மாஞ்சா 22/09/2011

வணக்கம் நண்பர்களே!

மிக நீண்ண்ண்ண்...ட இடைவெளிக்குப்பின் உங்கள் அனைவரையும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி... இடைப்பட்ட நாட்களில் நிறைய பயண அனுபவங்கள், நிறைய எழுத சங்கதிகள் இருந்த போதும், ஏனோ எழுத தோன்றவில்லை. பிறர் தளங்களை முன்பு போல தொடர்ந்து வாசிக்க முடிந்தாலும், பின்னூட்டமிட இயலவில்லை. இருப்பினும் பல புதிய பதிவர்களின் தளங்களும் எழுத்துக்களும் சற்று ஆக்கப்பூர்வமாகவும், படிப்பதற்கு ஆர்வமாகவும் இருப்பதைக் காணமுடிகின்றது. இரண்டு வருடங்கள் முன்பு நான் சென்னையில் இருந்த காலத்தில் அறிமுகப் பதிவராக இருந்த காலத்தில் பதிவர் சந்திப்பு என்பது மிக அரிதாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அழைப்பு இல்லாமல் அதற்கு செல்வதற்கும் எனக்கு சங்கோஜமாக இருக்கும். ஆனால் இப்போது அடிக்கடி பதிவர் சந்திப்புகள் நடப்பதும், பல புதிய பதிவர்கள் கலந்துகொள்வதும் மனதுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.

சொல்லப்போனால் இந்த கலவை இடுகையான மாஞ்சாவும் கூட மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் என்னிடமிருந்து. இதற்கும் காரணம் இருக்கிறது.என் வாழ்வில் சில நல்ல நிகழ்வுகள் நடக்க இருப்பதால் அதை உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் பொருட்டு இந்த இடுகை.

மரணத்தை நோக்கி இன்னொரு மைல் கல்:
உங்கள் அனைவரது ஆசியும், வாழ்த்துகளையும் எதிர்நோக்கி டக்கால்டி அன்புடன் வெளியிடும் இந்த செய்தி யாதெனில், ஆம்! இன்று முதல் எனக்கு 27 வயது முடிவடைகிறது. சொல்லிக் கொள்ளும்படி உருப்படியாக எதுவும் செய்யவில்லை என்றாலும், முடிந்த அளவுக்கு யாருக்கும் உபத்திரவம் செய்யாமல் இருப்பது நினைவுக்கு வந்து மனதுக்கு சிறு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. மரணத்தை நோக்கி இன்னுமொரு மைல் கல் கடந்து விட்டேன் என்று மனது வரப்போகும் மரணத்துக்கும், மாற்றத்துக்கும் தைரியம் அளிக்கிறது.

கெட்டி மேளச்சத்தம்:
பொதுவாக எனக்கு பள்ளிக் காலத்திலும் சரி, கல்லூரிக் காலத்திலும் சரி என்னுடன் படித்த அனைவருமே என்னை தன் நண்பனாக கருதுவார்கள். நினைத்துப் பார்த்தால் எனக்கே அது சற்று வியப்பாக இருந்தாலும், அதற்கு காரணம் அடுத்தவர் பெர்சனல் விஷயத்தில் தேவை இல்லாமல் மூக்கை நுழைக்காததும், பட்டும் படாமல் இருந்ததும் தான் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. இருப்பினும் காலப்போக்கில் படிப்பு முடிந்து அனைவரும் சிதறி விட்ட இந்த தருணத்திலும் அடிக்கடி சந்தித்து பேசி மகிழும் வாய்ப்பு என்னை தனது உயிர் நண்பனாக கருதும் வெகு சிலர் ஏற்படுத்திக்கொடுத்திருக்கின்றனர். அப்படிப் பார்த்தால் எனது இந்த குறுகிய நட்பு வட்டத்தில் உள்ள என் உயிர் நண்பன் "அருண்"க்கு நிச்சயதார்த்தம் முடிந்துவிட்டது. வரும் அக்டோபர் மாதம் தன் காதலியை மனைவியாகக் கைபிடிக்க இருக்கிறான். உண்மைக் காதல் எல்லாம் இந்த காலத்தில் ஏது? என்ற கேள்விக்கு தான் 7 வருடமாக காதலித்து வந்த பெண்ணையே மதம் பாராமல் மணமுடிக்கப் போகும் அவனுக்கு எனது வாழ்த்துகளோடு உங்கள் வாழ்த்துகளும்!!!

பாபா படத்தில் ரஜினிக்கு கிடைத்த ஏழு மந்திரங்கள் போல, எனக்கு கிடைத்தது 24 மந்திரங்கள். என்ன குழப்பமாக இருக்கிறதா? நான் மந்திரம்னு சொன்னது எனக்கு மாதம் இங்கே கிடைக்கும் சம்பளத்தை. ஆம் கிடைத்த ஒரு ஆண்டு விசா முடிவடைந்துவிட்ட நிலையில் இன்னொரு ஆண்டுக்கான எக்ஸ்டென்ஷன் அப்ளை செய்தாகிவிட்டது. இன்னொரு வருடம் அமெரிக்கா வாழ்க்கை என்று நினைக்கும்போதே ஒருவித மனசலிப்பு. இருப்பினும் இங்கு இருந்த இந்த பதினோரு மாதத்தில் சிக்கனமாக செலவழித்து தங்கை திருமணத்துக்காக சில லட்சங்களை சேர்க்க முடிந்தது மட்டுமே ஆறுதல். நிச்சயதார்த்தம் நல்லபடி நடந்து முடிந்துவிட்டது. டிசம்பரில் திருமணத்துக்கு நாள் குறித்துவிட்டனர். என்னுடன் வளர்ந்து வந்தவளுக்கு திருமணம். நினைத்துப் பார்க்கையில் வேடிக்கையாக இருக்கிறது. சல்லிக்காசு பேங்க் பேலன்ஸாக என் அப்பா சேர்த்து வைக்க இயலவில்லை என்றாலும், சரியான தருணத்தில் எப்படியோ பணம் புரட்ட நானும் காரணம் என்பதை நினைக்கையில் பெருமிதமாக இருந்தாலும், விசா பிரச்சினையால் என்னால் அவள் திருமணத்துக்கு செல்ல இயலாது என்பது சற்று வருத்தம் தான். இப்படி இன்னும் எத்தனை இழப்புகளோ, இருக்கப்போகும் அடுத்த ஆண்டிலும்? காலம் தான் பதில் சொல்லும்.


பேசியதில் பிடித்தது:
நேற்று நண்பர்களுடன் அறையில் நிழல்கள் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது, கதையின் நாயகனான ராஜசேகரன், வீணை வித்வான் சாருஹாசனிடம் வீணைக் கற்றுக் கொள்ள செல்லும் காட்சியில், சாருஹாசன், "நாளைக்கு நிறைஞ்ச அமாவாசை...நல்ல நாள்..நாளைக்கு வா" என்பார். இதைக்கேட்ட நண்பர் ஒருவர், "அமாவாசை நல்ல நாளா? பவுர்ணமி தான நல்ல நாள் என்பார்கள்" என்று கேட்க, அமாவாசை தான் வளர்ச்சியின் தொடக்கத்துக்கு அறிகுறி என்று நான் சொன்னேன். ஆனா அன்னைக்கு இருட்டா தான இருக்கும், அதெப்படி நல்ல நாள்ன்னு சொல்றாங்க என்றார். அப்போது தோன்றிய வரிகள் இவை.

"இருட்டிலே
வளர்ச்சியின் தொடக்கம்
அமாவாசையும் கருவறையும்"

இசையில் அசைபோட்டது:
மயக்கம் என்ன என்ற செல்வராகவனின் படத்தில் உள்ள பாடல்களின் தொனி மனதை எளிதில் கவருகின்ற விதத்தில் அமைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக "ஓட ஓட ஓட தூரம் குறையல" என்ற பாட்டை கேக்கும் போது ரோஜா படத்தின் "சின்ன சின்ன ஆசை" பாட்டின் எளிமையான ஸ்கூல் ரைம் மெட்டு ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. வெல்டன் ஜி.வி

அதே போல இப்போது பதிவுலகமே பரபரத்து பேசும் எங்கேயும் எப்போதும் படத்தில் வரும் 'கோவிந்தா கோவிந்தா' பாடு எங்கேயோ கேட்ட மாதிரி இருக்கிறதே என்று ஒரு வாரமாக அசை போட்டு இறுதியில் அதன் சாரம்சத்தை கண்டுபிடித்து விட்டேன். இசைஞானியின் "ஓரம் போ..ஓரம் போ..ருக்குமணி வண்டிவருது" என்ற பாடலை சற்று மெதுவாக பாடுங்கள்.

"கோவிந்தா கோவிந்தா சென்னையில புது பொண்ணு"...

மீண்டும் சந்திப்போம்...நன்றி..வணக்கம்!!!

காதல் 'அரசி'யல்

நீ என்ன

அரசியல்வாதியின் மகளா?

நம் சந்திப்பின் போதெல்லாம்

ஐந்து நொடிக்கொருமுறையே

உன் பார்வையை

என் இதயத்தொகுதி மேல்

செலுத்தினாய்.

உன் இலவச

முத்தங்களுக்கும்

செல்லக் கொஞ்சலுக்கும்

ஏகமாய் துடித்தது

என் இதயம்.

கொடுத்த காதல் வாக்குறுதிகளை

நீ கொடுக்கும்

கடித்தத்தில் மட்டும்தான்

நிறைவேற்றினாய்...

அழகு தமிழ்

பழகு கவி பேசியே

என் அறிவை மயக்கினாய்...

உனக்கு பரிசளிக்க

காதல் வரியாக செலவழித்த

உழைத்து சம்பாதித்த ஊதியத்தை

நன்கு அனுபவித்தாய்...

காதல் ஒட்டு

கேட்டு வந்தேன்

என் ஒட்டு பெற

என்ன சலுகை என்றாய்?

உனக்கு

என்ன வேண்டுமோ கேள்

என்றதற்கு

எதுவும் வேண்டாம் எனக்கு

என் வோட்டு உனக்கு என்று

சரியென தலையாட்டினாய்...

தேர்தல் நாளன்று மட்டும்

ஏன் உன் ஓட்டை

இன்னொருவனுக்கு

மாற்றிக் குத்திவிட்டாய்...

இன்னும்

என்னிடம் சலுகைகளைக் கேட்க

உனக்கு என்ன தயக்கம்?

இன்னொருவன் தந்த சலுகைகளில்

உனக்கு என்ன மயக்கம்?

காதல் தொகுதியில்

டெபாசிட் இழந்தாலும்

நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கிறேன்

அடுத்த தேர்தலுக்கு...

இப்பொழுது என் கேள்விக்கு

பதில் சொல்

நீ என்ன

அரசியல்வாதியின் மகளா?

கார்ப்பரேட் கறவைமாடுகள் (தொடர்ச்சி)

கார்ப்பரேட் கறவைமாடுகள் (தொடர்ச்சி)

வணக்கம் நண்பர்களே! சென்ற பாகத்தில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் நவீன கொத்தடிமைகள் பற்றிய கட்டுரையின் தொடர்ச்சி இது. சென்ற இடுகையை படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

நமது நாட்டில் எவ்வளவோ சங்கங்கள், அமைப்புகள். ஜாதியில் ஆரம்பிச்சு பேதி போனா அதை அள்ளும் தொழில் செய்பவர்கள் வரைக்கும் தங்களுக்கென்று தனித் தனியாக சங்கம் வைத்து தனது உரிமைகளை நிலை நாட்டவும், பெற்றுக்கொள்ளவும், குறைந்த பட்சம் உரிமைக்காக குரல் கொடுக்கவேணும் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் முதல் சினிமா நடிகர்கள் வரை சங்கங்களின் வீச்சு கிளை விட்டு பரவி இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் தனது உழைப்புக்கு ஏற்ற மரியாதையும், ஊதியத்தையும் பெறுவதற்கு இந்த சங்கங்களின் மூலம் போராடுகிறான். இந்த தொழிலாளர் சங்கங்கள் தான் பெரிய பெரிய பணமுதலை முதலாளிகளிடம் இருந்து ஒவ்வொரு தொழிலாளியையும் சிறிதளவேனும் காத்து வருகின்றது.

ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் சங்கத்தில் இணைந்து இன்னொரு தொழிலாளியின் பிரச்சினைக்கு குரல் கொடுக்கிறான். இப்படிப்பட்ட சங்கங்கள் இல்லாத போது தான் கொத்தடிமைத்தனம், முதலாளித்துவம் போன்ற கண்ட கருமாந்திரங்கள் எல்லாம் உருவாகிறது. ஆனால் நம்மில் பலரோ சங்கம் என்றாலே கேலிக்கூத்தாக பார்க்கிறோம். அதுசரி நாம்தான் வீட்டை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளாமல் வீட்டுக்குள்ளே செருப்பு போட்டு நடக்கின்ற ஆட்கள் ஆயிற்றே. தனக்கென்று ஒரு பிரச்சினை வரும்வரை நாம் கண்ணை மூடிக் கொண்டிருப்போம். கண் கெட்ட பிறகு ஆச்சார அனுஷ்டானத்துடன் சூரிய நமஸ்காரம் பண்ணும் அறிவாளிகள்...

இந்த நாட்டில் மிகப் பெரிய எண்ணிக்கையில் வேலை ஆட்களைக் கொண்டு செயல் படும் இரண்டே துறைகளுக்கு தான் சங்கங்கள் இல்லை. ஒன்று காவல் துறை. இன்னொன்று ஐ.டி துறை. நமது இயலாமை பயன்படுத்தி நமது உழைப்பை சுரண்டி தொந்தி பெருக்கும் கார்ப்பரேட் கம்பெனி முதலாளிகள், காக்கா கடி கடித்து தூக்கி வீசும் எச்சில் பருக்கைகளை ஊதியமாக பெற்றுக் கொள்வதில் தான் நமக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம்.

இப்போது ஒரு உண்மை சம்பவம். வேலை முடித்து தனது அலுவலகத்திலிருந்து டூ-வீலரில் தனது நண்பருடன் பயணிக்கிறான் ஒரு ஐ.டி கம்பெனி வாலிபன். மெயின் ரோடுக்கு அந்த பக்கம் செல்ல சாலையை கடக்க எத்தனிக்கையில் ரோட் மீடியனில் சுமோவில் வந்த குடிகார பொறுக்கி கும்பல் அவர்கள் மேல் மோதுகிறது. இதை தட்டிகேட்ட தனது நண்பனுக்கு அடி விழுவதை பார்த்து அதனை தடுக்க அந்த இளைஞன் நினைப்பதற்குள் அவன் பைக்கையும் சேர்த்து அடித்து நொறுக்கிவிட்டு  காது கூசும் அளவுக்கு கெட்ட வார்த்தைகளால் அர்ச்சனை செய்து விட்டு கிளம்புகிறது அந்த கும்பல். பத்து நிமிடம் நடந்த அடிதடியில் உடை முழுவது கிழிந்து குருதி வழிந்தோட நசுங்கிய டூ-வீலரை எடுக்க முடியாமல் தடுமாறும் இவர்களுக்கு உதவி செய்ய அவ்வளவு நேரம் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த ஒருவன் கூட வரவில்லை.

இது போன்ற இன்னொரு சம்பவம். அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பி ஒரு அந்திமாலை நேரம், அருகில் இருக்கும் டாஸ்மாக் சென்று மது அருந்திக் கொண்டிருக்கிறான் இருபத்தெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க 'ஜாவா சுந்தரேசன்' போல தோற்றம் கொண்ட ஒருவன். தனது அலுவலக டென்ஷன்களை தற்காலிகமாக மெதுவாக மறந்து கொண்டிருந்த அவனுக்கு அன்று நேர்ந்தது அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாததாக இருந்திருக்கும். ஆம், அதே டாஸ்மாக் பாரில் அவன் அருகில் குடித்துக் கொண்டிருந்த 'நான் மகான் அல்ல' படத்தில் வரும் கும்பலை போலிருந்த நான்கு பேர் ஒருவரை ஒருவர் கலாய்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் பேச்சு அப்படியே தகாத வார்த்தைகளில் தொடர்ந்து அவர்களின் ஆத்தாளையும், செத்துப்போன முப்பாத்தாளையும் இழுக்க வெறி கொண்ட ஒருவன் குடித்துக்கொண்டிருந்த பீர் பாட்டிலை எடுத்து திட்டியவன் மண்டையில் உடைக்க, நான்கு பேருக்குள்ளும் கை கலப்பு தொடங்கியது. சிறிது நேரம் பாருக்குள்ளேயே ஒருவரை ஒருவர் துரத்தி அடித்துக்கொண்ட பின் அவர்களில் ஒருவனது கண் நம்ம ஜாவா சுந்தரேசன் மேல் பட இனி நடந்ததை உங்களுக்கு சொல்லி தான் தெரிவிக்க வேண்டுமா?

அதில் உச்சம் என்னவெனில், ஏதோவொரு டீல் அறுந்த பிகருக்காக அதுவரை அடித்துக்கொண்ட அவர்கள், "மச்சான் நம்ம பிரச்சினைக்கு காரணமே இவன மாதிரி ஆளுங்க தாண்டா...ங்கோ$# #&! அடிங்கடா அவன..." என்று ஜாவா சுந்தரேசன் தலையும் பதம் பார்த்து, துரத்தி துரத்தி அடித்தது தான்.

என்னடா வடிவேலு ஒரு படத்தில் "குஜராத்துல இப்படி தான் ஒரு சம்பவம் நடந்தது" என்று சொல்லுவது போல எவனுக்கோ நேர்ந்த சம்பவங்களை சொல்கிறானே... ஒருவேளை இது டக்கால்டிக்கு தான் நடந்திருக்குமோ? என்று சந்தேகப்படுகிறவர்களுக்கு, எனக்கு நடந்த ஒரு சம்பவம்.

பொதுவாக நான் எல்லாம் சாதாரண அரசுப் பேருந்தில் சென்னையிலிருந்து சேலத்துக்கு 95 ரூபாய் டிக்கெட் கொடுத்து கூட்ட நெரிசலில் சீட் கிடைக்காமல் படிக்கட்டில் அமர்ந்தபடி எட்டு மணி நேரம் பயணம் செய்யும் ரகம். எப்படியும் ஒவ்வொரு வார இறுதியும் ஊருக்கு செல்லும் போதெல்லாம் இதே கதி தான். எனினும் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் என்னைபோன்ற பல பங்காளிகள் சென்னைக்கு அடிஎடுக்கத் தொடங்கியதன் விளைவு, நான் அமர்ந்து செல்லும் படிக்கட்டுக்கும் பங்கம் விளைவிக்க, எனது டூ-வீலரிலேயே ஏழு மணிநேர பயணத்தில் சேலத்துக்கும்-சென்னைக்கும் அலைந்து திரிந்த காலம் அது. வெள்ளி இரவு ஏழு அல்லது எட்டு மணிக்குப் புறப்பட்டால் உளுந்தூர்பேட்டையில் பத்து மணிக்கு இரவு உணவு முடித்து பத்தரை மணிக்கு கள்ளக்குறிச்சி-ஆத்தூர் வழியாக சேலம் செல்ல இரண்டு மணியாகிவிடும். நீங்கள் யாரேனும் கள்ளக்குறிச்சி, ஆத்தூர், சேலம் ரோட்டில் இரவு நேரத்தில் தனியாக பயணித்திருந்தால் அது எவ்வளவு ஆபத்து நிறைந்தது, கஷ்டமானது என்று உங்களுக்கு புரியும். அதுவும் சாலைப் பனி நடந்து கொண்டிருப்பதால் எழும்பும் தூசி உங்கள் கண்களை, கோபமடைந்த விஜயகாந்த் கண் போல மாற்றிவிடும் வல்லமை கொண்டது. இரவு நேரமாதலால் கண்ணாடியும் அணிந்து கொண்டு செல்ல முடியாது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பயணத்தில் தான்  கள்ளக்குறிச்சிக்கு   முன் காட்டுக்கோட்டை என்ற இடத்தில் திடீரென்று முளைத்த ஒரு சோதனை சாவடியில், தன் கடமையிலிருந்து வழுவாத இரண்டு போலீஸ் அங்கிள்ஸ் என்னை வண்டியை நிறுத்தி வழி மறிக்க, நான் கொண்டு சென்ற பையில், துவைக்க எடுத்து சென்ற எனது அழுக்கு துணிகளை மட்டும் கண்ட அவர்கள் கடுப்பாகி, "டி.டி யா பண்ற?" என்று கேட்க, டி.டி நான் விஜய் டி.வி ல பொண்ணு தான...அதை நான் என்ன பண்ணேன்? என்று நான் முழிக்க, "பாரு இவன் பார்வையே சரி இல்ல...கண்ணை பாருயா எப்படி செவந்து இருக்கு...கண்டிப்பா டி.டி தான்... செக் பண்ணா தெரியும்...வாயை ஊதுடா" என்று சொன்னவுடன் தான் டி.டி என்றால் ட்ரங்கன் டிரைவ் என்பதே என் மரமண்டைக்கு புரிந்தது.

கண நேரத்தில் என் பைக் சாவியை புடுங்கிக்கொண்டு, சார்ஜ் சீட்டும் கையுமாக என்னை மிரட்டினார்கள். நானும் எவ்வளவோ கெஞ்ச, அவர்கள் "வண்டியை சீஸ் பண்ணுயா...கள்ளகுறிச்சி கோர்ட்ல வந்து ரெண்டாயிரம் பைன் கட்டிட்டு வந்து வண்டிய எடுத்துக்கோ" என்றனர். நானும் நடு இரவில், நடுக்காட்டில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழிக்க,

"யோவ் புரிஞ்சுக்கோ...நடு ராத்திரி தனியா பைக்ல போற...எங்கயாவது போயி நீ விழுந்தா நாங்க தான் அலையணும்...எங்க வேலை பாக்குற?"
"சாப்ட்வேர் கம்பெனில சார்"
"அதான..அப்ப காசுக்கு பஞ்சம் இருக்காது இல்ல"
"அப்படியெல்லாம் இல்ல சார்"
"என்ன நொப்பிடி இல்ல...தம்பி காசு எப்ப வேணும்னாலும் சம்பாதிச்சுக்கலாம்...ஆனா உசுரு போனா சம்பாதிக்க முடியாது..."
'சரி எவ்ளோ வெச்சுருக்க...இவ்ளோ தானா? என்னய்யா சாப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை பாக்குறன்னு சொன்ன..இவ்ளோ தான் வெச்சுருக்க? நடிக்கறியா? "
"இல்ல சார் இவ்ளோ தான் சார் இருக்கு. பக்கத்துல ATM கூட எதுவும் இல்ல சார். இப்ப என்னால இவ்ளோ தான் கொடுக்கம் முடியும்"
"சரி..போற வழியில ATM இருக்கும், அங்க போயி பணத்தை எடுத்துக்கோ, ஒழுங்கா பார்த்துப்போ..சாவுக்ராக்கி"
"சரிங்க சார்"
இப்படி நடந்து முடிந்த உரையாடலில் என்னிடம் இருந்த இருநூறு ரூபாய்களை சம்பாதித்துக் கொண்டு என்னை வழி அனுப்பி வைத்தனர்.

(தொடரும்...)

பவர் ஸ்டாரின் அடுத்தடுத்த படைப்புகள்

 வணக்கம் நண்பர்களே,

நம்ம பவர் ஸ்டார் டாகுடறு அடுத்தடுத்து என்னென்ன படங்களில் நடிக்கிறார் என்ற லிஸ்ட் உங்களுக்காக. இப்போவே உடல் அளவாலும், மனதளவாலும் முன்னேற்பாடக தயாராகிக் கொள்ளுங்கள்.

அண்ணன் விக் இல்லாம எவ்வளவு தெகிரியமா போஸ் கொடுத்துருக்காரு பாருங்க. அது சரி அவருக்கென்ன கவலை, அதைப் பார்க்கிற நாம தானே கவலைப்படணும். யோவ்!!! பார்ட்னர் பன்னிக்குட்டி இந்த மொத்த இடுகையும் உனக்கே சமர்ப்பயாமி!!!

யாரு சார் அந்த ஹீரோயினி தேவிகலா? அந்த பொண்ணோட சகிப்புத்தன்மை மற்றும் தைரியத்துக்காக எதாச்சும் ஒரு அவார்டு கொடுங்கப்பூ... அவ்வவ்வ்வ்வ்....

நம்ம டாகுடறு ஒரு விஷயத்துல மட்டும் ரொம்ப தெளிவா இருக்காருங்க. 'சுரங்கப்பாதை'ல யுவராணி, 'தேசிய நெடுஞ்சாலை'ல சங்கவி. ஒ.கே ஒ.கே. அட நான் அந்த சமாசாரத்தை சொல்லலைங்க. இந்த ரெண்டு ஹீரோயினி கூட ஆரம்ப காலத்துல நடிச்சு நம்ம டாகுடறு மாதிரியே பெரிய ஹீரோ ஆனா இன்னொரு டாகுடறு இருக்காரு. என்ன ஒரு ஒற்றுமை பார்த்தீங்களா?

இந்திரசேனா படத்துக்கு தான் ஐ ஆம் வெயிடிங். பிகாஸ் டூ லெஜெண்ட்ஸ் ஆர் அக்டிங் டுகெதர் யு நோ. ஆமாங்க நம்ம "18 வயசு புயலே' படப்புகழ் தமிழரசன் மற்றும் லத்திகா புகழ் 'டாகுடறு' இவுங்க ரெண்டு பேத்தையும் தான் சொல்றேன். எல்லாம் சரி அது யாருங்க இயக்குனர்? பேரை பார்த்தீங்களா? பன்ச் பரத் ஆம்... ஐயோ ஐயோ... அதெப்படி அண்ணனோட எல்லா படத்துக்கும் ஒரே இயக்குனர் இருக்காரு. அண்ணனோட கலை அற்பணிப்பை பார்த்து மிரண்டிருப்பாரோ?

இதெல்லாம் நம்ம அண்ணன் டாகுடறு சீனிவாசரை (ர்ர்ர்ர் ர்ர்ர்ர்...மரியாதை...நான் ர்ர்ர்அ வுடுலீங்க) பற்றி இணையத்தில் குவிந்த கமெண்ட்ஸ்.

ஆக மொத்தம் இன்றைய தேதியில கைவசம் நிறைய படங்கள் வைத்திருக்கும் 'பயங்கர' பிசியான ஒரே நடிகர் நம்ம அண்ணன் தான்.

இன்னிக்கு இந்த அளவுக்கு கொடுமை போதும்னு நினைக்கிறேன். மீண்டும் இதே போல எழவு கொட்ட வருகிறேன். ஹி ஹி...

நன்றி: Popcorn India Website



தித்திக்கும் இளமை - ஒரு டக்கால்டி ரிப்போர்ட்

வணக்கம் நண்பர்களே!!! எல்லாரும் நல்லா இருக்கீங்களா? இன்றைய இடுகை தித்திக்கும் இளமை என்ற ஒரு உலக மகா காவியம் பற்றி. 'உனக்கு தான் படம் பிடிக்கலைல அப்புறம் எதுக்கு அதைப் பற்றி கேவலமாக எழுதி ஒரு இடுகையை ஒப்பேற்றுகிறாய்' எனும் நண்பர்களுக்கு எனது பதில் 'பிடிக்காத படம் மொக்கை படம் என்று எதுவுமே கிடையாது. படம் எடுக்கும் விதத்தில் எவ்வாறு கோட்டை விடுகிறார்கள் என்பதில் தான் படத்தின் வெற்றி இருக்கிறது. பலருக்கு இம்மாதிரி லோ-பட்ஜெட் மொக்கை படங்கள் தெரியாமலே போகலாம். இதனால் இப்படங்களில் சொல்லப்படும் சில நல்ல விஷயங்கள் மக்களிடம் சேராமல் போகின்றது. எதோ ராமருக்கு உதவிய அணில் கணக்காக என்னால் முடிந்த சிறு முயற்சியாக சில லோ-பட்ஜெட் படங்களைப் பற்றி எழுதி வருகிறேன்.' அந்த வரிசையில் இந்த இடுகையில் நாம் பார்க்கப் போகும் படம் தான் 'தித்திக்கும் இளமை'.

படம் பேரை கேட்டுட்டு அண்ணன் சி.பி கணக்கில் குஜால் ஆகுவோர் ஏமாற்றம் அடைவீர்கள். இந்த படம் பேரு துள்ளுவதோ இளமை இல்லை 'தித்திக்கும் இளமை'. அநேகமாக இந்த படம் 5 வருடங்கள் முன்னாலேயே தயாரிக்கப்பட்டு 'நிதி' யின் விதியால் கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆட்சி மாற்றத்திற்குப் பின் அலுத்துப் போயி வெளியிட்டிருக்கிறார் இப்படத்தின் தயாரிப்பாளர்.

நடிகர்கள்- தினேஷ், அல்தாரா, நிஷா, தலைவாசல் விஜய், மன்சூர் அலிகான், செந்தில், நிழல்கள் ரவி, சந்தானபாரதி, அஜய் ரத்னம், விஜய் கிருஷ்ணராஜ், பயில்வான் ரங்கநாதன், பாத்திமா பாபு, லக்ஷா

இயக்கம் - சந்திர மோகன்
தயாரிப்பு - எஸ்.சுப்பிரமணியம்
இசை - கே.மனிஷ்

படத்தின் துவக்கத்திலேயே பாதி காட்சிகளை ஊகித்துவிட முடியும். பால்காரர் காமெடியன் செந்தில்-சி.ஆர் சரஸ்வதி தம்பதியின் மகன், ஐயர் ஆத்து சந்தானபாரதியின் மகன், பணக்கார நிழல்கள் ரவியின் மகள், மலம் அள்ளும் "ஸ்டிக் இல்ல ஸ்டிக் மாதிரி" புகழ் நடிகரின் மகன் என ஒரு இளமைப் பட்டாளத்தின் வாலிபக் கூத்து எப்படி அவர்களுக்கு ஆபத்தாக முடிகின்றது என்று சொல்லும் படம்.

வழக்கம் போலவே தன் பிள்ளைகளை கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைக்கும் பெற்றோர், அவர்களை ஏமாற்றி, தானும் ஏமாறுவது தெரியாமல் ஊர் சுற்றும் அவர்களின் பிள்ளைகள், அவர்கள் வாலிப வயதில் செய்கின்ற அநியாய தவறுகளுக்கு எப்படி யாரால் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதே கதை.

இதில் ஒரே அறையில் வசித்து, 'என் புருஷனும் கச்சேரிக்கு போகிறான்' என்ற கதையை கல்லூரிக்கு செல்லும் மூன்று நண்பர்கள் மற்றும் அவர்களுடன் கல்லூரியில் படிக்கும் நாயகி ஆகியோரே கதையின் மையக் கதாப்பாத்திரங்கள். யாரையோ தேடி வந்து, வீடு தேடி அலைந்து பின்னர் இந்த மூன்று நண்பர்களின் அறைகளில் தங்கும் வைப் பேச முடியாத கேரக்டரில் ஒருவர். அவர் தான் படத்தின் உண்மையான ஹீரோ. மூன்று நண்பர்களில் ஒருவன் பால்காரராக வரும் செந்தில்-சி.ஆர்.சரஸ்வதி தம்பதியின் மகன்.மற்றொருவர் மலம் அள்ளும் 'ஸ்டிக் இல்ல ஸ்டிக் மாதிரி' வசன புகழ் நடிகரின் மகன். இன்னொருவன் ஆச்சார ப்ராமண குடும்பத்தில் பிறந்த சந்தானபாரதியின் மகன். ஆனால் வழக்கம் போல கூடப் படிக்கும் நாயகி மட்டும் செல்வச் சீமான் நிழல்கல் ரவியின் மகள்.இவர்கள் அனைவரும் கல்லூரி காலத்துக்கே உரிய இளமைத் துள்ளலில் இருக்க, இவர்களின் பெற்றோர் இவர்களை கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைப்பதை மறந்து, அறையில் இருக்கும் அந்த மூன்று நண்பர்களும் எதிர்காலத்தைப் பற்றி கொஞ்சமும் கவலை இல்லாமல் ஊதாரியாக சுற்றுவதோடு மட்டும் இல்லாமல், வீட்டில் பெற்றோரை ஏமாற்றி காசு பிடுங்கி, மது,மாது என்று சுற்றுகிறார்கள்.

படத்தின் முதல் காட்சியிலேயே சந்தானபாரதியிடம் அவர் மனைவி,' ஏன்னா இன்னிக்கு அவனுக்கு பிறந்தநாள், நாம பகவான் கிட்ட வேண்டியபடியே விரதம் இருப்பனோல்யோ?' என கேட்க, 'போடி அவன் என் பையன்டி..அதெல்லாம் கரெக்டா இருப்பான்..நீ போட்டு குழப்பிக்காதே' என்று சந்தானபாரதி சொன்னவுடனேயே கட் பண்ணி ஒப்பன் பண்ண நம்ம ஹீரோ அங்கே தண்ணி அடிக்கும் காட்சி வருகிறது. அதுவும் ஒரு காட்சியில் கையில் காசு இல்லை என்று ஒருவன் சொல்ல இன்னொருவன், 'நம்ம மெஸ்ல வேலை பார்க்குறவன் இந்த நம்பரை கொடுத்தான். நீ நேரா அந்த வீட்டுக்கு போ, மெஸ் பேர சொல்லு...அந்த வீட்டு ஆன்ட்டி உன்னை உள்ளே கூப்பிடுவாங்க..போயி வேலைய முடிச்சுடு' என்பான். 'கரும்பு தின்ன கூலி வேறயா மச்சி' என்று அவனும் அதே போல செல்ல, ஒரு ஆன்ட்டியுடன் உடனே ஒரு சீன் பாட்டு.

அதுக்கப்புறம் வழக்கம் போல கல்லூரி சுற்றுலா செல்கின்றனர். அங்கே ஆளுக்கொரு பிகரை உஷார் பண்ணுகின்றனர். பிறகு ஒவ்வொருவரு ஜோடிக்கும் இடையே நடக்கும் காமக் காட்சிகள். ஹீரோயின் கற்பம் தரிக்கிறாள். டாக்டரிடம் சென்று யதார்த்தமாக கற்பத்தை கலைக்க சொல்கிறாள்.

ஊதாரிகளைப் பற்றி சொல்லும் இப்படி போகிற ஊதாறிக் கதையில், இந்த மூன்று பேரும் அனுபவிக்கும் சுகம் போதாமல் அந்த மெஸ்ஸில் வேலை பார்ப்பவன் திருடும் செல் போன்களை வாங்கி அதில் ஏதேனும் பெண்கள் படம் இருந்தால் அதை மார்பிங் செய்து ஆபாச படங்களாக நெட்டில் ஏற்றி சமூகத்துக்கு சேவை செய்ய, இதில் இவர்கள் ரூமில் வந்து தாங்கும் வாய் பேச முடியாத நபரின் தங்கை படமும் அவ்வாறு வர, மனமுடைந்த தங்கை தீ வைத்து தற்கொலை செய்துவிட, அவர்களை பழிவாங்க வருபவர் தான் அந்த வாய் பேச முடியாதவர். பலர் போல மிமிக்ரி செய்யும் தனது தங்கைக்கு நிச்சயம் செய்தவரின் உதவியுடன் திட்டம் போட்டு ஒவ்வொருவரையும் எரித்துக் கொலை செய்கிறார். இறுதியில் போலீசில் சரணடைந்து, சிட்டிசன் பட ரேஞ்சில் கோர்ட் காட்சிகள் வர, சமூகத்துக்கு செல்போனால் ஏற்படும் சில அபாயங்களை கருத்து சொல்கிறார். அதையும் மீறி நீதிமன்றம் தண்டனையை வழங்க தானும் அங்கேயே தற்கொலை செய்து தன் தங்கை சென்ற இடத்துக்கே போய்விடுகிறார்.

நாமும் கிட்டத்தட்ட பட முடிவில் நடைபிணமாகிறோம். போலீசாக மன்சூர் அலிகான். பல இடங்களில் சிரிப்பை வரவழைக்கிறார். அதுவும் ரவுடிகளிடம் அவர் பேசும் பாடி லாங்குவேஜ் சூப்பர். தலைவாசல் விஜய் என்ற ஒரு நல்ல நடிகர் ஒரு மொக்கை கானா பாட்டுக்கு மட்டும் முமைத்கான் போல பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார். மேலும் வக்கீலாக வரும் பாத்திமா பாபு, மற்றும் நாயகியின் அப்பாவாக வரும் நிழல்கள் ரவி ஆகியோர் வரும்போது மட்டும் திரைப்படம் பார்க்கின்ற உணர்வு வருகின்றது.மற்ற நேரங்களில் எதோ மெகா சீரியல் போல இருக்கிறது. வாழ்க்கைல ரொம்ப போர் அடிக்குது, எல்லா படமும் பார்த்துட்டேன், என்ன பண்றதுன்னு தெரியலைன்னு சொல்றவங்க இந்த படத்தை பாருங்க. வெகு விரைவில் இதே போல இன்னொரு படத்துடன் வருகிறேன். நன்றி!

கார்ப்ரெட் கறவைமாடுகள்

வணக்கம் நண்பர்களே!!!

நீண்ட நாளைக்குப் பின் உங்களை அனைவரையும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. அனைவரும் நலமாக இருப்பீர்கள் என்று எண்ணுகிறேன். வேலைப் பளு காரணத்தால் பலரது தளங்களுக்கு அடிக்கடி வர இயலவில்லை என்றாலும் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வாசித்து வருகிறேன். பின்னூட்டம் இட நேரமில்லை. அதற்கு அடியேனை மன்னிக்கவும். நெல்லை பதிவர் சந்திப்பு மிக அருமையாக நடந்து முடிந்ததை எண்ணி மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். இதை மிகச்சிறப்பாக நடத்திய ஆபிசர் அண்ணனுக்கும், கலந்து கொண்டு சிறப்பித்த பதிவுலக நண்பர்களுக்கும் எனது வாழ்த்துகளும்,வணக்கங்களும், நன்றியும். (குற்றாலத்தில் குரங்கு கடி வாங்கிய அண்ணன் சி.பிக்கு எனது சிறப்பு வாழ்த்துகள். கூட்டிச் சென்ற அண்ணன் மனோவுக்கு எனது பாராட்டுக்கள்..ஹி ஹி) .

 

இன்றைய இடுகை சற்று சீரியசும், செண்டிமெண்டும் கலந்த இடுகைங்க. எனவே இதை வாசிக்க பொறுமை இல்லாதவங்க தயவு செய்து இதோட எஸ்கேப் ஆகிடுங்க. இன்றைய இடுகையின் தலைப்பு "கார்ப்ரெட் கறவைமாடுகள் ". சுமார் இருபது வருடம் முன்னர், கல்யாண சந்தையில் கவர்ன்மென்ட் மாப்பிளைகள் ஏகபோக விற்பனைக்கு பெண்வீட்டாரால் வாங்கப்பட்டனர். அடுத்த பத்து வருடத்தில் வங்கி பணியாளர்களும், ஆசிரியர் மாப்பிளைகளும் திருமணச் சந்தையில் ஆதிக்கம் செலுத்தினர். மாறிவரும் காலப்போக்கில்,அதிவேகமாக இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டில் அடியெடுத்து வைக்கத் தொடங்கியதிலிருந்து, கம்ப்யுட்டர் இஞ்சினியார்களும், அமெரிக்கா மாப்பிளைகளும் சிறிது காலம் ஹிட் லிஸ்ட்டில் இருந்தனர். செப்டம்பர் ௨௧ இரட்டை கோபுர தாக்குதல், உலகப் பொருளாதார வீழ்ச்சியினால் வேலை இழப்பு போன்றவற்றால் அவர்களும் சோடை போக ஆரம்பித்த இந்த கால கட்டத்தில், கார்பரேட் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் ஒரு கணிப்பொறி பொறியாளன் படும் அவஸ்த்தைகளை நான் நேரில் கண்ட சில சம்பவங்களை வைத்து எழுதுகிறேன். அதைப் பற்றிய ஒரு சிறு அலசல்.பார்ப்போமா?

குறிப்பாக இந்த இடுகையை "அவனுக்கென்ன பா அவன் புள்ளை சாப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை பார்த்து மாசாமாசம் ஆயிரக்கணக்குல சம்பளம் வாங்குறான்" என்று புழுங்குபவர்களுக்கும், "சாப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை பார்க்குற இல்ல, அப்போ உங்களுக்கு எல்லாம் காசுக்கு பஞ்சமே இல்ல" என்று டூ-வீலரை மடக்கி பணம் பறிக்கும் ட்ராபிக் போலீசுக்கும், "எல்லாம் நெறைய பணம் சம்பாதிக்கிறோம் என்ற திமிரு" என்று அறிவுரையை அள்ளி வழங்கும் நல்ல உள்ளங்களுக்கும் காணிக்கை ஆக்குகிறேன்.

சாப்ட்வேர் கம்பெனியில் வேலை என்றவுடன் வெளியில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அதன் மாட மாளிகையில் ஒளிரும் கண்ணாடி பிம்பத்தின் வெளிச்சம் மட்டுமே தெரிவதால் அதில் உள்ளே மண்டையைக் குடைந்து பாடுபட்டு பணிபுரியும் மனிதர்களின் அவலங்கள் அவர்களுக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை. அதை தெரியப்படுத்துவதன் நோக்கமே இந்த பதிவு. எல்லோரும் படிக்கிறோம், அனைவரும் பெரும்பாலும் ஒரே துறையை தேர்ந்தெடுத்து படிப்பது கிடையாது. குடும்ப சூழ்நிலையும், பொருளாதாரமும் இதற்கு காரணமாகின்றன. இன்னும் வெகு சிலர் பத்தாம் வகுப்பு கூட முடிப்பது இல்லை. இருப்பினும் ஒவ்வொருவனும் தனது ஜீவாதராத்திற்காக எதோ ஒரு வேளையில் ஒட்டிக்கொள்கிறோம். ஆக இங்கு சம்பளம் மட்டுமே மாறுபடுகிறது. செய்கிற வேலை என்பது எதோ ஒரு வகையில் கடினம் தான் அல்லவா?

இன்றைய தேதியில் இந்தியாவில் அதிலும் குறிப்பாக தமிழகத்தில் மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் பெரும்பாலான இளைஞர்கள் நடுத்தர மற்றும் கீழ்நடுத்தர குடும்பத்தில் இருந்து கஷ்டப்பட்டு படித்து வந்தவர்களே. வெகு சிலரே சில்வர் ஸ்பூன் பீடிங்கில் வளர்ந்து பாக்கெட் மணிக்காக வேலையில் சேர்பவர்கள். அதுவும் ஒன்றிரண்டு வருடம் தான் அவர்கள் ஒரு நிறுவனத்தில் இருப்பார்கள். அதன் பின் மேல்படிப்புக்கோ, இல்லை தனது குடும்ப தொழிலை எடுத்து நடத்தவோ கிளம்பி விடுவார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானோரும் இவர்களுடன் பழகும் பல நடுத்தர இளைஞர்களும் மேற்கத்திய ஆதிக்கத்தில் மாறி வரும் கலாசாரத்தின் சிற்றின்பத்தை அனுபவிக்க நகரம் முழுதும் அலைபவர்கள். இவர்கள் மட்டுமே சமூகத்தின் கண்ணுக்கு தெரியும்.

ஆனால் தன் குடும்பத்துக்காக தனது இளமையை அடகு வைத்து மனதை அடக்கி இயந்திரத் தனமாக வாழும் பெரும்பாலான இளைஞர்களும் இதே கூட்டத்தில் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்ல கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

இப்போது நான் சொல்லப் போவது ஒரு உண்மை சம்பவம். ஒரு ஞாயிற்றுகிழமை அன்று ப்ரொடக்ஷன் ரிலீசுக்காக பணிபுரிய சென்ற பெண்ணை பலாத்காரம் செய்திருக்கிறார்கள். பிரதான சாலையிலிருந்து அலுவலகம் இரண்டு கிலோ மீட்டர் உள்ளே இருக்கிறது. அதுவும் சென்னையின் புறநகர் பகுதியில். கேட்கவா வேண்டும்? ஆட்டோவுக்காக காத்திருந்த வடஇந்திய பெண்ணை ஏற்றிக் கொண்ட ஒரு ஆட்டோ, ஆட்டோ டிரைவரின் இன்னும் சில மூன்று நண்பர்களையும் ஏற்றிக்கொண்ட பின் பாதை மாறி அருகிலிருக்கும் ஒரு புதருக்கு செல்கிறது. கூட்டத்தில் ஒருவன் அப்பெண்ணின் வாயைப் பொத்திக்கொள்ள, இன்னொருவன் கத்தியை காட்டி பயமுறுத்த, உயிருக்கு பயந்த அப்பெண் "என்னை என்ன வேண்டும் என்றாலும் செய்து கொள்ளுங்கள், என்னை உயிருடன் விட்டு விடுங்கள்" என்று கூறியதை தொடர்ந்து நான்கு பேரும் சேர்ந்து அப்பெண்ணை அனுபவித்துவிட்டு அவளிடமிருந்த பணம் மற்றும் நகையையும் பிடுங்கிக்கொண்டு அவளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டார்கள். பாதிக்கப்பட்ட பெண் தான் பணிபுரியும் அலுவலகத்தின் எச்.ஆரிடம் முறையிட விஷயத்தை காதும் காதுமாக மூடி மறைத்து அப்பெண்ணுக்கு 25 லட்சம் கொடுத்து வேலையை விட்டு அனுப்பி விட்டார்கள். இது போல ஊருக்குள் இன்னும் பல கதைகள்.

(தொடரும்..)