டக்கால்டியும் குடிமகனும்!

வணக்கம் நண்பர்களே...

நம்ம சிங்கார சென்னையில் தான் தினம்தினம் எத்தனை கதைகள்....நம்மை சுற்றி பல அனுபவங்கள்...அப்படி ஒரு அனுபவம் (ங்கள் !! ) சில மணிநேரத்துக்கு முன் எனக்கு ஏற்பட்டவை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

நாம் நமக்கு பிடித்த ஒரு பாடலை ரொம்ப நாள் கழித்து கேட்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது எம்.எஸ்.வி யோ, இளையராஜாவோ, ரகுமானோ( நான் தமிழன் சமஸ்க்ருத எழுத்தை உபயோகிக்க மாட்டேன் (அய்யயோ சமஸ்க்ருத எனும் வார்த்தையில் 'ஸ்' எனும் எழுத்து வந்துவிட்டதே) (என்னாடா இது எஸ்.க்யு.எல் குயேரி மாதிரி மல்டிப்பில் ப்ராக்கேட்டோட போகுது ) ( எத்தனை பிராக்கெட் டா மெயின் வாய்சுக்கு போடுவ..கொய்யாலே)) !!!ஒ.கே எல்லாரும் ஆட்டையை கவனியுங்கள், நமக்கு பிடித்த பாடலை நெடு நாள் கழித்து கேட்கிறோம், கேட்ட பிறகும் அப்பாடல் நம் எண்ணத்தையும், மனசையும் விட்டு அகலாது, நம் மனதுக்குள்ளேயே ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும், ஒளிந்தவாறே அப்பாடல் தாளம் தப்பாமல் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். அதைப்போலவே இந்த நிகழ்வும்.

இன்று அலுவலகத்தில் பெரிதாக வேலை எதுவும் இல்லை (வழக்கம் போலவே ஹி ஹி). ரொம்ப போர் அடிக்குதே என்று அலுவலகம் எதிரில் இருக்கும் டாஸ்மாக்குக்கு விசிட் அடித்தேன். (வாழ்க தமிழக அரசும், தமிழகமும்!!!) எப்போதும் போல ஒரு குவார்ட்டர் நெப்போலியன், மூணு வாட்டர் பாகெட், ஒரு கிளாஸ் துணையுடன் போதையை தலைக்கு ஏற்றிக் கொண்டிருந்த சமயம், ஒரு வயதான ஆள் சரக்குக்கு இரண்டு ரூபாய் குறைவாக வைத்திருந்த காரணத்தால் விற்பனையாளரிடம் வாக்குவாதம் செய்து அதில் தான் போராடி வாங்கிய 65 ரூபாய் சரக்கு மூலம் வெற்றியை ருசித்துக் கொண்டிருந்தார். இப்போது போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகரித்து விட்ட ஜி.எஸ்.டி சாலை எதிர் ரோட்டிலே முக்தி நிலையை அடைந்த 'குடி'மகன் ஒருவன் வழியில் வரும் வாகனங்களை எல்லாம் வழிமறித்துக் கொண்டிருந்தான். ஏகப்பட்ட லாரிகளும், ஆட்டோக்களும், டூ-வீலர் பயணிகளும் அவனைத் திட்டியவாறே கடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர்.

இதை கவனித்தவாறே நான் முக்தி நிலையை அடைய போராடிக்கொண்டிருந்தேன். பாதி முக்தியை அடைந்துவிட்டிருந்த நான், முழு முக்தியை அடைய குவார்ட்டரில் மிச்சம் இருந்த இன்னும் இரண்டு ரவுண்டுகளை முடிக்க ஆயுதமான போது, எனக்கு அருகே ஏற்கனவே குவார்ட்டருக்கு மேலே 90 அடித்த படி (அவர் வாங்கிய ஹாப் பாடில்லில் மீதி 90௦ தான் இருந்தது..ஹி ஹி) இருந்த ஒரு நபர், என்னைப் பார்த்து 'ப்ரதர் ஆர் யு வொர்கிங் இன் ****** கம்பெனி?' என்று பீட்டர் விட, நான் 'எஸ் சார்' என்றேன்.

"இப்பேர்ப்பட்ட கம்பெனியில் வேலை பார்க்கிறாய், நல்ல பாருக்கு போயி தண்ணி அடிக்க வேண்டியது தானே, இங்க ஏன் வந்தாய்?"
"இல்ல சார், பழகிடுச்சு, பாருக்கு போனா போதை தான் கெடைக்கும், அனுபவம் கெடைக்காது...நான் எப்பவும் அடிமட்ட மக்களோடவே இருக்க விரும்புறேன்"
"கிரேட்...நானும் அப்படி தான். காஞ்சிபுரம் கலெக்டரோட பி.எ நான், உனக்கு உன் கம்பெனியிலேயே ப்ரோமோஷன் வேணும்னாலும் கேளு இல்ல... வேற வேலையானாலும் சொல்லு நான் ஏற்பாடு பண்றேன். லைப்ல நெறையா நான் தப்பு பண்ணிருக்கேன், அதனால நெறைய இழந்துருக்கேன்"
"ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார் எனக்கு நான் இப்ப பாக்குற வேலையே போதும், சிபாரிசு எல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காது"
"ரொம்ப சுயமரியாதையோட பேசுறியே பா... ஐ லைக் இட்...இந்த மாதிரி இடத்துல உன்னை மாதிரி ஆளுங்கள மீட் பண்றது ரொம்ப கஷ்டம்...சரி வி.எஸ்.ஒ.பி கு அர்த்தம் தெரியுமா உனக்கு"
"வெரி ஸ்பெஷல் ஓல்டு பால்"
"யு ஆர் ராங் மை டியர் பிரெண்ட். இட்ஸ் வெரி ஸ்பெஷல் ஓல்டு பேல் அண்ட் நாட் பால். பேல் மீன்ஸ் தி கலர் ஆப் தி லிக்கர்"

இப்படி தொடர்ந்த உரையாடல், இறுதியில் "நான் இப்போ கூட ஒரு ஜாரியை செஞ்சுட்டு தான் வரேன். அவ என்ன ரொம்ப கம்பெல் பண்ணா, ஆனா நான் மெயின் மேட்டர்ல இறங்கல, வெறும் ஓரல் தான்...அவ என்னை கேவலமா பார்த்து சிரிச்சா..ஆனா என் பொண்டாட்டி தவிர நான் யாரையும் முழுசா அனுபவிக்க மாட்டேன்... நீ வரியா மறுபடியும் போலாம்"
"இல்ல சார், எனக்கு அதெல்லாம் பழக்கம் இல்ல"
"காசு நான் தரேன் யா...வா போலாம்"
"இல்ல சார்..சாரி...நான் கெளம்புறேன்"
"அட போடாங்....@#$%###$$%$"
"தேங்க்ஸ் சார்"

இதற்குள் முன் சொன்ன ட்ராபிக்கை மறித்த குடிமகன் இப்போது என் அருகில். என்னடா இன்னிக்கு ஒரே எழறையா இருக்கு என்று மனதுக்குள் நினைத்தபடி அவனை கடக்க நினைக்கையில், அவன் என்னிடம் 40௦ ரூபாயை கொடுத்து கட்டிங் கேட்டான். அப்போத்து தான் தெரிந்தது அவன் வட மாநிலத்தை சேர்ந்தவன் என்று. என்னிடம் இல்லை என்று இந்தியில் சொன்ன பின்னும் என்னை விடாமல் துரத்தி 90 கட்டிங் கேட்க, என் அருகில் இருந்த பள்ளிக்கூடம் முடிந்து வந்த இரு சிறுவர்கள் , எங்களைப் பார்த்து சிரிக்க, கோபத்தில் அவன் சிறுவர்களை அடிக்கப் போக, பொறுமை இழந்த நான் அவன் கன்னத்தில் நாலு அரை விட, மிரண்ட அவன் ஓட, நான் அவனை துரத்தி அடிக்க, ஏற்கனவே அவனது செய்கைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மக்கள் சுற்றி வளைக்க அந்த ஏரியாவே களேபரமானது.

மக்கள் அனைவரும் என்னுடன் சேர்ந்து அவனை குமுறி, அருகில் இருந்த போலீசிடம் ஒப்படைத்தது. நான் நடந்தவற்றை போலீசிடம் கூறி, விடை பெற்றேன். சுற்றி இருந்த பெருசுகள் சிலர், "இவனுங்களை எல்லாம் இப்படி தான் உடனே பிரட்டி எடுக்கணும். நாமளும் தான் இவ்ளோ நேரம் பாத்துக்கிட்டு இருந்தோம் ஆனா அந்த பையன் மிரட்டி அடக்கிட்டு அமைதியா போறான் பாருங்க" என்று சொல்வது என் காதில் விழுந்த போது வேட்டைப் பட நாசர்,மாதவன் கதாப்பாத்திரம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது..

கடைசில என்னையும் (காமேடியனையும்) ஹீரோ ஆக்கிட்டாங்களே (முதல்வன பட க்ளைமாக்ஸ் போல படிக்கவும்)...!!!

சரி நான் கெளம்புறேன்... எங்கேயா? அடிச்ச மப்பு இந்த ரெண்டு பேர்னால அட்ரஸ் இல்லாம போயிடுச்சு இன்னொரு குவார்ட்டர் அடிக்க தான்...வர்ட்டா

'மாரியாத்தா' going somewhere climbed upon me!!! - கொலைவெறிப் பதிவு

வணக்கம் நண்பர்களே,

பதிவுலகம் பக்கமே சிறிது நாள் வராமல் தலைமறைவு வாழ்க்கையில் இருந்த என்னை, மீண்டும் ஒரு பதிவு போட வைத்த சம்பவம் இது.

இது கண்டிப்பாக ஆணாதிக்கம் சார்ந்த பதிவோ, பெண்ணியத்துக்கு எதிரானதோ இல்லை. மாற்றாக முழுக்க முழுக்க எனக்கு மட்டும் கடந்த மூன்று மாதங்களில் ஆறு முறை நேர்ந்த அனுபவம், விபத்து, கோபம், கடுப்பு ஏற்படுத்திய சம்பவங்களின் தொகுப்பே இந்த இடுகை. பெண்களை 'செக்சி' என்று அழைப்பதில் தவறில்லை என்று தேசிய மகளிர் குழு ஆணைய தலைவரே சொல்லிவிட்ட இந்நாளில் இதை பதிவிடுவது கூடுதல் சிறப்பாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

அதையும் மீறி, "ஏன் இப்படி ஆணாதிக்க வெறி பிடித்து அலைகிறாய்" போன்ற கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல எனக்குத் தெரியாது. பின்ன என்னங்க ஆணாதிக்கம் என்றால் என்னன்னு தெரிஞ்சா தானே நான் பதில் சொல்ல முடியும். வசூல்ராஜா படத்தில் கமல் சொல்லும் "கேள்வி என்னன்னு தெரிஞ்சா அதை வெச்சு பதில்னு ஏதாவது சொல்ல முடியும். எனக்கு தான் கேள்வியே தெரியாதே. நான் ராஜாராமன் இல்லை வெறும் டுபாக்கூர் ராமன்" வசனத்தை போல தான்.

சரி இப்போ மேட்டருக்கு போவோம். பாண்டி பஜார் கடைகளில் பேரம்பேசி வாங்கிய சுடிதார், அங்கேயே ஏதோவொரு பிளாட்பாரம் கடையில் அடிமாட்டு ரேட்டுக்கு வாங்கிய மாட்சிங் துப்பாட்டா, கம்மல், ஜிம்கி, நயன்தாரா கூலிங் கிளாஸ், காதில் ஐபாட் ஹெட் செட், இவற்றோடு அப்பன் காசிலோ, புருஷன் காசிலோ (அநேகமாக இன்ஸ்டால்மெண்டில்) வாங்கின ஸ்கூட்டியோ, ஆக்டிவாவோ. என்னாடா இதெல்லாம் என்று பாக்குறீங்களா? இதெல்லாம் தான் இன்றைய பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்களின் அங்கவஸ்திரங்கள்.

முழங்கை வரை தூசில் இருந்தும், சூரிய வெப்பத்திலிருந்தும் காப்பாற்றிக்கொள்ள க்ளவுஸ்,நயன்தாரா கண்ணாடி, முகத்தில் துப்பட்டாவை முகமூடி போல கட்டிக்கொண்டு,காதிலே ஹெட் செட்டிலே பாட்டு கேட்டுக்கொண்டு பல பேருக்கு சைலன்ட்டாக பாடைக்கட்டி கொண்டிருக்கிறார்கள் இந்த அழகான ராட்சசிகள்.

சரி இதெல்லாம் இப்போ உனக்கு எதுக்கு, அதான் ரோட்டிலே தினமும் இது மாதிரி எத்தனை பிகர்ஸ் நாங்க பாத்துட்டு இருக்கோம்னு நீங்க சொல்றது எனக்கு கேக்குது. பாஷா ரஜினி ஸ்டைல்ல சொல்லனும்னா "மேலே படிங்க". (மேலே என்றால் தொடர்ந்து படிக்கணும், ரவுசுக்குன்னே மீண்டும் முதல் வரியில் இருந்து படிக்க ஆரம்பிச்சிடாதீங்க)

நானும் இவ்வகை பெண்களை லுக்கு விடும் ஆசாமி தான் என்றாலும் சமீப காலமாக இப்படி யாரையாவது பார்த்தல் பத்திக்கிட்டு வருது. ஏன்னா...இப்படி தான் அன்னிக்கு ஒரு நாள்.....(நான் மேல இருக்குற விட்டத்தை பார்க்கிறேன்..கொசுவர்த்தி சுருள்...அட இன்னும் புரியலையா...பிளாஷ் பாகுங்க )

வேலூரில் இருக்கும் நண்பன் ஒருவனுக்கு உதவி செய்வதற்காக அவசரமாக சென்னையிலிருந்து கிளம்பினேன். வெள்ளிக்கிழமை ஆதலால், அனைத்து சாதாரண பேருந்துகளிலும் கூட்டம் வழிந்தோட, இறுதியில் பைக்கிலேயே செல்லலாம் என முடிவெடுத்து, செங்கல்பட்டிலிருந்து தாம்பரம்-பூந்தமல்லி பைபாஸ் வழியாக பூந்தமல்லி பிளை ஓவரை கடந்து, 'U' எடுத்து வேலூர்-பெங்களுரு புறவழிச்சாலை அடையும் போது என் பைக் சைலன்சருக்கு மிக அருகில் உரசியபடி நான் மேற்கூறிய பாவனைகளில் தோற்றம் கொண்ட ஒரு இளம்பெண் விடாது என்னை பின்தொடர்ந்து கொண்டும், அடிக்கடி ஹாரன் அடித்து கொண்டும் வந்து கொண்டிருந்தாள்.இதில் அவ்வப்போது ப்ளாஷ் பீம் லைட் வேறு அப்பெண் அடிக்க, அது என் சைட் மிறரில் பட்டு கண் கூசத் தொடங்கியது. கடுப்பில் நான் அந்த பெண்ணைப் பார்த்து கத்தியும் அது அவள் காதில் விழவில்லை. எதையும் கண்டுகொள்ளாது அவள் அப்பன் போட்ட ரோடு போல விரட்டுகிறாள். காரணம் ஐபாட் ஹெட் செட். உபயம் ஏதோவொரு எப்.எம்.


சென்னையில் பெய்த மழையின் உபயத்தால் எனக்கு இடது பக்கத்தில் சேரும் சகதியும் கொண்ட இரண்டடி பள்ளம். வலது பக்கம் ஒரு தனியார் அலுவலகப் பேருந்து. முன்னே ஒரு கார். எனக்கும் பேருந்துக்கும் இடையே உள்ள சிறு கேப்பில் அந்த பெண். இப்படியே சிறிது தூரம் பயணம் தொடர, எனக்கு முன்னே சென்ற கார் திடீரென்று ப்ரேக் போட, நானும் எனது வாகனத்தை நிறுத்த, என்னை ஒட்டி வந்த பேருந்தும் நிறுத்த, ஸ்கூட்டி ப்ரேக்கில் 'டிஸ்க் ப்ரேக்' இல்லாததால் என்னை பின்தொடர்ந்த அந்த பெண் எனது வண்டி சைலேன்சரில் வந்து மோதி நான் நிலைதடுமாறி சேற்றில் விழுந்து, ஹெல்மெட் சேற்றில் விழுந்து நனைந்து, பாக்கெட்டில் வைத்திருந்த எனது செல்போன் உடைந்து, மோதிய வேகத்தில் எனது வண்டியின் சைலேன்சரும், முன்னாள் உள்ள காரில் இடித்ததால் முன் சக்கர மட்கார்டும் காண நேரத்தில் உடைந்தது. மொத்தமாக இவற்றை எல்லாம் நான் சரி செய்ய 10 000 ரூபாய் காலியானது. பம்பரில் மோதி இடது காலிலே பலத்த அடி. 'பம்பர் ஹிட்டுன்னா இது தானா?" என்று விவேக் ஸ்டைல்ல மனதுக்குள்ளே கேட்டுகிட்டேன்.


சுதாரித்து எழுவதற்குள், அந்த புண்ணியவதி இன்னொருவன் தாலி அறுக்க எஸ்கேப்ப்ப்ப்ப்....

இதே நான் அந்த பெண்ணை இடித்திருந்தால் நம்ம மக்கள் என்னை டின் கட்டி இருப்பார்கள்.ஆனால் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மக்கள்ஸ் எனக்கு உதவி செய்யவும்ம் முன்வரவில்லை, அந்த பெண்ணை மடக்கிப் பிடித்து விசாரிக்கவும் இல்லை.


இவங்க தான் இப்படினா போக்குவரத்து போலீஸ் இதுக்கும் மேல. பொதுவா இவங்க நடந்துக்குற மூணு விதமான அணுகுமுறைகளை பாப்போம்.


சினாரியோ 1 : தனியா ஒரு ஆண் (40 வயதுக்கும் குறைந்த) பைக்கில் சென்றால் அவனிடம் லைசென்ஸ், ஆர்.சி புக் செக் பண்றது, வாயை ஊதுன்னு சொல்றது, முக்கியமா ஹெல்மெட்டுக்கு பிடிக்கறது.


சினாரியோ 2 :அதே ஒரு 40 வயதுக்கு குறைந்த ஆண் மனைவியோடு ஹெல்மெட் இல்லாமல் பல அக்கப்போருகள் செய்து எந்த விதியும் பின்பற்றாமல் தாரளமாக செல்லலாம். அதுவும் புதுசா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு ஜோடியாக வண்டியில சுத்துறவங்க பாதி பேருக்கு ட்ராபிக் சிக்னலே கண்ணுக்குத் தெரியாது.


சினாரியோ 3 : பெண்கள் (அனைத்து வயதினருக்கும், குழந்தைகளை தவிர்த்து) மற்றும் சீனியர் சிட்டிசன் எனப்படும் மூத்த 'குடி'மகன்கள். இந்த இரு வகையில் அடங்குவோர் நம் தமிழகத்தில் எதைப் பற்றியும் கவலைப் படவே தேவை இல்லை. லைசென்ஸ் வேண்டாம், ஆர்.சி புக் வேண்டாம், ஹெல்மெட் வேண்டாம்.


என்ன செய்ய, தமிழகத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு மிகச்சிறப்பாக இருக்கிறதாம்!! மீண்டும் சந்திப்போம்.



டிஸ்கி: என்னோட ஆறு முகத்துல (ஆறு சம்பவங்கள்ள) ஒரு முகம் தான் காட்டி இருக்கேன். மிச்ச முகம் வேண்டாம். நான் ஆல்ரெடி நொந்துட்டேன்!

மாஞ்சா 22/09/2011

வணக்கம் நண்பர்களே!

மிக நீண்ண்ண்ண்...ட இடைவெளிக்குப்பின் உங்கள் அனைவரையும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி... இடைப்பட்ட நாட்களில் நிறைய பயண அனுபவங்கள், நிறைய எழுத சங்கதிகள் இருந்த போதும், ஏனோ எழுத தோன்றவில்லை. பிறர் தளங்களை முன்பு போல தொடர்ந்து வாசிக்க முடிந்தாலும், பின்னூட்டமிட இயலவில்லை. இருப்பினும் பல புதிய பதிவர்களின் தளங்களும் எழுத்துக்களும் சற்று ஆக்கப்பூர்வமாகவும், படிப்பதற்கு ஆர்வமாகவும் இருப்பதைக் காணமுடிகின்றது. இரண்டு வருடங்கள் முன்பு நான் சென்னையில் இருந்த காலத்தில் அறிமுகப் பதிவராக இருந்த காலத்தில் பதிவர் சந்திப்பு என்பது மிக அரிதாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அழைப்பு இல்லாமல் அதற்கு செல்வதற்கும் எனக்கு சங்கோஜமாக இருக்கும். ஆனால் இப்போது அடிக்கடி பதிவர் சந்திப்புகள் நடப்பதும், பல புதிய பதிவர்கள் கலந்துகொள்வதும் மனதுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.

சொல்லப்போனால் இந்த கலவை இடுகையான மாஞ்சாவும் கூட மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் என்னிடமிருந்து. இதற்கும் காரணம் இருக்கிறது.என் வாழ்வில் சில நல்ல நிகழ்வுகள் நடக்க இருப்பதால் அதை உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் பொருட்டு இந்த இடுகை.

மரணத்தை நோக்கி இன்னொரு மைல் கல்:
உங்கள் அனைவரது ஆசியும், வாழ்த்துகளையும் எதிர்நோக்கி டக்கால்டி அன்புடன் வெளியிடும் இந்த செய்தி யாதெனில், ஆம்! இன்று முதல் எனக்கு 27 வயது முடிவடைகிறது. சொல்லிக் கொள்ளும்படி உருப்படியாக எதுவும் செய்யவில்லை என்றாலும், முடிந்த அளவுக்கு யாருக்கும் உபத்திரவம் செய்யாமல் இருப்பது நினைவுக்கு வந்து மனதுக்கு சிறு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. மரணத்தை நோக்கி இன்னுமொரு மைல் கல் கடந்து விட்டேன் என்று மனது வரப்போகும் மரணத்துக்கும், மாற்றத்துக்கும் தைரியம் அளிக்கிறது.

கெட்டி மேளச்சத்தம்:
பொதுவாக எனக்கு பள்ளிக் காலத்திலும் சரி, கல்லூரிக் காலத்திலும் சரி என்னுடன் படித்த அனைவருமே என்னை தன் நண்பனாக கருதுவார்கள். நினைத்துப் பார்த்தால் எனக்கே அது சற்று வியப்பாக இருந்தாலும், அதற்கு காரணம் அடுத்தவர் பெர்சனல் விஷயத்தில் தேவை இல்லாமல் மூக்கை நுழைக்காததும், பட்டும் படாமல் இருந்ததும் தான் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. இருப்பினும் காலப்போக்கில் படிப்பு முடிந்து அனைவரும் சிதறி விட்ட இந்த தருணத்திலும் அடிக்கடி சந்தித்து பேசி மகிழும் வாய்ப்பு என்னை தனது உயிர் நண்பனாக கருதும் வெகு சிலர் ஏற்படுத்திக்கொடுத்திருக்கின்றனர். அப்படிப் பார்த்தால் எனது இந்த குறுகிய நட்பு வட்டத்தில் உள்ள என் உயிர் நண்பன் "அருண்"க்கு நிச்சயதார்த்தம் முடிந்துவிட்டது. வரும் அக்டோபர் மாதம் தன் காதலியை மனைவியாகக் கைபிடிக்க இருக்கிறான். உண்மைக் காதல் எல்லாம் இந்த காலத்தில் ஏது? என்ற கேள்விக்கு தான் 7 வருடமாக காதலித்து வந்த பெண்ணையே மதம் பாராமல் மணமுடிக்கப் போகும் அவனுக்கு எனது வாழ்த்துகளோடு உங்கள் வாழ்த்துகளும்!!!

பாபா படத்தில் ரஜினிக்கு கிடைத்த ஏழு மந்திரங்கள் போல, எனக்கு கிடைத்தது 24 மந்திரங்கள். என்ன குழப்பமாக இருக்கிறதா? நான் மந்திரம்னு சொன்னது எனக்கு மாதம் இங்கே கிடைக்கும் சம்பளத்தை. ஆம் கிடைத்த ஒரு ஆண்டு விசா முடிவடைந்துவிட்ட நிலையில் இன்னொரு ஆண்டுக்கான எக்ஸ்டென்ஷன் அப்ளை செய்தாகிவிட்டது. இன்னொரு வருடம் அமெரிக்கா வாழ்க்கை என்று நினைக்கும்போதே ஒருவித மனசலிப்பு. இருப்பினும் இங்கு இருந்த இந்த பதினோரு மாதத்தில் சிக்கனமாக செலவழித்து தங்கை திருமணத்துக்காக சில லட்சங்களை சேர்க்க முடிந்தது மட்டுமே ஆறுதல். நிச்சயதார்த்தம் நல்லபடி நடந்து முடிந்துவிட்டது. டிசம்பரில் திருமணத்துக்கு நாள் குறித்துவிட்டனர். என்னுடன் வளர்ந்து வந்தவளுக்கு திருமணம். நினைத்துப் பார்க்கையில் வேடிக்கையாக இருக்கிறது. சல்லிக்காசு பேங்க் பேலன்ஸாக என் அப்பா சேர்த்து வைக்க இயலவில்லை என்றாலும், சரியான தருணத்தில் எப்படியோ பணம் புரட்ட நானும் காரணம் என்பதை நினைக்கையில் பெருமிதமாக இருந்தாலும், விசா பிரச்சினையால் என்னால் அவள் திருமணத்துக்கு செல்ல இயலாது என்பது சற்று வருத்தம் தான். இப்படி இன்னும் எத்தனை இழப்புகளோ, இருக்கப்போகும் அடுத்த ஆண்டிலும்? காலம் தான் பதில் சொல்லும்.


பேசியதில் பிடித்தது:
நேற்று நண்பர்களுடன் அறையில் நிழல்கள் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது, கதையின் நாயகனான ராஜசேகரன், வீணை வித்வான் சாருஹாசனிடம் வீணைக் கற்றுக் கொள்ள செல்லும் காட்சியில், சாருஹாசன், "நாளைக்கு நிறைஞ்ச அமாவாசை...நல்ல நாள்..நாளைக்கு வா" என்பார். இதைக்கேட்ட நண்பர் ஒருவர், "அமாவாசை நல்ல நாளா? பவுர்ணமி தான நல்ல நாள் என்பார்கள்" என்று கேட்க, அமாவாசை தான் வளர்ச்சியின் தொடக்கத்துக்கு அறிகுறி என்று நான் சொன்னேன். ஆனா அன்னைக்கு இருட்டா தான இருக்கும், அதெப்படி நல்ல நாள்ன்னு சொல்றாங்க என்றார். அப்போது தோன்றிய வரிகள் இவை.

"இருட்டிலே
வளர்ச்சியின் தொடக்கம்
அமாவாசையும் கருவறையும்"

இசையில் அசைபோட்டது:
மயக்கம் என்ன என்ற செல்வராகவனின் படத்தில் உள்ள பாடல்களின் தொனி மனதை எளிதில் கவருகின்ற விதத்தில் அமைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக "ஓட ஓட ஓட தூரம் குறையல" என்ற பாட்டை கேக்கும் போது ரோஜா படத்தின் "சின்ன சின்ன ஆசை" பாட்டின் எளிமையான ஸ்கூல் ரைம் மெட்டு ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. வெல்டன் ஜி.வி

அதே போல இப்போது பதிவுலகமே பரபரத்து பேசும் எங்கேயும் எப்போதும் படத்தில் வரும் 'கோவிந்தா கோவிந்தா' பாடு எங்கேயோ கேட்ட மாதிரி இருக்கிறதே என்று ஒரு வாரமாக அசை போட்டு இறுதியில் அதன் சாரம்சத்தை கண்டுபிடித்து விட்டேன். இசைஞானியின் "ஓரம் போ..ஓரம் போ..ருக்குமணி வண்டிவருது" என்ற பாடலை சற்று மெதுவாக பாடுங்கள்.

"கோவிந்தா கோவிந்தா சென்னையில புது பொண்ணு"...

மீண்டும் சந்திப்போம்...நன்றி..வணக்கம்!!!

காதல் 'அரசி'யல்

நீ என்ன

அரசியல்வாதியின் மகளா?

நம் சந்திப்பின் போதெல்லாம்

ஐந்து நொடிக்கொருமுறையே

உன் பார்வையை

என் இதயத்தொகுதி மேல்

செலுத்தினாய்.

உன் இலவச

முத்தங்களுக்கும்

செல்லக் கொஞ்சலுக்கும்

ஏகமாய் துடித்தது

என் இதயம்.

கொடுத்த காதல் வாக்குறுதிகளை

நீ கொடுக்கும்

கடித்தத்தில் மட்டும்தான்

நிறைவேற்றினாய்...

அழகு தமிழ்

பழகு கவி பேசியே

என் அறிவை மயக்கினாய்...

உனக்கு பரிசளிக்க

காதல் வரியாக செலவழித்த

உழைத்து சம்பாதித்த ஊதியத்தை

நன்கு அனுபவித்தாய்...

காதல் ஒட்டு

கேட்டு வந்தேன்

என் ஒட்டு பெற

என்ன சலுகை என்றாய்?

உனக்கு

என்ன வேண்டுமோ கேள்

என்றதற்கு

எதுவும் வேண்டாம் எனக்கு

என் வோட்டு உனக்கு என்று

சரியென தலையாட்டினாய்...

தேர்தல் நாளன்று மட்டும்

ஏன் உன் ஓட்டை

இன்னொருவனுக்கு

மாற்றிக் குத்திவிட்டாய்...

இன்னும்

என்னிடம் சலுகைகளைக் கேட்க

உனக்கு என்ன தயக்கம்?

இன்னொருவன் தந்த சலுகைகளில்

உனக்கு என்ன மயக்கம்?

காதல் தொகுதியில்

டெபாசிட் இழந்தாலும்

நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கிறேன்

அடுத்த தேர்தலுக்கு...

இப்பொழுது என் கேள்விக்கு

பதில் சொல்

நீ என்ன

அரசியல்வாதியின் மகளா?

கார்ப்பரேட் கறவைமாடுகள் (தொடர்ச்சி)

கார்ப்பரேட் கறவைமாடுகள் (தொடர்ச்சி)

வணக்கம் நண்பர்களே! சென்ற பாகத்தில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் நவீன கொத்தடிமைகள் பற்றிய கட்டுரையின் தொடர்ச்சி இது. சென்ற இடுகையை படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

நமது நாட்டில் எவ்வளவோ சங்கங்கள், அமைப்புகள். ஜாதியில் ஆரம்பிச்சு பேதி போனா அதை அள்ளும் தொழில் செய்பவர்கள் வரைக்கும் தங்களுக்கென்று தனித் தனியாக சங்கம் வைத்து தனது உரிமைகளை நிலை நாட்டவும், பெற்றுக்கொள்ளவும், குறைந்த பட்சம் உரிமைக்காக குரல் கொடுக்கவேணும் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் முதல் சினிமா நடிகர்கள் வரை சங்கங்களின் வீச்சு கிளை விட்டு பரவி இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் தனது உழைப்புக்கு ஏற்ற மரியாதையும், ஊதியத்தையும் பெறுவதற்கு இந்த சங்கங்களின் மூலம் போராடுகிறான். இந்த தொழிலாளர் சங்கங்கள் தான் பெரிய பெரிய பணமுதலை முதலாளிகளிடம் இருந்து ஒவ்வொரு தொழிலாளியையும் சிறிதளவேனும் காத்து வருகின்றது.

ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் சங்கத்தில் இணைந்து இன்னொரு தொழிலாளியின் பிரச்சினைக்கு குரல் கொடுக்கிறான். இப்படிப்பட்ட சங்கங்கள் இல்லாத போது தான் கொத்தடிமைத்தனம், முதலாளித்துவம் போன்ற கண்ட கருமாந்திரங்கள் எல்லாம் உருவாகிறது. ஆனால் நம்மில் பலரோ சங்கம் என்றாலே கேலிக்கூத்தாக பார்க்கிறோம். அதுசரி நாம்தான் வீட்டை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளாமல் வீட்டுக்குள்ளே செருப்பு போட்டு நடக்கின்ற ஆட்கள் ஆயிற்றே. தனக்கென்று ஒரு பிரச்சினை வரும்வரை நாம் கண்ணை மூடிக் கொண்டிருப்போம். கண் கெட்ட பிறகு ஆச்சார அனுஷ்டானத்துடன் சூரிய நமஸ்காரம் பண்ணும் அறிவாளிகள்...

இந்த நாட்டில் மிகப் பெரிய எண்ணிக்கையில் வேலை ஆட்களைக் கொண்டு செயல் படும் இரண்டே துறைகளுக்கு தான் சங்கங்கள் இல்லை. ஒன்று காவல் துறை. இன்னொன்று ஐ.டி துறை. நமது இயலாமை பயன்படுத்தி நமது உழைப்பை சுரண்டி தொந்தி பெருக்கும் கார்ப்பரேட் கம்பெனி முதலாளிகள், காக்கா கடி கடித்து தூக்கி வீசும் எச்சில் பருக்கைகளை ஊதியமாக பெற்றுக் கொள்வதில் தான் நமக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம்.

இப்போது ஒரு உண்மை சம்பவம். வேலை முடித்து தனது அலுவலகத்திலிருந்து டூ-வீலரில் தனது நண்பருடன் பயணிக்கிறான் ஒரு ஐ.டி கம்பெனி வாலிபன். மெயின் ரோடுக்கு அந்த பக்கம் செல்ல சாலையை கடக்க எத்தனிக்கையில் ரோட் மீடியனில் சுமோவில் வந்த குடிகார பொறுக்கி கும்பல் அவர்கள் மேல் மோதுகிறது. இதை தட்டிகேட்ட தனது நண்பனுக்கு அடி விழுவதை பார்த்து அதனை தடுக்க அந்த இளைஞன் நினைப்பதற்குள் அவன் பைக்கையும் சேர்த்து அடித்து நொறுக்கிவிட்டு  காது கூசும் அளவுக்கு கெட்ட வார்த்தைகளால் அர்ச்சனை செய்து விட்டு கிளம்புகிறது அந்த கும்பல். பத்து நிமிடம் நடந்த அடிதடியில் உடை முழுவது கிழிந்து குருதி வழிந்தோட நசுங்கிய டூ-வீலரை எடுக்க முடியாமல் தடுமாறும் இவர்களுக்கு உதவி செய்ய அவ்வளவு நேரம் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த ஒருவன் கூட வரவில்லை.

இது போன்ற இன்னொரு சம்பவம். அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பி ஒரு அந்திமாலை நேரம், அருகில் இருக்கும் டாஸ்மாக் சென்று மது அருந்திக் கொண்டிருக்கிறான் இருபத்தெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க 'ஜாவா சுந்தரேசன்' போல தோற்றம் கொண்ட ஒருவன். தனது அலுவலக டென்ஷன்களை தற்காலிகமாக மெதுவாக மறந்து கொண்டிருந்த அவனுக்கு அன்று நேர்ந்தது அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாததாக இருந்திருக்கும். ஆம், அதே டாஸ்மாக் பாரில் அவன் அருகில் குடித்துக் கொண்டிருந்த 'நான் மகான் அல்ல' படத்தில் வரும் கும்பலை போலிருந்த நான்கு பேர் ஒருவரை ஒருவர் கலாய்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் பேச்சு அப்படியே தகாத வார்த்தைகளில் தொடர்ந்து அவர்களின் ஆத்தாளையும், செத்துப்போன முப்பாத்தாளையும் இழுக்க வெறி கொண்ட ஒருவன் குடித்துக்கொண்டிருந்த பீர் பாட்டிலை எடுத்து திட்டியவன் மண்டையில் உடைக்க, நான்கு பேருக்குள்ளும் கை கலப்பு தொடங்கியது. சிறிது நேரம் பாருக்குள்ளேயே ஒருவரை ஒருவர் துரத்தி அடித்துக்கொண்ட பின் அவர்களில் ஒருவனது கண் நம்ம ஜாவா சுந்தரேசன் மேல் பட இனி நடந்ததை உங்களுக்கு சொல்லி தான் தெரிவிக்க வேண்டுமா?

அதில் உச்சம் என்னவெனில், ஏதோவொரு டீல் அறுந்த பிகருக்காக அதுவரை அடித்துக்கொண்ட அவர்கள், "மச்சான் நம்ம பிரச்சினைக்கு காரணமே இவன மாதிரி ஆளுங்க தாண்டா...ங்கோ$# #&! அடிங்கடா அவன..." என்று ஜாவா சுந்தரேசன் தலையும் பதம் பார்த்து, துரத்தி துரத்தி அடித்தது தான்.

என்னடா வடிவேலு ஒரு படத்தில் "குஜராத்துல இப்படி தான் ஒரு சம்பவம் நடந்தது" என்று சொல்லுவது போல எவனுக்கோ நேர்ந்த சம்பவங்களை சொல்கிறானே... ஒருவேளை இது டக்கால்டிக்கு தான் நடந்திருக்குமோ? என்று சந்தேகப்படுகிறவர்களுக்கு, எனக்கு நடந்த ஒரு சம்பவம்.

பொதுவாக நான் எல்லாம் சாதாரண அரசுப் பேருந்தில் சென்னையிலிருந்து சேலத்துக்கு 95 ரூபாய் டிக்கெட் கொடுத்து கூட்ட நெரிசலில் சீட் கிடைக்காமல் படிக்கட்டில் அமர்ந்தபடி எட்டு மணி நேரம் பயணம் செய்யும் ரகம். எப்படியும் ஒவ்வொரு வார இறுதியும் ஊருக்கு செல்லும் போதெல்லாம் இதே கதி தான். எனினும் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் என்னைபோன்ற பல பங்காளிகள் சென்னைக்கு அடிஎடுக்கத் தொடங்கியதன் விளைவு, நான் அமர்ந்து செல்லும் படிக்கட்டுக்கும் பங்கம் விளைவிக்க, எனது டூ-வீலரிலேயே ஏழு மணிநேர பயணத்தில் சேலத்துக்கும்-சென்னைக்கும் அலைந்து திரிந்த காலம் அது. வெள்ளி இரவு ஏழு அல்லது எட்டு மணிக்குப் புறப்பட்டால் உளுந்தூர்பேட்டையில் பத்து மணிக்கு இரவு உணவு முடித்து பத்தரை மணிக்கு கள்ளக்குறிச்சி-ஆத்தூர் வழியாக சேலம் செல்ல இரண்டு மணியாகிவிடும். நீங்கள் யாரேனும் கள்ளக்குறிச்சி, ஆத்தூர், சேலம் ரோட்டில் இரவு நேரத்தில் தனியாக பயணித்திருந்தால் அது எவ்வளவு ஆபத்து நிறைந்தது, கஷ்டமானது என்று உங்களுக்கு புரியும். அதுவும் சாலைப் பனி நடந்து கொண்டிருப்பதால் எழும்பும் தூசி உங்கள் கண்களை, கோபமடைந்த விஜயகாந்த் கண் போல மாற்றிவிடும் வல்லமை கொண்டது. இரவு நேரமாதலால் கண்ணாடியும் அணிந்து கொண்டு செல்ல முடியாது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பயணத்தில் தான்  கள்ளக்குறிச்சிக்கு   முன் காட்டுக்கோட்டை என்ற இடத்தில் திடீரென்று முளைத்த ஒரு சோதனை சாவடியில், தன் கடமையிலிருந்து வழுவாத இரண்டு போலீஸ் அங்கிள்ஸ் என்னை வண்டியை நிறுத்தி வழி மறிக்க, நான் கொண்டு சென்ற பையில், துவைக்க எடுத்து சென்ற எனது அழுக்கு துணிகளை மட்டும் கண்ட அவர்கள் கடுப்பாகி, "டி.டி யா பண்ற?" என்று கேட்க, டி.டி நான் விஜய் டி.வி ல பொண்ணு தான...அதை நான் என்ன பண்ணேன்? என்று நான் முழிக்க, "பாரு இவன் பார்வையே சரி இல்ல...கண்ணை பாருயா எப்படி செவந்து இருக்கு...கண்டிப்பா டி.டி தான்... செக் பண்ணா தெரியும்...வாயை ஊதுடா" என்று சொன்னவுடன் தான் டி.டி என்றால் ட்ரங்கன் டிரைவ் என்பதே என் மரமண்டைக்கு புரிந்தது.

கண நேரத்தில் என் பைக் சாவியை புடுங்கிக்கொண்டு, சார்ஜ் சீட்டும் கையுமாக என்னை மிரட்டினார்கள். நானும் எவ்வளவோ கெஞ்ச, அவர்கள் "வண்டியை சீஸ் பண்ணுயா...கள்ளகுறிச்சி கோர்ட்ல வந்து ரெண்டாயிரம் பைன் கட்டிட்டு வந்து வண்டிய எடுத்துக்கோ" என்றனர். நானும் நடு இரவில், நடுக்காட்டில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழிக்க,

"யோவ் புரிஞ்சுக்கோ...நடு ராத்திரி தனியா பைக்ல போற...எங்கயாவது போயி நீ விழுந்தா நாங்க தான் அலையணும்...எங்க வேலை பாக்குற?"
"சாப்ட்வேர் கம்பெனில சார்"
"அதான..அப்ப காசுக்கு பஞ்சம் இருக்காது இல்ல"
"அப்படியெல்லாம் இல்ல சார்"
"என்ன நொப்பிடி இல்ல...தம்பி காசு எப்ப வேணும்னாலும் சம்பாதிச்சுக்கலாம்...ஆனா உசுரு போனா சம்பாதிக்க முடியாது..."
'சரி எவ்ளோ வெச்சுருக்க...இவ்ளோ தானா? என்னய்யா சாப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை பாக்குறன்னு சொன்ன..இவ்ளோ தான் வெச்சுருக்க? நடிக்கறியா? "
"இல்ல சார் இவ்ளோ தான் சார் இருக்கு. பக்கத்துல ATM கூட எதுவும் இல்ல சார். இப்ப என்னால இவ்ளோ தான் கொடுக்கம் முடியும்"
"சரி..போற வழியில ATM இருக்கும், அங்க போயி பணத்தை எடுத்துக்கோ, ஒழுங்கா பார்த்துப்போ..சாவுக்ராக்கி"
"சரிங்க சார்"
இப்படி நடந்து முடிந்த உரையாடலில் என்னிடம் இருந்த இருநூறு ரூபாய்களை சம்பாதித்துக் கொண்டு என்னை வழி அனுப்பி வைத்தனர்.

(தொடரும்...)

பவர் ஸ்டாரின் அடுத்தடுத்த படைப்புகள்

 வணக்கம் நண்பர்களே,

நம்ம பவர் ஸ்டார் டாகுடறு அடுத்தடுத்து என்னென்ன படங்களில் நடிக்கிறார் என்ற லிஸ்ட் உங்களுக்காக. இப்போவே உடல் அளவாலும், மனதளவாலும் முன்னேற்பாடக தயாராகிக் கொள்ளுங்கள்.

அண்ணன் விக் இல்லாம எவ்வளவு தெகிரியமா போஸ் கொடுத்துருக்காரு பாருங்க. அது சரி அவருக்கென்ன கவலை, அதைப் பார்க்கிற நாம தானே கவலைப்படணும். யோவ்!!! பார்ட்னர் பன்னிக்குட்டி இந்த மொத்த இடுகையும் உனக்கே சமர்ப்பயாமி!!!

யாரு சார் அந்த ஹீரோயினி தேவிகலா? அந்த பொண்ணோட சகிப்புத்தன்மை மற்றும் தைரியத்துக்காக எதாச்சும் ஒரு அவார்டு கொடுங்கப்பூ... அவ்வவ்வ்வ்வ்....

நம்ம டாகுடறு ஒரு விஷயத்துல மட்டும் ரொம்ப தெளிவா இருக்காருங்க. 'சுரங்கப்பாதை'ல யுவராணி, 'தேசிய நெடுஞ்சாலை'ல சங்கவி. ஒ.கே ஒ.கே. அட நான் அந்த சமாசாரத்தை சொல்லலைங்க. இந்த ரெண்டு ஹீரோயினி கூட ஆரம்ப காலத்துல நடிச்சு நம்ம டாகுடறு மாதிரியே பெரிய ஹீரோ ஆனா இன்னொரு டாகுடறு இருக்காரு. என்ன ஒரு ஒற்றுமை பார்த்தீங்களா?

இந்திரசேனா படத்துக்கு தான் ஐ ஆம் வெயிடிங். பிகாஸ் டூ லெஜெண்ட்ஸ் ஆர் அக்டிங் டுகெதர் யு நோ. ஆமாங்க நம்ம "18 வயசு புயலே' படப்புகழ் தமிழரசன் மற்றும் லத்திகா புகழ் 'டாகுடறு' இவுங்க ரெண்டு பேத்தையும் தான் சொல்றேன். எல்லாம் சரி அது யாருங்க இயக்குனர்? பேரை பார்த்தீங்களா? பன்ச் பரத் ஆம்... ஐயோ ஐயோ... அதெப்படி அண்ணனோட எல்லா படத்துக்கும் ஒரே இயக்குனர் இருக்காரு. அண்ணனோட கலை அற்பணிப்பை பார்த்து மிரண்டிருப்பாரோ?

இதெல்லாம் நம்ம அண்ணன் டாகுடறு சீனிவாசரை (ர்ர்ர்ர் ர்ர்ர்ர்...மரியாதை...நான் ர்ர்ர்அ வுடுலீங்க) பற்றி இணையத்தில் குவிந்த கமெண்ட்ஸ்.

ஆக மொத்தம் இன்றைய தேதியில கைவசம் நிறைய படங்கள் வைத்திருக்கும் 'பயங்கர' பிசியான ஒரே நடிகர் நம்ம அண்ணன் தான்.

இன்னிக்கு இந்த அளவுக்கு கொடுமை போதும்னு நினைக்கிறேன். மீண்டும் இதே போல எழவு கொட்ட வருகிறேன். ஹி ஹி...

நன்றி: Popcorn India Website