நீ

நீ
வெண்டைக்காயை
வெட்டும்போது
வேர்க்கிறதடி எனக்கு
வெட்டுகின்ற
வெண்டைக்காயெல்லாம்
உன் விரல் போலவே தெரிவதால்


புதுப்புத்தகத்தின்
நடுப்பக்கத்தை
நுகர்ந்துவிட்டு
சிலிர்க்கிறாய் நீ
உன்னைப் பார்த்து
சிலிர்க்கிறேன் நான்!



நீ தூக்கி கொஞ்சுகின்ற
குழந்தைகளை
பெருமூச்சு விட்டபடி
பார்க்கிறேன் நான்
ஒரு கல்மிஷ சிரிப்பை
உதிர்க்கிறாய் நீ



மழையில் நனைந்துவிட்டு
விழியோரம் வழியும்
மழைநீரை துடைத்தபடி
'ஆனந்தக் கண்ணீர்
எப்படி என் புதுக்கவிதை?' என்றாய்
'அற்புதம்' என்றேன்
உன் சில்மிஷங்களை.



என்னிடம் பேசவரும்
உன் தோழிகளையும்
முறைக்கிறாய்
அதற்கு அர்த்தம் கேட்டாலோ
அசடு வழிகிறாய் நீ



நீ என்னிடம்
கவிதை கேட்டபோது
'ஒரு கவிதையே
கவிதையொன்றை கேட்கிறதே'
என்றபோது
வெட்கப்படும்
உன்னைப் பார்க்கும்
எந்த கவிதையும் வெட்கப்படும்
என்பதை அறிவாயா நீ?