என்னமோ போடா மாதவா

வணக்கம் நண்பர்களே!

"கொண்டை இருக்குறவ அள்ளி முடிஞ்சுக்குறா..உனக்கென்ன?"
"பல்லு இருக்கறவன் பக்கோடா சாப்பிடுறான்..உனக்கென்ன?"
"வேலை செஞ்சு வெள்ளாம பார்த்தது வெள்ளையப்பன்..அதை தெனாவட்டா படுத்துட்டு திங்கறவன் திண்ணையப்பன்...நமக்கென்ன?"
"காற்றுள்ள போதே தூற்றிக் கொள்கிறேன்..உனக்கென்ன?"

 இந்த மேற்கோள்கள் எல்லாம் எதுக்கு சொல்றேன்னா, இதெல்லாம் சமீப காலமாக நான் அதிகம் கேட்கிற வார்த்தைகளை உள்ளடக்கிய பழமொழி என்று என்றோ சில சந்தர்ப்பவாதிகள் சொல்லி வைத்துவிட்டு போனவை.

ஆமாங்க, கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க...நம்மில் எத்தனை பேர் உண்மையாலுமே சமூக அக்கறையுடன் வாழ்ந்து வருகிறோம்? "நான் நல்லபடியா டிகிரி படிச்சேன், வேலைக்கு போறேன்...கை நிறைய சம்பாதிக்கிறேன்..நல்ல அந்தஸ்துடன் வாழ்கிறேன்..அதில் உனக்கென்ன?" என்ற இந்த வாழ்க்கை ஒரு வாழ்க்கையா? கேள்வியை உங்களிடம் வைத்துவிட்டேன்.
எம்.ஏ தமிழ், எம்.ஏ வரலாறு கூட டிகிரி தான். பிச்சைக்காரன் கூட கைநிறைய சம்பாதிக்கிறான். சில அரசியல்வாதிகள் கூட பல அல்பத்தனங்கள் செய்து அந்தஸ்துடன் வாழ்கின்றனர்.இதை சொன்னால் "பொறாமையில் பொங்குகிறான்,குடிகாரன் பேச்சு விடிஞ்சா போச்சு" என்ற பதில் கேட்டு சலித்துவிட்டது எனக்கு.

"அடுத்தவன் வயித்துக்குள்ள உன் உணவு இல்லையப்பா
இளைத்தவன் புசிச்சிருந்தா இந்த மண்ணு தாங்காதப்பா"

கல்வி என்பதையே நாம் காசு பார்க்கும் ஒரு இயந்திரமாக எண்ணிவிட்டோம். இன்னிக்கு எது படிச்ச நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என்று தான் அனைவருமே யோசிக்கின்றோமே தவிர எதை படித்தால் நாமும் முன்னேறுவோம் நம்ம நாடும் முன்னேறும் என்பதைப் பற்றி யாரும் யோசிப்பதுகூட இல்லை. விளைவு! கண்கொத்திப் பாம்பாக நம்மிடம் காசு புடுங்கும் ஏராளமான கல்வி நிலையங்கள் புற்றீசல் போல.லட்சம் லட்சமாக பணம் கொட்டிப் படித்துவிட்டு அதை வட்டியும் முதலுமாக சேர்த்து திரும்பப் பெரும் நோக்கில் வாழ்க்கை ஓட்டம்.இதில் யாருக்கும் நமது சமூகத்தைப் பற்றியோ, நாட்டைப் பற்றியோ யோசிக்க ஒரு வினாடி கூட செலவழிக்க நேரமில்லை. எப்படியாவது குறுக்கு வழியில் சென்றாவது பணம் சம்பாதித்து விட துடிக்கிறோம். இந்த இடத்தில்,

"கலைமகள் தனது மகளை சேர்க்க பள்ளி எய்கிறாள்
வீணையை விற்று கட்டணம் கட்டி வீடு திரும்பினாள்
சரியா முறையா ஒரு கல்வி மனித உரிமை என்று காணலையா
முறையா ஒரு ஏழை வீட்டில் கல்வி என்ன பொய்யா?
குடிக்கும் தாய்ப்பாலுக்கு விலை ஒன்றும் கேட்காதே
படிக்கும் படிப்பை நீ பணம் கேட்டு விற்காதே " 

என்ற பாடலின் வரிகள் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றது.கற்ற கல்வி பணம் ஈட்டிக் கொடுக்கும் இயந்திரம் அல்ல. மாறாக தனி மனிதனுக்கும், அவனது சமூகத்துக்கும் பயன்பட வைக்கும் கேடயம்.

தன் பிள்ளை தன் பெண்டு தன் வாழ்க்கை என்று வாழும் நாம் என்று தான் திருந்தப் போகிறோம். நமக்கென்று ஒரு பிரச்சினை வந்தால் தான் போர்க்கொடி தூக்குகிறோம். குய்யோ முய்யோ என்று ஒப்பாரி வைக்கிறோம். இதே தானோ அல்லது தன் குடும்பமோ அல்லாத சக மனுஷனுக்கு என்றால் நாம் ஏன் கண்டுகொள்வதில்லை? பணம் மட்டும் சக மனுஷனை சந்தோஷப் படுத்திவிட முடியாது. ஒரு சராசரி நேசம், அன்பு காட்டினால் போதுமென்று எங்கேயோ படித்த ஞாபகம். அதைக் கூட வெளிப்படுத்த தயங்குவது ஏன்?

"காலம் கலிகாலம் ஆகிப்போச்சு டா
கம்ப்யூட்டர் கடவுளாக மாறிப் போச்சு டா
ஆம்பளையே இல்லாம குழந்த பொறக்குது
பொம்பளைங்க சேர்ந்து இங்க குடும்பம் நடத்துது
டப்பு மட்டும் வெச்சிருந்தா போதும்
நீங்க தப்பு கிப்பு செஞ்சாலும் நியாயம்
பொய் சத்தியம் செய்யும்
இந்த பூமி எப்படி உய்யும்
இதைப் பார்க்க பார்க்க மனுஷன் கொண்ட பக்தி குறையுது
இத தீர்க்க வந்த சாமிகூட ஆத்தில் கரையுது "

இப்போதாவது தனது குடும்பத்துக்கென்று வாழ்ந்து வருகிறோம். இன்னும் சில வருடங்களில் அதுவும் ஒழிந்து தான் மட்டும் நன்றாக வாழ்ந்தால் போதுமென்ற சிந்தனையில் ஒருவரை ஒருவர் அடித்து நர மாமிசம் உண்ணும் நிலையை நினைத்தால் இரண்டு பெக் எக்ஸ்ட்ரா அடித்து கண்ணைக் கட்டுகிறது.


பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் நன்றி! மீண்டும் சந்திப்போம்!


பட உதவிக்கு நன்றி: கூகிள் இமேஜஸ்.




டிஸ்கி: நானும் இன்னும் சமூகத்துக்காக ஒரு ஆணியும் புடுங்கலை. ஆனா கண்டிப்பா புடுங்குவேன்.

என்ற பாட்டை நம்மால் ரசிக்க மட்டுமே முடியும். இது கூட கர்நாடக சங்கீதம் சமூகத்தில் ஒரு சாராருக்கு மட்டுமே உரித்தானது என்று உரிமை கொண்டாடுவது போல தான்.

எங்கேயும் காதல்- ஒரு டக்கால்டி ரிப்போர்ட்

எங்கேயும் காதல்- ஒரு டக்கால்டி ரிப்போர்ட்

இந்த மாதிரி எவ்வளவு படம் வேண்டும் என்றாலும் எடுக்கலாம். ஜெயம் ரவி- ஹன்சிகா காதல் செய்கிறாகள். நாம் ஏற்கனவே பார்த்த குஷி, உன்னாலே உன்னாலே இன்னும் சில படங்கள் எல்லாம் கலந்து கட்டி அடித்து பிலிம் ரோலில் சுருட்டினால் அது தாங்க இந்த எங்கேயும் காதல்.

இந்த படத்தை பிடிச்சுருக்குனும் சொல்ல முடியல. செம ப்ளேடுனும் சொல்ல முடியல. ஏன்னா...

படத்தோட டைட்டில் கார்டு ஓடும் போது ஒரு பாட்டு போடுறாங்க. எல்லாரோட பேரும் ஓடுது. சீக்கிரம் படத்தை போடுங்கப்பா என்று நினைக்கும் போதே படத்தோட முதல் பாட்டு முதல் காட்சியிலேயே வருது. அதுலயும் இந்த படத்தோட இயக்குனரு, நம்ம இந்திய இறையாண்மை (அடச்சே! இப்ப எல்லாம் இந்திய என்று சொன்னாலே இறையாண்மை இலவச இணைப்பா கூடவே வந்துடுது ) இந்தியா மைக்கேல் ஜாக்சன் ஒரு தத்துவம் சொல்லுவாரு பாருங்க...அட அட அட...என்னது அது? ஆஹ்ங்.."பிரான்ஸ் காதலர்களின் சொர்க்க தேசம்..இங்க பாருங்க ரோட்டுலையும் காதல்...மாடிலையும் காதல்...பறவைங்களும் காதல் செய்யுது..சிலைங்க கூட காதல் செய்யுது" அப்படின்னு ஏதேதோ சொன்னாருங்க. என்னாடா நம்ம ஊருல சிலைங்க மீது பறவைங்களுக்கு காதல் வந்து சிலைங்க தலை மேல கக்கா போகும்னு தெரியும், இதென்னட புதுசா இருக்கு? எதோ புதுமையான படம் போல என்று நினைத்த உடனேயே ஒரு பாட்டு. அந்த பாட்டுல நம்ம ஜாக்சன் அங்கிள் ஆடுறாரு. இல்ல இல்ல நடந்து நடந்து நயன நடிகை நெனச்சு கூவுறாரு.

பாட்டுக்கு அப்புறம் வழக்கம் போல எஸ்.ஜே சூரியா பாணியில் ஹீரோ-ஹீரோயின் இன்ட்ரோ. ஹீரோ 'அன்பே வா' ஜே.பி போல பேரும் தொழிலதிபர். உல்லாச பயணமாக வருடம் ஒரு முறை பிரான்ஸ் வருவாரு, குஜால்டி பண்ணுவாரு, கலா ரசிகன் அப்படின்னு ஒரு பக்கம். (அப்போ நம்ம ஓட்ட வடை நாராயணன் பிரான்ஸ்ல வருஷம் முழுக்க குஜால்டி தான் பண்ணுறாரா?ஹி ஹி...) ஹீரோயின் மியூசிக் காலேஜில வயலின் படிக்குறா அப்படின்னு இன்னொரு பக்கம்.இப்பவே மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு எல்லாம் போச்சு.

நடுவுல அருமையான நடிகரான (உண்மையாலுமே அருமையான நடிகர் தானுங்க..நான் கலாய்க்கல) பிரகாஷ்ராஜ் அப்பப்போ வர்றாரு. இந்த படத்துல உங்களுக்கு கேரக்டர் இல்ல...வேணும்னா ஓசியில பிரான்சை சுத்தி பாருங்க என்று காமெடி வேற. (கொய்யால எவன் அப்பன் பணம்? கல்பாத்தி அகோரம்...அரோகரா அரோகரா!!!)


நடுவுல நடுவுல குய்யோமுய்யோனு நிறைய பாட்டு. ஹீரோ ஹீரோயினை கடுப்பேத்த, பதிலுக்கு ஹீரோயின் ஹீரோவை கடுப்பேத்த, இவர்களுக்கு நடுவில் நண்பனான ராஜுசுந்தரம் காமெடியனாக (உன்னாலே உன்னாலே படத்துல பார்த்த அதே மாதிரி கேரக்டர் ராஜுசுந்தரத்துக்கு) ஒருவழியா படம் ஓடுது.


நடுவுல ஒரு பைட்டு வேணுமில்ல அதுக்கு பழைய புளித்துப் போன ஒரு சீக்வென்ஸ். நாடு ராத்திரி குட்டைப் பாவாடை அணிந்த ஹீரோயின் ரோமியோக்களிடம் மாட்டிக்கொள்ள ஹீரோ காப்பாற்றுகிறார்.


இப்படி பார்த்து பார்த்து இந்த காதல் காவியத்தை செதுக்கி இருக்கிறார் நம்ம இயக்குனரு. (இவரை பேசாம நடிக்கவே சொல்லுங்கப்பா..சுந்தர்.சி நடிச்சு கொல்லுறார்..இவரு படம் இயக்கி கொல்லுறார்...)


படத்துல எனக்கு பிடிச்ச சில விஷயங்கள் என்னன்னா...


(1) 'நெஞ்சில் நெஞ்சில்' என்ற பாடல்.இந்த பாட்டும் ஜே ஜே ல வர உன்னை நான் லோகேஷன்ல அமைந்திருப்பது வேற மேட்டரு...


(2)படம் மொத்தம் ரெண்டு மணி நேரம் தான் ஓடுது. பாட்டு வரும் போதெல்லாம் தம் அடிக்க போயிட்டா ஒன்றரை மணி நேரம் தான் படமே...ஹை ஜாலி...


(ஹன்சிகா புடிக்கும்னு நான் சொல்வேன்னு எதிர்பார்த்தீங்க இல்ல..ஹி ஹி...)


எனவே, 'என்கிட்டே நிறைய பணம் இருக்கு, போர் அடிக்குது, என் ஆளை/பொண்டாட்டியை படத்துக்கு கூட்டிட்டு போயே ஆகணும்' என்போர் படத்துக்கு போங்க...
ஒலக சினிமா சினிமா பாக்குறவுங்க அப்பீட் ஆயிடுங்க...என்ன மாதிரி ஏமாந்த சோணகிரி ஆளுங்க படத்துக்கு போகாம எஸ்கேப் ஆயிடுங்க...


பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் நன்றி...படத்தை பொறுமையுடன் பார்ப்பதை தவிர்க்க இதை பொறுமையுடன் வாசித்தவர்களுக்கு..படத்தையும் பார்த்து இந்த இடுகையும் பொறுமையுடன் படிப்பவர்களுக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியலை...ஹி ஹி...ஹி ஹி...வர்ட்டா...


படங்கள் உதவி- கூகிள் இமேஜஸ்..நன்றி..ஹி ஹி...

பாட்டெல்லாம் கேட்டுப்பார்

வணக்கம் நண்பர்களே!

இவ்வளவு நாளும் சீரியஸ், லொள்ளு, மொக்கை, மொக்கை கவிதை என்று பினாத்திக் கொண்டிருந்தேன். இன்றைய இடுகை எனக்கு புதியது.இன்றைய இடுகை என்னவென்றால் உங்களை எல்லாம் ஒரு பத்து நிமிடம் கவலைகளை மறந்து ரிலாக்சாக சொக்கவைக்கும் இரண்டு பாடல்களைப் பற்றி. அதுவும் நான் தேர்வு செய்த, இந்த இரு பாடல்களுக்குள் சில ஒற்றுமைகள் ஒளிந்திருப்பது தான் ஆச்சரியம்.

நாம் எவ்வளவோ திரைப்பாடல்களைக் கேட்டிருப்போம். கேட்கும் போது பிடித்திருந்தால் திரைப்படத்தில் கண்டு ரசித்து இருக்கிறோம். சிலநேரங்களில் மனதுக்குப் பிடித்த குறிப்பிட்ட பாடல்களைக் காணவே படத்துக்குப் போவதும் உண்டு. இப்படிப் பட்ட பாடல்களால் ஒரு வருடம் திரையரங்கில் ஓடி வரலாறு படைத்த படங்களும் உண்டு. அதே போல சில பாடல்கள் பிடிக்காமல் இருக்கையை விட்டு தம் அடிக்கப் போகும் ரசிகர்களால் திரையரங்கை விட்டு ஓடிய திரைப்படங்களும் உண்டு. ஆகவே ஒரு திரைப்படத்தின் வெற்றி என்பது திரைப்பாடல்களையும் சார்ந்து இருக்கிறது. என்ன தான் பாடல் இல்லாமல் உலகப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்று நாம் கூவிக் கொண்டிருப்பினும் பாடல்களே இல்லாத திரைப்படங்களை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை.

ஆனால் நான் இன்று பகிரப் போகும் இரு பாடல்களும் ஒலித்தட்டில் மட்டுமே வெளிவந்து, ஒளிப்பதிவில் வெளிவராதவை. ஆம் சில நேரங்களில் நாம் மிகவும் கேட்டு ரசித்த பாடல்களை திரைப்படங்களில் ஒளிவடிவம் பெறாதபோது, "அடச்சே...படத்துல எவ்வளவோ மொக்கை சீன இருக்க, இந்த பாட்டை நீக்கிட்டானுங்களே!" என்று நினைப்பதுண்டு. நான் இதற்கெல்லாம் ஒரு படி மேலே போய், "இந்த பாடலை திரையில் எடுத்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்? எந்த சீக்வென்சில் இயக்குனர் இந்த பாடலை வைத்திருப்பார்? லொகேஷன் எப்படி இருந்திருக்கும்?" என காஸ்ட்யும் முதற்கொண்டு எனது மனத்திரையில் பாடலை கேட்கும் போதே ஒட்டி விடுவேன். இது எப்படி என்றால் புதுமனிதன் என்ற படத்தில் நடிகர் சத்யராஜ், தல கவுண்டமணியிடம் கூறுவது போல தான். "கருவாட்டை வறுத்து கையில கொடுக்க வேண்டாம். அப்படி தூரக்க வெச்சாலே போதும்...(கவுண்டர்- அதை நாய் கவ்விகிட்டு போய்டும்...தலையோட டைமிங்..ஹி ஹி) அதையே மோப்பம் புடிச்சுட்டு மூணு பாட்டிலை நொங்கிட மாட்டேன்" என்று சொல்வது போல தான்.

முதலில் இரண்டு பாடல்களுக்குள்ளும் உள்ள ஒற்றுமை என்னவென்று பார்ப்போம். இரண்டுமே ஒளிவடிவில் வெளிவராதவை. இரண்டுக்குமே இசை அமைத்தது எனக்கு மிகவும் பிடித்த இசை அமைப்பாளர் வித்யாசாகர் அவர்கள்.இரண்டுமே அருமையான மெலடி பாடல்கள். இதை எல்லாவற்றையும் விட அழகான வரிகள், அருமையான இசை. இந்த இடத்தில் நான் வித்யாசாகர் சாரை பற்றி குறிப்பிட கடமைப் பட்டிருக்கிறேன். எ.ஆர்.ரகுமானும் இவரும் சமகாலத்தவர்கள். இருவருமே மேஸ்ட்ரோ இளையராஜாவிடம் ஒரு சேர பணியாற்றியவர்கள். மெலடி பாடல்களின் மெட்டுக்களை அமைப்பதில் வித்யாசாகர் போல என்னை யாரும் இதுவரை கவரவில்லை (ரகுமான் உட்பட). எண்ணற்ற மெலடி பாடல்கள் இவரின் கைவண்ணத்தில் பெரிதும் கவனிக்காமல் வெளிவந்திருக்கின்றன.சரி இப்போ அந்த ரெண்டு பாடல்களையும் என்னவென்று பாப்போம்.

முதல் பாடல்:மௌனமே பார்வையாய்

இடம்பெற்ற படம்:அன்பே சிவம்

இசை:வித்யாசாகர்

பாடியவர்கள்:எஸ்.பி.பி, சந்திரயி

மௌனமே பார்வையாய் பேசி கொண்டோம்

நாணமே வண்ணமாய் பூசி கொண்டோம்

புன்னகை புத்தகம் வாசிக்கின்றோம்

என்னில்லே உன்னையே சுவாசிக்கின்றோம்

இது உள்ளம் பல வண்ணங்களை அள்ளும்

சில எண்ணங்களை சொல்லும், துள்ளும், கண்ணம்மா

மௌனமே பார்வையாய் பேசி கொண்டோம்

நாணமே வண்ணமாய் பூசி கொண்டோம் கண்ணம்மா...

ஜனனம் தந்தாள் சலனம் தந்தாள்

காதல் மொழியில்

மரணம் கொஞ்சம் மயக்கம் கொஞ்சம்

உந்தன் தரவில்

என்றும் வாழ்க வாழ்க இந்த நேரங்கள்

சுகம் சேர்க்க சேர்க்க வரும் காலங்கள்

மலர் சூழ்க சூழ்க இவர் பாதைகள்

தினம் வெல்க வெல்க இளம் ஆசைகள்

ஒரு செய்தி அடி நீ என்பதென் பாதி

இனி நான் என்பதும் மீதி தேதி சொல்லம்மா

மௌனம் பார்வையாய்...

மௌனமே பார்வையாய் பேசி கொண்டோம்

நாணமே வண்ணமாய் பூசி கொண்டோம்

இலக்கணம் உடைத்ததும் கவிதை வரும்

இரவினை துடித்ததும் கனவு வரும்

ஸ்வரங்களை திறந்ததும் இசை மலரும்

உணர்விலே கரைந்ததும் கலை வளரும்

மொழி தோன்றாத காலத்தில் நுழைந்தால் என்ன?

விழி ஜாடைகள் பேசியே நடந்தால் என்ன?

என்றும் வாழ்க வாழ்க இந்த நேரங்கள்

சுகம் சேர்க்க சேர்க்க வரும் காலங்கள்

மலர் சூழ்க சூழ்க இவர் பாதைகள்

தினம் வெல்க வெல்க இளம் ஆசைகள்

ஒரு மெல்லினத்தை வல்லினமும் கை சேர

உன் காப்பியத்தை தோழி உந்தன் கண்ணாலே பேசு

மௌனமே பார்வையாய் பேசி கொண்டோம்

நாணமே வண்ணமாய் பூசி கொண்டோம்

புன்னகை புத்தகம் வாசிக்கின்றோம்

என்னில்லே உன்னையே சுவாசிக்கின்றோம்

இது உள்ளம் பல வண்ணங்களை அள்ளும்

சில எண்ணங்களை சொல்லும், துள்ளும், கண்ணம்மா

மௌனமே பார்வையாய் பேசி கொண்டோம்

நாணமே வண்ணமாய் பூசி கொண்டோம் கண்ணம்மா...

வரிக்கு வரி என்னவொரு வார்த்தைப் பிரயோகம்?அதுவும் எஸ்.பி.பி சார் குரல் நாளுக்கு நாள் இளமை அடைந்து வருகின்றது என்ற கூற்றுக்கு இந்த பாடல் ஒரு சான்று. "ஜனனம் தந்தாள்" என்ற வரியில் ஒலிக்கும் அவரின் குரல் மனதை மயக்கும். அதே போல பாடலின் இடையில் 'மௌனமே பார்வையாய்' என்று சிணுங்கும் பெண் குரல்..யப்பா! இந்த பாடலுக்கு நேரம் காலம் எதுவும் தேவை இல்லை. இந்த பாடலை அக்னிநட்சத்திரத்தின் போது அடிக்கும் மொட்டை வெயிலில் நின்று வெறித்தனமாக கேட்டிருக்கிறேன்.எப்பேர்பட்ட கோபமான மனநிலையும் சாந்தப் படுத்திவிடும் இந்த பாடல். காதலிப்பவர்களுக்கும், கல்யானமானவர்களுக்கும் இந்த பாடல் ஒரு வரப்ரசாதம் தானே?

இந்த பாடலை எழுதியது யார் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. உங்களுக்கு தெரிந்தால் பின்னூட்டத்தில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

இரண்டாம் பாடல்: பனிக்காற்றே பனிக்காற்றே

இடம்பெற்ற படம்: ரன்

இசை அமைப்பாளர் : வித்யாசாகர்

பாடியவர்கள்: பாலராம், சாதனா சர்கம்

"ஆஅஹ் -ஆஅஹ் -அஹ -ஆஅஹ் ")

ஆண் : பனிக்காற்றே பனிக்காற்றே

பரவசமா  பரவசமா ?

பெண்: பனிக்காற்றே பனிக்காற்றே

பரவசமா பரவசமா ?

ஆண் : சத்தம் இல்லா தீபாவளியை

நெஞ்சே  கொண்டாடு

பெண் : முத்தம் என்னும் சூறாவளியில்

மூச்சே திண்டாடு

ஆண் : உயிரால் உயிரை அன்பே நீ மூடு

பனிக்காற்றே பனிக்காற்றே

பெண் : பரவசமா  பரவசமா ?

ஆண் : நான் வாழும் வீடு

ஆள் இல்லா தீவு

யாருக்கும் அனுமதி கிடையாது

பெண் : ஒ -ஒ -ஒ வழி மாறி யாரும்

வந்தாலும் வரலாம்

வீட்டுக்கு முகவரி கூடாது


ஆண் : நான் தேடும் முகமானாய்
நான் வாங்கும் மூச்சானாய்


பெண் : உயிரோடு உயிரானாய்
நான் எல்லாம் நீயானாய்


ஆண் : எதை இழந்தாலும் இழப்பேன்
உன்னை மட்டும் நீங்க மறுப்பேன்


பெண் : ஏனோ என் நெஞ்சம் நிறைந்திருக்கு


ஆண் : பனிக்காற்றே பனிக்காற்றே
பரவசமா  பரவசமா ?




பெண் : ஒ தூக்கங்கள் உனது
கனவெல்லாம் எனது
தூக்கத்தை தள்ளி போடாதே


ஆண் : பாதைகள் உனது
பாதங்கள் எனது
பயணத்தை தள்ளி போடாதே


பெண் : நீ நினைத்தால்  மறு கணமே
உன்னருகே நான் இருப்பேன்


ஆண் : உன் வழியில் கால் மிதியா
மேகங்களை நான் விரிப்பேன் ,


பெண் : இருவருமே தூங்கி விடலாம்
சில ஜென்மம் தாண்டி எழலாம்


ஆண் : கனவெல்லாம் மீண்டும் சிந்திப்போம்


பெண் : பனிக்காற்றே பனிக்காற்றே


ஆண் : பரவசமா , பரவசமா ?


பெண் : சத்தம் இல்லா தீபாவளியை
நெஞ்சே கொண்டாடு


ஆண் : முத்தம் என்னும் சூறாவளியில்
மூச்சே  திண்டாடு


பெண் : உயிரால் உயிரை அன்பே நீ மூடு


ஆண் : பனிக்காற்றே பனிக்காற்றே


பெண் : பரவசமா பரவசமா ?


இந்த பாடலுக்கு அதிகம் விளக்கம் தேவையில்லை என்று எனக்கு தெரியும். எனக்கு பிடித்த நேரம் என்றால் அது கதிரவனின் கீற்று வெளிவருவதற்கு முன் உள்ள அதிகாலை நேரமும், கதிரவன் கீற்று மறைந்த பிறகு மங்கிய வெளிச்சத்துடன் கூடிய அந்தி மாலையும் தான்.இதை ஏன் இப்போது சொல்கிறேன் என்றால், இந்த வேளையில் உங்கள் காதலியையோ, மனைவியையோ நினைத்தபடி இந்த பாடலை ஒருமுறை கேட்டுப் பாருங்கள் இல்லையேல் மனைவியுடனோ, காதலியுடனோ கேட்டுப் பாருங்கள்.




அப்புறம் என்ன? நான் வந்த வேலை முடிஞ்சுடுச்சு. என்னது இந்த பாடல் திரையில் எப்படி இருக்கும்னு நான் எப்படி கற்பனை பண்ணேன்னு தெரிஞ்சுக்கனுமா? சாரி பாஸ்..


"எனது கற்பனை விற்பனைக்கு அல்ல"...


பொறுமையுடன் படித்த,ரசித்த அனைவருக்கும் நன்றி!

'சா'வைக் கொன்ற 'பா' - ஒ(சா)பாமா

வணக்கம் நண்பர்களே!

பின்லேடனுக்குப் பின்?!

பின்லேடன் சகாப்தம் ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. அவனது சாவு செய்தி கேட்டதிலிருந்தே அமெரிக்கவாசிகள் இனிப்பு கொடுத்து கொண்டாடியதாக செய்தி வந்தவண்ணம் இருக்கிறது. நாம் தான் நரகாசுரனை வதைத்த தினத்தில் தீபாவளி கொண்டாடுவோம் என்றால், "உங்களுக்கு நாங்க எந்த விதத்திலும் சளைத்தவர்கள் இல்லை" என்று வெள்ளைக்காரனும் ஆரம்பித்துவிட்டான்."கண்ணில் படும் அமெரிக்கர்களை எல்லாம் சுடு" என்ற கொள்கையுடன் செயல்பட்ட பின்லேடனின் மறைவுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அரசியல் மிகவும் அசிங்கமானவை. அதைப் பற்றிய எனது சில கருத்துக்களை உங்கள் முன் வைக்கிறேன்.

அமெரிக்காவின் பாசிச மனநிலை மற்றும் உலகநாடுகளை ஏமாற்றி சுரண்டுதல்,யு.என்.ஒ வை தந்திரமாக சமாதானப்படுத்தி நல்ல விஷயத்துக்காக செய்கிறேன் பேர்வழி என்று தனது நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கை தரத்தை உயர்த்த மற்ற உலக நாடுகளின் வளத்தை சுரண்டுவது போன்றவை நான் கூறி தான் உங்களுக்கு தெரியவேண்டும் என்று இல்லை. இருப்பினும் எப்படியெல்லாம் உலக நாடுகளுக்கு 'டேக்கா' கொடுத்து இருக்கிறார்கள் என்பதை நான் ஏற்கனவே எனது முந்தைய ஒரு பதிவில் குறிப்பிட்டதைப்போல தோழர் பாமரனின் எழுத்தில் "அகிம்சாமூர்த்தி அமெரிக்கா" என்ற புத்தகத்தை வாசித்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.


பல நாடுகளில் கம்யுனிசத்தை எதிர்ப்பதாக காரணமாக காட்டி அமெரிக்கா சுரண்டியதை விலாவரியாக எழுதி இருக்கிறார். சிலி, லிபியா, இந்தோனேசியா,ஈக்வெடார்,உருகுவே போன்ற நாடுகளின் தலைவர்கள், மக்கள் அடைந்த துயரத்தை விளக்கி இருக்கிறார். நீங்களும் நேரம் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக வாசியுங்கள்.


முன்பு சதாம் ஹுசைன்,தற்போது பின்லேடன். அடுத்த வருட அதிபர் தேர்தலுக்கு நல்லதொரு துருப்புச் சீட்டை உருவாக்கிகொண்டுவிட்டார் ஒபாமா. அமெரிக்காவிலும் தினமும் ஏறி வரும் பெட்ரோல்,டீஸல் விலையால் மிகப்பெரிய அதிருப்தியில் இருந்த மக்கள் பின்லேடன் மரணமடைந்த செய்தி கேட்டு உற்சாகம் அடைந்து உள்ளனர்.


ஆகமொத்தம் உலகம் முழுவதும் அரசியல்வாதிகளின் மனநிலை ஒன்றே தான்.அது வீரப்பனை கொன்ற ஜெ.ஜெ ஆகட்டும், சதாம் ஹுசைனை கொன்ற புஷ் ஆகட்டும், ஒசாமாவை கொன்ற ஒபாமா ஆகட்டும். எதோ ஒரு பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்துக்காக போராடி இறந்த நபர்களின் சாவும் கிட்டத்தட்ட ஒரே போல தான் அரங்கேறியிருக்கின்றன.


அது தங்களின் இளமைக்காலத்தில் சிங்கம் போல கர்ஜித்து விட்டு,வயதான காலத்தில் தளர்ந்திருக்கும் போது பிடிபட்டு சாவது. இதற்கு பிரபாகரனும் விதிவிலக்கல்ல, வீரப்பனும் விதிவிலக்கல்ல, சதாம் ஹுசைனும், ஒசாமாவும் அப்படியே. என்றைக்குமே செத்த பாம்பை அடித்த வீரர்கள் தான் அரசியல்வாதிகள்.வின்னர் படத்தில் வடிவேலு சொல்லுற மாதிரி "அங்க என்ன போட்டு புரட்டி எடுத்தாங்க..அப்பா ஒரு பயபக்கியும் காணோம்...நாளைக்கு சாகப் போற கிழவியை போட்டுத் தள்ளுவியா?" என்பது போல தான்.

ஏற்கனவே அய்மான்-அல்-ஜவாஹிரி என்ற இன்னொரு தலைவன் அல்-கொய்தாவுக்கு தயாராகிவிட்டான்.நாட்டில் தீவிரவாதம் மட்டும் வெட்ட வெட்ட தழைத்து வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இந்த புதுத் தலைவன் இன்னும் எத்தனைக் குரூரங்களை நடத்தப் போகிறானோ?


பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் நன்றி!

நீ

நீ
வெண்டைக்காயை
வெட்டும்போது
வேர்க்கிறதடி எனக்கு
வெட்டுகின்ற
வெண்டைக்காயெல்லாம்
உன் விரல் போலவே தெரிவதால்


புதுப்புத்தகத்தின்
நடுப்பக்கத்தை
நுகர்ந்துவிட்டு
சிலிர்க்கிறாய் நீ
உன்னைப் பார்த்து
சிலிர்க்கிறேன் நான்!



நீ தூக்கி கொஞ்சுகின்ற
குழந்தைகளை
பெருமூச்சு விட்டபடி
பார்க்கிறேன் நான்
ஒரு கல்மிஷ சிரிப்பை
உதிர்க்கிறாய் நீ



மழையில் நனைந்துவிட்டு
விழியோரம் வழியும்
மழைநீரை துடைத்தபடி
'ஆனந்தக் கண்ணீர்
எப்படி என் புதுக்கவிதை?' என்றாய்
'அற்புதம்' என்றேன்
உன் சில்மிஷங்களை.



என்னிடம் பேசவரும்
உன் தோழிகளையும்
முறைக்கிறாய்
அதற்கு அர்த்தம் கேட்டாலோ
அசடு வழிகிறாய் நீ



நீ என்னிடம்
கவிதை கேட்டபோது
'ஒரு கவிதையே
கவிதையொன்றை கேட்கிறதே'
என்றபோது
வெட்கப்படும்
உன்னைப் பார்க்கும்
எந்த கவிதையும் வெட்கப்படும்
என்பதை அறிவாயா நீ?

பூவா?தலையா?

அனைவருக்கும் வணக்கம் நண்பர்களே!

ஆதாம்-ஏவாள் என்ற இரண்டே மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலத்திலும் அதுவும் மொழியென்ற எந்த ஒரு சமிக்ஞை அவர்கள் நடுவில் இல்லாத பொழுதும் 'கனியை உண்ணுவதா?வேண்டாமா?' என்ற கருத்து வேறுபாடு துவங்கிவிட்டது. அன்று ஆரம்பித்த 'தான் செய்வதே சரி, தான் நினைப்பது தான் சரியானது' என்ற இந்த கருத்து வேறுபாடு இன்றைய தமிழீழம் மற்றும் அயோத்தி-பாபர் மசூதி பிரச்சினை வரைக்கும் தொடர்கின்றது.அவ்வளவு ஏன் நாவரசு ராக்கிங் கேசில் மாட்டிய ஜான் டேவிட்டை ஆட்டுவித்தது எது? இந்த 'நான்' என்ற வக்கிர எண்ணம் தான். இதனால் தான் ஏகப்பட்ட பிளவுகள்,சண்டை,போர்,உயிரிழப்பு,அமைதியின்மை அத்தனையும். இப்போது நம்ம பதிவுலகத்திலும் இதே தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதைப் பற்றி எத்தனையோ பதிவுலக நண்பர்கள் எவ்வளவோ பதிவுகள் எழுதியும் இன்னும் இது ஓய்ந்தபாடில்லை. ஆனால் அதைப் பற்றி எழுதி பஞ்சாயத்து பண்ண நான் விரும்பவில்லை. ஆதலால் அதைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடப் போவதில்லை. இதற்கெல்லாம் மூல காரணியான 'கருத்து வேறுபாடு' பற்றிய ஒரு சிறு அலசல் தான் இந்த இடுகை.

ஒவ்வொரு மனிதனும் அவனுக்கென்று கொள்கைகள், கோட்பாடுகள், பழக்கவழக்கங்கள், நெறிமுறை, மதம் சார்ந்த அல்லது சாராத நம்பிக்கை, என்று ஒரு தனி பாணியை வகுத்துக்கொண்டு வாழ்கின்றான். ஒரே கொள்கைகளை ஒத்த சிலர் அதன் காரணத்தாலும், அதனால் ஒருவரை ஒருவர் இலகுவாக புரிந்து கொள்வதாலும் நல்ல நண்பர்கள் ஆகின்றனர். இதற்கு நேர்மாறான கொள்கைகளை நம்பும் சிலர் எதிர் பக்கத்தில். இது வரையில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனால் இந்த இருதுருவமும் பொது வாழ்க்கையில் விவாதிக்காமல் இருக்கவே,வாழவே முடியாது.

அப்புறம் வேறென்ன? கோஷ்டி மோதல் தான்.ஒரே ஒரு விஷயம் ரொம்ப சுலபமானது. அது என்னவெனில் நாம் நம்புகின்ற விஷயம் இன்னொருவருக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக அவர்களை சாடுவதும், தன் கருத்து தான் நியாயமானது என்று அவர்கள் மேல் திணிப்பதும் தான் பிரச்சினைகளுக்கான மூல காரணம். தன் தரப்பு நியாயங்களை எடுத்து சொல்லுவதில் கூட நம்மிடம் நிதானம் இல்லை.கம்யூனிசம் என்ற ஒன்று காணமல் போனதன் காரணமும் இது தான். ஏற்கனவே வரையறுக்கப் பட்ட ஒரு கொள்கையை,கருத்தை அனைவரின் மேலும் திணிக்க முயன்றது (அது மக்களின் நலனுக்கு என்ற போதும்).


சற்று யோசித்துப் பார்க்கையில், பிறந்த குழந்தையின் மனம் எவ்வளவு புனிதமானது,தூய்மையானது. அது மாசில்லாதது. அந்த மனதில் கோபம்,சஞ்சலம்,பொறாமை,ஆத்திரம்,ஏமாற்றம்,சோகம்,ஏக்கம்,மகிழ்ச்சி,வஞ்சம்,சூழ்ச்சி,பழிவாங்குதல் என்ற எதுவும் கிடையாது. அதுதான் உண்மையான நம் ஆன்மா. சொல்லப் போனால் நாம் அனைவரும் அப்படி பிறந்தவர்களே. நம் இறப்புக்கும் பின்னும் நமது நிலை அது தான். ஆனால் வாழ்கின்ற இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் தான் நமது மனதில் ஒவ்வொரு சூழ்நிலைகளின் போதும் எத்தனை பரிமாற்றங்கள்.அத்தனையும் அடுத்தவனை பார்த்தே வாழ்ந்து பழகிய ஆட்டு மந்தைகள் ஆனதன் விளைவே.நமது மனம் ஒரு கண்ணாடி சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு தான் அது பிரதிபலிக்கும்.அதை முறையாக பிரதிபலிக்க வைக்க நம்மால் ஏன் முடிவதில்லை?


இன்னொரு விஷயம், பிரச்சினையே இல்லாத உலகத்தை சற்று கற்பனைப் பண்ணி பாருங்கள். அப்படி இருப்பின் சில நாட்களிலேயே வாழ்க்கை சலிப்படைந்து விடும். அனைவருமே ஒரே போல ஒருவருக்கு ஒருவர் XEROX காபியாக இருந்தால் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? கற்பனை செய்யும் போதே எனக்கு சலிப்பு தட்டுகின்றது.இங்கு ஒவ்வொரு மனிதனும் தனித்துவமாக இருக்கின்றான். இருக்க விரும்புகின்றான். ஆனால் அதற்காக சக மனிதனின் உணர்வுகளை மிதிக்கவும் தயாராக இருக்கிறான்.அங்கு தான் வேறுபாடு முளை விடுகின்றது.

வாழ்கை ரொம்ப சிம்பிள் சார். மனசு ஒரு வெள்ளை சுவர் மாதிரி இருக்கு. அதை ஏன் நாம் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள விரும்பாமல் கசக்கி,கிழித்து,கிறுக்கி குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்?

எனவே எப்போதும் அடுத்தவர் உணர்வுக்கு மதிப்புக் கொடுத்துப் பழகுவோம். மனித நேயத்தை வளர்ப்போம்.பூவா? தலையா? முடிவை உங்களிடமே விட்டுவிடுவது தான் சரி. அதை சொல்லத் தான் இந்த இடுகையும் கூட.


பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் என் நன்றி.