழுந்து இரவு உறங்கும் வரை எந்திரத்தனமாகவே மாறி விட்ட வாழ்க்கையில் இப்படி சின்ன சின்ன விஷயங்களை செய்ய தவறிவிடாதீர்கள் என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்ட  இந்த இடுகை.

பி.கு. இவை மட்டும் அல்லாமல் நெடுந்தூர மழைக்கால பைக் பயணம், அருவி குளியல் போன்றவற்றை நான் ரசித்து அனுபவித்து இருக்கிறேன்.

காலம் மாறிப் போச்சு ...

"டேய் மச்சி! சீக்கிரம் கெளம்பு டா! பயங்கரமா பசிக்குது."

"இல்ல மச்சி, இன்னிக்கு டீம் லன்ச் எனக்கு. டீம்ல எல்லாரும் அவுட்டிங் போறோம். அதனால அங்க தான் லன்ச்"

"அடப்பாவி!  நேத்து ஒரு காரணம் சொன்ன...இன்னிக்கு ஒரு காரணம் சொல்ற! ஹ்ம்ம் நடத்து நடத்து எவ்வளவு நாளைக்குன்னு பாப்போம்."

டொக்.

ரிசீவரை கடுப்புடன் வைத்துவிட்டு கம்ப்யுட்டரையே வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தான் அஜய். அவன் இவ்வளவு நேரம் பேசியது அவனுடன் பணிபுரியும் தருணுடன். தருணும், அஜயும் இந்த சாப்ட்வேர் கம்பெனியில் சேர்ந்ததிலிருந்தே நண்பர்கள்.

சேர்ந்த புதிதில் அவர்களின் சர்டிபிகேட்டை சரிபார்க்கும் தருணத்தில் "எக்ஸ்க்யுஸ் மீ! சர்டிபிகேட் இங்க தான் செக் பண்றாங்களா?" என்ற உரையாடலுடன் ஆரம்பித்த இவர்களது நட்பு இன்று வரை தொடர்கிறது.

பழைய நினைவுகளை அசை போட்டபடி இருந்த அஜய்  சாப்பிட சென்றான் தனியே. இப்போதெல்லாம் தனியே சாப்பிடுவது என்பது அவனுக்கு வழக்கமாகிவிட்டது. ஆம் தருண் இப்போது தான் ஒரு பிகரை லவ்வ ஆரம்பித்து இருக்கிறான்.அது தான் அஜய் இப்போதெல்லாம் தனிமையாக சாப்பிட காரணம்.

நம் நண்பன் ஒருவன் நல்ல பிகரை மடக்கிட்டானே என்ற சந்தோசம் ஒரு புறம் இருந்தாலும்...நமக்கு ஒன்னும் செட் ஆகலையே என்ற வெறுப்பும், தனிமையும் சற்று அஜயை ஆக்கிரமித்து இருந்தது.

எப்போதும் போலவே ஆபிஸ் புட் கோர்ட் அன்றும் மிக நெரிசலாய் நீண்ட க்யூகளுடன். பார்க்குமிடமெல்லாம் ஒவ்வொரு டேபிளிலும் ஜோடி ஜோடியாக அமர்ந்து குலாவியபடி சாப்பிட்டபடி லவ்வும் கோஷ்டிகள்.

உச்சகட்ட கடுப்போடு வழக்கமாய் உண்ணும் "நார்த் இந்தியன் தாலி"  மீல்ஸை வாங்கியபடி காலியாக இருந்த ஒரு டேபிளில் வந்து அமர்ந்தான்.

 "நம்மளால நார்த் இந்தியன் பிகரை தான் கரெக்ட் பண்ண முடியல...அட்லீஸ்ட் நார்த் இந்தியன் தாலியாவது சாப்பிடுவோம் " என்று இவனும், தருணும் பேசிய டையலாக் சட்டென்று அஜய்க்கு ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

இவன் அமர்ந்த டேபிளின் பக்கத்துக்கு டேபிளில் ஒரு ஜோடி ரொம்ப நேரமாக ஒன்றுமே சாபிடாமல் ஒருவரை ஒருவரை பார்த்தபடி இருந்தார்கள். இன்னொரு டேபிளிலோ என்ன செய்வது என தெரியாமல் அவள் அவனின் செல் போனை நொண்டிக் கொண்டிருக்க அவன் அவளது ஹான்ட்பேக்கை நொண்டிக் கொண்டிருந்தான். இன்னொரு ஜோடி வாங்கி வைத்த ருமாலி ரொட்டி காய்ந்து விட்ட பிறகும் அதை கொஞ்சம் கூட தொடாமல் கண்ணோடு கண் நோக்கிக் கொண்டிருந்தது.

என்னடா  இப்படி உங்களுக்கு லவ்வு? வாங்கி வெச்ச சோறை கூட திங்காம அப்படி என்னங்கடா உங்களுக்கு எல்லாம் கிறக்கம் வந்துடுச்சு? இவளிடமிருந்து எப்படி எஸ்கேப் ஆகலாம்னு அவனும், அவனை எப்படி எப்படி கழட்டி விடலாம்னு இவளும் மாறி மாறி யோசிப்பதுபோலவே அஜய்க்கு தோன்றியது.

உடனே தனது மொபைலை எடுத்து தருணுக்கு டயல் செய்தான்.

ட்ரிங்..ட்ரிங்..ட்ரிங்..

"ஹலோ! மச்சி!"

"ஹலோ"

"மச்சி நான் தாண்டா பேசுறேன்."

"நான் தான்னா பேரை சொல்லுங்க"

"என்ன மச்சி நான் அஜ..."

"பீப் பீப்"

"அடப் பாவி நான் பேசி முடிக்கறதுக்குள்ளேயே  கட் பண்ணுறியா? விட மாட்டேன் டா உன்ன?" என்று மனதுக்குள் பொறுமிக்கொண்டே மீண்டும் டயல் செய்தான்.

ட்ரிங்..ட்ரிங்...ட்ரிங்...

"ஹலோ! மச்சி நான் தாண்டா பேசுறேன்!"

"டேய் நான்சென்ஸ்! வூ ஆர் யு ப்ளேடி இடியட்...லுக்ஸ் லைக் தீஸ் பீபிள் டோன்ட் ஹாவ் எனி அதர் வொர்க் டார்லிங்! பார்பேரியன்ஸ் "  - எதிர் முனையில் தருணின் குரல்.

தருணின் ஆளுடைய சிரிப்பு சத்தம் கேட்டவுடன் இணைப்பை துண்டித்தே விட்டான் அஜய்.

"அட நாயே! நேத்து நைட் கூட குவார்ட்டரை கவுத்திட்டு என் கிட்ட முக்கா மணி நேரம் உன் ஆளை பத்தின பீத்த பெருமையை எல்லாம் அனத்திட்டு இருந்தியே டா..இப்ப நான் உனக்கு பார்பேரியன்சா?" என்ற படி மீண்டும் தனது முயற்சியைதொடர்ந்தான்.

ட்ரிங்..ட்ரிங்...ட்ரிங்...

"ஹலோ!மச்சி நான் தான்டா அஜய் பேசுறேன்"

"டேய் மச்சி நான் ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்க்ல இருக்கேன். அப்புறம் பேசுறேன் டா"

"இல்ல டா..நான் பேசப் போறது அதை விட முக்கியமான்..."

பீப்...பீப்...பீப்..

"அட  பாவி மறுபடியும் கட் பண்றியா...எக்கேடோ கேட்டுப் போங்க டா... எனக்கு என்ன ஆச்சு?" என்ற படி "யாரை நம்பி நான் பொறந்தேன் போங்க டா போங்க" என்ற பாடலை முணுமுணுத்தபடி அஜய் தனது க்யுபிகில் நோக்கி நடந்தான்.

அன்று இரவு அஜய் அறையில்...

"ஹாய் மச்சி! எப்படி டா இருக்க?"

"ஹலோ சார்! யாரு நீங்க?" இது அஜய்.

"என்ன டா மத்தியானம் எதோ அனத்த வந்தியே...அது என்னன்னு கேட்டுட்டு போகலாம்னு வந்தா செம காண்டா இருக்க போல..."

"சார்! ப்ளீஸ் டோன்ட் வேஸ்ட் மை ப்ரீஷியஸ் டைம்..கிளம்புறீங்களா?பின்ன என்னடா முக்கியமான மேட்டர்னு கால் பண்ண கட் பண்ற...பார்பேரியன்ஸ்..டார்லிங்க்னு இங்கிலீஷ்ல பீட்டர் விடுற...உங்களுக்கு லவ்வு வந்த போதுமே எதுவும் கண்ணுக்கு தெரியாதே?"

"அதாண்டா...உங்களுக்கு எல்லாம் காண்டு டா...இவனுக்கெல்லாம் ஆள் இருக்குதேன்னு பொறாமை டா உங்களுக்கு...எங்க வுக்காந்து லவ்வு பண்ணினாலும் உங்கள மாதிரி ஆளுங்களோட தொல்லை தாங்க முடியலடா...நீங்க எல்லாம் என்ன பெரிய கலாச்சார காவலருங்கனு நெனைப்பா? வூட்டுல லவ் பண்ண முடியாதுன்னு தியேட்டருக்கு போனா அங்கயும் உங்களோட தொல்லை...சரி பார்க், பீச் அவ்வளவு ஏன் கோவில்ல கூட உங்க தொல்லை தாங்க முடியலை டா... மெட்ராஸ்ல தினமும் ஒவ்வொரு டிகிரி வெப்பம் ஏறுதுனா அது உங்க வயித்தெரிச்சல் தாண்டா...ஏண்டா இப்படி அடுத்தவன் அந்தரங்கத்துல மூக்கை நுழைக்கப்பாக்குறீங்க?அசிங்கம் புடிச்சவன்களா? " என்று கத்தியபடி சென்று விட்டான்.

"இப்ப நாம என்ன சொல்லிட்டோம்னு இப்படி கத்திட்டு போறான். போனால் போறான் எவ்வளவு நாளைக்குன்னு பார்த்துடலாம்" என்ற படி அன்றைய கோட்டா குவார்ட்டரை கவுத்தினான் அஜய்.

ஒரு வாரம் கழித்து இப்போது  தான் தருணிடம் இருந்து அழைப்பு வருகிறது... நேரம் இரவு 11 :50  

"மச்சி! ஐ ஆம் வெரி சாரி மச்சி"

"பரவால விடு மாமு...என் மேலையும் தப்பு இருக்கு...என்ன தான் க்ளோஸ் பிரெண்டா இருந்தாலும் உன்னோட பெர்சனல் விஷயங்களில் தலையிட்டிருக்ககூடாது"

"அது இல்ல மச்சி...என் ஆளு ஸ்வப்னா இல்ல ..."

"ஹ்ம்ம் சொல்லு டா.."

"அது வந்து...என் ஆளு ஸ்வப்னா இல்ல...என் கிட்ட நீ என் பாய் பிரெண்டே இல்லன்னு சொல்லிட்டா மச்சி"

"நான் கொடுத்த கிப்ட்ஸ், கார்ட் எல்லாத்தையும் தூக்கி எறிஞ்சுட்டு, இன்னிக்கு எங்க ப்ராஜெக்ட்ல புதுசா வந்திருக்கிற அந்த சேட்டுப் பையன் கூட சுத்த ஆரம்பிச்சிட்டா மச்சி..."

"சரி பரவால விடுடா..த்ரிஷா இல்லனா திவ்யா.. நான் ஒன்னு சொன்னா நம்ப மாட்ட...அந்த சேட்டான் உன் ப்ராஜெக்ட்கு வேணா புதுசா வந்திருக்கலாம்...ஆனா ரொம்ப நாளா அவன் அவக்கூட சுத்திட்டு தான் இருக்கான்...போன மாசம் நான் கூட அவங்கள பெசன்ட் நகர் பீச்ல கஜகஜ பண்றதை பார்த்திருக்கிறேன். சனியன் தொலைஞ்சதுன்னு விடுவியா? "

"அது இல்லை மச்சி...நான் அவளோட எடுத்த போட்டோ, வீடியோ எல்லாம் இன்னும் அவக்கிட்ட தான் இருக்கு...அஞ்சு லட்சம் கேஷ் கொடு இல்லைனா அந்த போட்டோ,வீடியோ எல்லாம் நெட்ல, ஆர்குட்ல,பேஸ் புக்ல அப்லோட் செஞ்சுருவேன்னு மிரட்டுறா மச்சி" என்று தருண் அழத்தொடங்கினான்.

"ஹலோ பாஸ்! விஷ் யு ஹாப்பி நியூ இயர்" என்று ஒருவன் அஜய்யிடம் கை குலுக்கினான்.

வானில் ஹாப்பி நியூ இயர் 2080  என்ற வாசகத்துடன் வெடித்து  சிதறியது பட்டாசு.!!!

ஊடல்

தினமும் இரவில்
உன் குறுந்தகவலுக்கு
உடனே பதில் தராததால்
உண்டாகும் ஊடல்
இறுதியில்
குறுந்தகவலின் மூலமே
முள்ளை முள்ளால் எடுப்பதாய்
முடிவது அழகு!


அந்த நீளமான
அர்த்தமற்ற
தகவல் பரிமாற்றம்
அர்த்தமாக்குகிறது
ஒவ்வொரு ராத்திரியையும்...


குவார்ட்டரை தாண்டி
மூன்று ரவுண்டு
முடிந்த நிலையில்
உட்கொண்ட
முட்டை பரோட்டாவின்
வேதி வினையில்
வந்த வாந்தியின்
மறுவிளைவில்
எழுந்த
இனி குடிக்க மாட்டேன்
என்ற சபதம்
மறுநாள் மாலையில்
மற்றொருமுறை
உடைபடுவதைப் போல
உடைபடுகிறது
என்னுடன்
உன் ஊடலும் கூட!