சாப்ட்வேர் சுந்தரம் (பாகம் 1)...

சாப்ட்வேர் சுந்தரம் (பாகம் 1)...

புது முறையில் ஏதாவது செய்யலாம் என்று தோன்றியதில் கதையும் இல்லாமல், கட்டுரையாகவும் இல்லாமல் இரண்டும் கெட்டானாய் வந்திருக்கு. படிக்கறது உங்க தலைவிதி.

ஷ்யாம்- கௌதம் மேனன் படத்தில் சொல்வது போல, ஒரு மெக்கானிகல் இஞ்சினியரிங் பட்டதாரி. படிப்பை முடித்த கையோடு வேலைக்கு தேடி அலைந்ததில் வட இந்தியாவில் ஒரு பணியில் சேர்ந்தான். சுமாரான சம்பளம். வழக்கம் போலவே ஏழ்மையின் பிடியில் உள்ள குடும்பம். வயசான அப்பா, வயதுக்கு வந்த தங்கை, சீக்கான அப்பா என சோகமும்,வறுமையும் புரையோடும் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவன். இது தான் நம்ம கதையின் நாகனின் முன்னுரை.

இப்போ உங்களுக்கு எல்லாம் ஒரே குழப்பமா இருக்குமே? என்னடா கௌதம் மேனன் ஸ்டைல்ல ஆரம்பிச்சுட்டு, சேரனின் தவமாய் தவமிருந்து ரேஞ்சுக்கு போகுதே என்று.எனக்கும் அதே குழப்பம் தான். கொஞ்சம் பொறுங்க கதை முடிவில நான் என்ன பினாத்தி இருக்கேன்னு

நீங்களே புரிஞ்சுக்குவீங்க.நம்ம இப்போ மீண்டும் கதைக்கு போகலாம்.

படிச்சு முடிச்சு சம்பாதிக்கும் ஆசையில் உற்சாகமாக தான் இவனும் கிளம்பி சென்றான்.ஆறு மாத காலம் உருண்டோடியிருக்கும்.ஆனால் இவன் வாங்கும் சம்பளம் இவனது செலவுக்கே பத்தவில்லை. எனவே வீட்டில் இருந்தும் அதிருப்தி குரல் ஒலிக்கவே, அந்த வேலையை விட்டுவிட்டு தாய் மண்ணாம் தமிழகத்தின் தலைநகர் சென்னைக்கு திரும்பினான். முக்கால் வாசி நடுத்தர மற்றும் வசதி குறைந்த தமிழ் குடும்ப புதல்வர்கள் சென்னை தெருக்களிலும் சாலைகளிலும் வேலை தேடி அலையும் தருணங்கள் இவனுக்கும் வைத்தது. ஆனால் இவன் மீண்டும் சம்பளம், மானம் மாரியாத்தா, சூடு சூலாயுதம், வெக்கம் வேலாயுதம் என்று எதுவும் பார்க்காமல் 3000 ருபாய் பணியில் வந்த ஒரு வாரத்திலேயே சேர்ந்தான். பின்னே வயிற்று பிழைப்புக்கு காசு வேண்டுமே.

இப்படி அவன் வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருக்கும் போது தான் அவனது அறைவாசி அவனிடம் "நீ பேசாம சாப்ட்வேர்ல ட்ரை பண்ணலாமே?" என்று கொளுத்தி போட்டார்.

இப்போ பார்த்தீங்களா? மீண்டும் கௌதம் பட பாணிக்கே கதை போகுது. ஹீரோ சாப்ட்வேர்ல வேலைக்கு சேரப்போறான்.

மெக்கானிக்கல் இஞ்சினியரிங் படிக்கும் பெரும்பாலான மாணவர்களின் ஒரே குமட்டல் கம்ப்யுட்டர் சைன்ஸ் மாணவர்களும், அவர்கள் செய்யும் அலப்பரைகளும் தான். இவன் மட்டும் இதில் விதிவிலக்கா என்ன? எப்பாடு பட்டாலும் பிற்பாடு படாதவர் என்பது போல எந்த தருணத்திலும் நாம் சாப்ட்வேர்ல மட்டும் வேலைல சேர்ந்துட கூடாது என்பது இவன் மற்றும் இவனது நண்பர்களின் வேதவாக்கு.

ஆனால் காலம் தான் புரியாத புதிர் ஆச்சே. வீட்டின் நிதி நெருக்கடி அதிகரித்துக்கொண்டே போக, வேறு வழியின்றி சாப்ட்வேர் இன்டர்வியு அட்டென்ட் செய்வது என முடிவெடுத்தான். எழுத்து தேர்வு, எச்.ஆர் என இரண்டே சுற்று. எளிதில் தெரிவித்தான் என்று சொல்லமுடியாது. ஆனால் கஷ்டப்படவும் இல்லை. முதல் சாப்ட்வேர் இன்டர்வியு... வேலையும் கிடைத்துவிட்டது.

இனி நம் வாழ்வில் வசந்த காலம் தான் என்பவனுக்கு நடக்க இருக்கும் அதிர்ச்சி, நிகழப்போகும் மாற்றங்கள் அவனுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்..

மாஞ்சா - 05/11/2011

மாஞ்சா - 05/11/2011

(நூல் விடுராப்ல சில செய்திகள் கொண்ட இடுகை)

எப்படியோ இந்த வருட இறுதியில் இந்திய கிரிக்கெட் அணி வெற்றியுடன் முடித்து டெஸ்ட் போட்டிகளின் தர வரிசையிலும் முதல் இடத்தை தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. தோனியின் தலைமையில் இந்த வருடம் உலகக்கோப்பையை இந்திய வெல்லுமா என்பதை பொறுத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும். நம்ம அணியில் எப்போதும் இருக்கும் ஒரே பிரச்சினை என்னவென்றால், அடித்தால் அனைவரும் அடித்து ஆடி இமாலய இலக்கை எதிர் அணிக்கு சவால் இடுவார்கள். இல்லையென்றால் சொற்ப ஓட்டங்களிலேயே அனைவரும் ஆட்டமிழந்து வெளிநடப்பு செய்வார்கள். இந்த நிலை தற்போது சற்று குறைந்திருந்தாலும் அவ்வப்போது ஏற்படுவது கவலை அளிக்கிறது.

நண்பர்கள் பலரும் இந்தியா- தென்னாப்பிரிக்க தொடரை கூட பார்க்காமல் ஆஷஸ் தொடரை கூர்ந்து பார்கிறார்கள். ஆஸ்திரேலியா அணியின் தோல்வியில் பலருக்கு மகிழ்ச்சி. வீழ்ச்சியின் விளிம்பில் சிக்கி கொண்ட ஆஸ்திரேலியா எனது பார்வையில் 90 களில் சரிவை சந்தித்த மேற்கு இந்திய அணியின் ஞாபகத்தை அளிக்கிறது. மறுபுறம் நியுஜியை வீழ்த்தி வங்கதேச அணி மற்றொரு இலங்கை அணி போல வளர்ச்சியடைந்து வருகிறது.

மந்திரப்புன்னகை, ஒச்சாயி, கவுரவர்கள் படங்களைப் பார்த்தேன். மந்திரப்புன்னகையும் ஒச்சாயியும் ஒரே கதைக் கரு கொண்ட படம் தான். என்ன ஒன்று கிராமத்து சப்ஜெக்ட் மற்றொன்று நகரத்து சப்ஜெக்ட். மந்திரப்புன்னகை வசனங்கள் பளிச்.

சஞ்சய் ராம் இயக்கத்தில் வெளிவந்த கவுரவர்கள் மேக்கிங்கில் தேறுகிறது. சத்யராஜ் நடிப்பு பிரமாதம். விக்னேஷும் முடிந்த வரை நடித்திருக்கிறார். தேவை இல்லாமல் செண்டிமெண்ட், காதல், துரோகம், தாகம் என்று காட்சிக்கு ஏற்றவாறு பல பின்னணி பாடல்களை கேட்கும் போது முதலில் பிடித்திருந்தாலும் அடிக்கடி வரும்போது என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை .எங்கள் ஊர் சேலத்தை மையமாக வைத்து எடுத்திருக்கிறார்கள். அநேகமாக சேலத்தை மையமாக வைத்து வெளிவந்த படங்களில் ஓடியது ரோசாப்பூ ரவிக்கைகாரி என்ற படம் மட்டும் தான் என்று நினைக்கிறேன்.

எப்படி இருந்த நான் இப்படி ஆயிட்டேன் என்று சொல்லும் அளவுக்கு சுந்தர்.சியை யோசிக்க வைக்கும் படம் தான் நகரம் - மறுபக்கம். தலைநகரம் படத்தில் நடித்த பாதி பேர் இந்த படத்திலும். அனுயாவுக்காக பார்க்கலாம். பேசாம சுந்தர்.சி சார் மீண்டும் இயக்குனர் அவதாரமே எடுக்கலாம்.

வில்பர் சர்குணராஜ் என்பவர் யு ட்யூபில் கலக்கி கொண்டிருக்கிறார். யு ட்யூப் சென்று அவர் பெயரில் தேடுங்கள் பல சுவாரசியங்கள் உங்களுக்கு காத்திருக்கிறது. முதலில் அதை எல்லாம் பார்த்து எள்ளி நகைத்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்க அவரின் தன்னம்பிக்கையை பாராட்ட தோன்றுகிறது.

கீழ் உள்ள புகைப்படம் சமீபத்திய சுற்று பயணத்தின் போது எடுத்தது. சில ஜிம்மிக்ஸ் எல்லாம் செய்து பார்த்ததில் எனக்கு இந்த படம் நன்றாக இருக்கிறது. பார்த்து விட்டு உங்கள் கருத்துகளை கூறுங்கள்.

 பாமரனின் எழுத்தில் "அகிம்சாமூர்த்தி அமெரிக்கா" என்ற புத்தகத்தை வாசித்தேன். பல நாடுகளில் கம்யுனிசத்தை காரணமாக காட்டி அமெரிக்கா சுரண்டியதை விலாவரியாக எழுதி இருக்கிறார். சிலி, லிபியா, இந்தோனேசியா,ஈக்வெடார்,உருகுவே போன்ற நாடுகளின் தலைவர்கள், மக்கள் அடைந்த துயரத்தை விளக்கி இருக்கிறார். நீங்களும் நேரம் கிடைத்தால் வாசியுங்கள்.

மாஞ்சா போடுவது இரண்டாவது முறை. முதலில் போட்ட மாஞ்சாவை

பார்க்க இங்கு சொடுக்குங்கள். மீண்டும் வேறு ஒரு பதிவில் சந்திக்கிறேன். பொறுமையுடன் படித்த அனைவருக்கும்

நன்றியும் , வணக்கமும்!!!

நான் நானாகிறேன்

அளவளாவிய சாதனைகள்
செய்வதில்
விருப்பமில்லை எனக்கு...

ஏனெனில்..
குறுகிய காலத்திலேயே
சாதனை முறியடிக்கப்படும்
சாத்தியம் இருப்பதால்...

நான் நானாகிறேன்...
நானாகவே இருக்கிறேன்...

என் மனம் ஆசைப்படும்
அனைத்தையும்
முடிந்தவரை இன்றே
செய்துவிடுகிறேன் ...
இறந்த பின்
நிராசையானவைகளை அடைய
ஆவியாய் அலைவதைவிட
இது எவ்வளவோ மேல் என்று...

நான் நானாகிறேன்...
நானாகவே இருக்கிறேன்...

ப்ரெட்டி வுமன்

ப்ரெட்டி வுமன் …

நான் சமீபத்தில் மிகவும் ரசித்த திரைப்படம். பொதுவாக நான் ஆங்கிலப் படங்கள் மற்றும் பிற மொழிப்படங்கள் பார்ப்பது இல்லீங்க. மொழிப் பிரச்சினை மற்றும் ஆர்வம் இல்லாததும் காரணம். மேலும்

எனக்கு பாண்டஸி வகை படங்கள் என்றால் இப்போதெல்லாம் சுத்தமாகப் பிடிப்பதில்லை. சிறு வயதில் ரசித்த பல பாண்டஸி படங்கள் இப்போது

பார்க்கும் போது ஒன்று அலுப்படைய செய்கிறது இல்லை இதையா அப்படி ரசித்தோம் என்று சிரிப்படைய செய்கிறது.

சில நாட்களுக்கு முன் நள்ளிரவு தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளை மாற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது தான் எதேச்சையாக ஸ்டார் மூவிஸில் இந்த படத்தை பார்க்க நேரிட்டது. ஜூலியா ராபர்ட்ஸ் வரும் ஒரு அஜால் குஜால் சீனில் தான் நான் சேனல் மாற்றுவதையே நிறுத்தினேன். ஆனால் பின்பு தொடர்ந்து வந்த காட்சிகள் என்னுள் உண்டான காமத்தை செயலிழக்க செய்ததோடு இல்லாமல் நல்ல படத்தை பார்த்த திருப்தியை தந்து விட்டது. இத்தனை நாள் இந்த படத்தை பார்க்காமல் விட்டு விட்டோமே என்றும் எண்ணத்தோன்றியது.

1990 இல் வந்த ரொமாண்டிக் காமெடி படம் என்று விக்கிபீடியா கூறினாலும் என்னைப் பொறுத்த வரை இது ஒரு மிகச்சிறந்த பீல் குட் மூவி ஆகும். 464 மில்லியன் டாலர்களை வசூல் செய்தது இப்படம். இதில் நடித்ததற்காக ஜூலியா ராபர்ட்ஸ் கோல்டன் க்ளோப் விருதை பெற்றிருக்கிறார். இதெல்லாம் நான் படம் பார்த்த பிறகு தெரிந்து கொண்ட தகவல்கள்.

சரி அப்படியென்ன இந்த படத்தில் இருக்கிறது என்று பார்ப்போம் வாருங்கள்.

படத்தின் நாயகன் ஒரு மிகப்பெரும் வியாபாரி. பெரும் பணக்காரன். நாயகியோ விபச்சாரத்தை தொழிலாக கொண்டவள்.ஹீரோ வேலை நிமித்தமாக லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் வரும்போது நாயகியை சந்திக்கிறான். பிறகு அவள் விபச்சாரி எனத் தெரிந்த பின்பு ஒரு இரவுக்கு பேரம் பேசுகிறான். இரவு முழுவதும் அவளிடம் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஒரு கட்டத்தில் அவளோ “நீ கொடுத்த பணத்துக்கு அனுபவிச்சுடு. நேரம் குறைந்து கொண்டே போகிறது” என்கிறாள். அதற்கு நாயகன் “நீ என்னுடன் ஒரு வாரம் தங்க முடியுமா?” என்று கேட்க, நாயகி பேரம் பேச, இறுதியில் 3000 டாலர்களுக்கு ஒத்துக் கொள்கிறாள். இந்த ஒரு வாரத்தில் இருவருக்குள் நடக்கும் மன மாற்றங்கள் மற்றும் போராட்டங்கள் தான்கதையே.

ஜூலியா ராபர்ட்ஸின் நடிப்பு அபாரம். ஒரு துணி கடையில் அவரை அவமானப் படுத்தி அனுப்பும் பணிப்பெண்ணிடம் அடுத்த நாள் அதே துணிக் கடைக்கு சென்று “நீ நேற்று மிகப் பெரிய வியாபாரத்தை இழந்து விட்டாய்!” எனும் போதும், தன்னை அனைவரும் வேறு மாதிரி பார்கிறார்கள் என்று உணர்ந்து அழும் போதும் கலக்குகிறார்.

ரிச்சர்ட் கேரே தன்னுடைய அமைதியான நடிப்பால் நம்மை வசியப்படுத்தி விடுகிறார். படத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதாபாத்திரம் ஹோட்டல் மேனேஜராக வருபவர் தான். படத்தின் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் அருமை. உதாரணமாக ஜூலியா ராபர்ட்ஸின் தோழி, ஹீரோவின் வக்கீலாக வருபவர் போன்றவைகள்.

இறுதியில் நாயகனும் நாயகியும் சேரும் விதம் தான் வழக்கமான காட்சியாக அமைந்து விட்டது. இப்படத்தை ஏற்கனவே பார்த்தவர்கள் நினைவுகளை அசைபோடுங்கள். இன்னும் பார்க்காதவர்கள் கண்டிப்பாக பாருங்கள்.

இன்னொரு இடுகையில் என்னைக் கவர்ந்த மற்றொரு படமான “Death at the Funeral” பற்றி எழுதுகிறேன்.

நன்றி, வணக்கம்!

விபத்தும்,மன நிலைமையும்…

உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்க லிஸ்ட்ல கல்யாணத்துக்கு ஒரு வாரம் முன்னாடி யாராவது அக்சிடேன்ட்ல அடிபட்டு ரத்தக்களரியோட கிடந்துருக்காங்களா சார்?கல்யாணம்னதும் எதோ என்னோட கல்யாணம் என்று அவசரப்பட்டு நினைச்சிடாதீங்க. நமக்கு தான் இன்னும் அந்த மாதிரி விஷயம் எதுவும் நடக்கலையே. நடக்குமா என்பதும் சந்தேகமாகவே இருக்கு?

ஆமா! கல்யாணம் என் கூட பிறந்த அண்ணனுக்கு. கூட பிறந்தா எப்படி அண்ணனாகும். நீங்க ட்வின்சா? என்றெல்லாம் கடிக்க கூடாது.

ரெண்டு வாரம் முன்னாடி ஒழுங்கா வழக்கம் போல ரூம்ல தண்ணிய போட்டு படுக்காம கொழுப்பெடுத்து போயி சரக்கடிக்காம வெளியில சாப்பிட கிளம்பினேன் சார். தோசை சாப்பிட்டுவிட்டு திரும்பி வரும் வழியில் அன்பே சிவம் ரேஞ்சுக்கு இல்லனாலும் சுமாரான அளவுக்கு விபத்து நடந்துடுச்சு.

இப்ப உங்களுக்கு புரிஞ்சுருக்குமே! விபத்துக்கு காரணம் நாய். ஆமாங்க நம்புங்க தெரு நாயே தான். இத்தனைக்கும் பார்த்துகிட்டே தான் வண்டியை செலுத்தினேன். அது கிட்ட நெருங்கும் போது சராலென முன் சக்கரத்துக்குள்ள பாஞ்சிடுச்சு. நாய் மேல வண்டி ஏறி பின் பறந்து நானும் பறந்து சிமென்ட் ரோட்டில் உருண்டு விழுந்து மூன்று சுற்று முடிக்கையில் நாய் எஸ்கேப் ஆகி ஒரு மூலையில் நின்று “இவன் இன்னுமா உயிரோட இருக்கான்?” என்ற தொனியில் பார்த்து எரிகிற புண்ணில் எண்ணையை ஊற்றியது. இரண்டு கையிலும் பலத்த காயம். சில்லறை காயம் இல்லை. ஆயிரம் ருபாய் நோட்டு காயம். இடத்து காலில் ஒரு ஆயிரம் ருபாய் நோட்டு, கை விரல்கள், உள்ளங்கை, பின் கை பகுதி என பலத்த சேதம். எங்கும் ரத்தம் எதிலும் ரத்தம். அனைத்தும் சிராய்ப்பு காயமே என்றாலும் எரிச்சலோடு சேர்ந்த வலி அதுவும் அக்னி நட்சத்திரத்தில்!

உருளும் பொழுது என்னை தடுத்து நிறுத்திய ஒருவர் மட்டும் என்னிடம் நலம் விசாரிக்க, கூடியிருந்த நால்வர் நாயை கல்லால் அடித்த படி துரத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். “அட நாயை அடிக்கிற நாய்களா முதல்ல எனக்கொரு உதவி பண்ணுங்கடா” என்று நினைக்கையிலேயே ஒருவர் “சார் இந்த நாய்னால தினமும் ரெண்டு பேராவது விழுறாங்க. சனியன் இத அடிச்சே கொல்லனும் சார்” என்று வெறிபிடித்து துரத்தஆரம்பித்தார்.

எனக்கும் வெறி இருந்தாலும் அப்போது என்னால் ஒன்னும் செய்ய முடியலீங்க. சமாளித்து எழுந்து நின்றவுடன் கையிலும் காலிலும் ரத்தம் கொட்டத் தொடங்கியது. எனக்கு உண்மையாலுமே அன்றிரவு டவுசர் கிழிந்து விட்டது. இருட்டில் உடனேயே அது தெரிய வில்லை. ஹாஸ்பிடல் சென்றவுடன் தான் டவுசர் தாறுமாறாக கிழிந்து தொங்கிகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. நல்ல வேலை ஜட்டி போட்டிருந்தேன். இல்லை என்றால் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச மானமும் கப்பலேறியிருக்கும்.

சென்னையில் உதவும் மனப்பான்மையுடன் சில பேரா என்று வியக்கும் அளவுக்கு எனக்கு தண்ணீர் கொடுத்து ஆசுவாசப் படுத்தி பின் ஒரு வேனில் என்னை ஏற்றிக்கொண்டு ஹாஸ்பிட்டலில் விட்டனர். எனது டெபிட் கார்டு மற்றும் லைசென்ஸ் மட்டும் தான் என்னிடம் இருந்தது. பாக்கெட்டில் வைத்திருந்த முன்னூற்று சொச்ச ரூபாய் எங்கே விழுந்தது என்று தெரியவில்லை.

முதலுதவி செய்து கொண்ட பின் சிகிச்சை கட்டணம் நானூறை என்னை கொண்டு சேர்த்த நண்பர் கட்டினார். பின் அவருக்கு திரும்பும் வழியில் திருப்பி செலுத்தி வண்டியை மீண்டும் நானே சமாளித்து ஒட்டிக்கொண்டு ரூம் வந்து சேர்ந்த போது மணி 11 . பிறகு தான் வீட்டுக்கே தகவல் சொன்னேன். விழுந்ததில் கைபேசி நொறுங்கியிருந்தது. டிஸ்ப்ளே காலி. குத்து மதிப்பாக வீட்டு எண்ணை அடித்ததில் சரியாக இணைப்புகிடைத்தது.

இரவு முழுவதும் தூக்கம் இல்லை. அவ்வளவு வலி. எப்போது தூங்கினேன் என்று எனக்கு நினைவில்லை.பின்னர் அடுத்த நாள் காலையில் 5 மணிக்கெல்லாம் மீண்டும் ஹாஸ்பிடல் சென்று கட்டு போட சொன்னால் மறுத்தார்கள். கட்டு போட்டால் காயம் சீக்கிரம் ஆறாது என்றார்கள். அவர்களிடம் நான் பஸ்சில் ஊருக்கு போவதால் தேவைபடுகிறது. சென்றவுடன் நீக்கி விடுவேன் என்று விளக்கிய பிறகு கட்டு போடப் பட்டது. வலியுடனும் குருட்டு தைரியம் மற்றும் வலிமையுடனும் புறப்பட்டேன் ஊருக்கு.பேருந்தில், சாலையில் என எங்கும் எண்ணை நோக்கி விசித்திர பார்வைகள். வழி நெடுகிலும் என்ன என்று கேட்பவர்களுக்கு விளக்கங்கள் என என்னை எரிச்சலடைய செய்த முதல் நாள் அது. வீட்டுக்கு சென்றால் கல்யாண அமளி துமளிகள். நிம்மதியாக உறங்க வழியே இல்லை. சரியாக கவனிக்க ஆள் இல்லை. விரக்தியின் உச்சம் சூழ்ந்த தருணங்கள். அனைவரின் மீதும் கோபம். வலி.

இதன் நடுவே திருமணத்துக்கு மீண்டும் மாயவரம் பயணம். மண்டபமே கலையாக இருக்க நான் மட்டும் பத்து நாளாக குளிக்காத அழுக்கு தேகம், தாடி சகிதமாய் ஒரு ஷார்ட்ஸ் மற்றும் பனியனுடன். இதன் நடுவே வந்து போகும் இஷ்டமித்திர பந்துகளின் விசாரிப்புகளுக்கு விளக்கவுரை. சுமார் 700 பேர் கிட்ட எப்படி விழுந்தேன்? எதனால விழுந்தேன்? சொல்ற கடுப்பு இருக்கு பாருங்க அதை அனுபவிச்சா தான் தெரியும்.

இதனால் நான் கத்துகிட்ட பாடம்:

இந்த உலகத்துல ஒருவன் தன்னை ஒழுங்காக முதல்ல பார்த்துகலைனா ரொம்ப கஷ்டம். எவனும் உதவி பண்ணுவான் நினைக்கவே கூடாது. நம்ம உடம்பை நாம தான் பத்திரமா பாத்துக்கணும். இல்லைனா என் நிலைமை தான்.

சில சுவாரசியங்கள்:

மெடிக்கல் பாரம் பில் பண்ணும் போது எனக்கு வயது 32 என்று என்னை கேட்காமல் போட்டுவிட்டார்கள். பின்னர் அவ்வளவு வலியிலும் சொல்லி அதை 26 என்று மாற்றியது.

எப்ப விழுந்தீங்க என்ற கேள்விக்கு இப்ப தான் சுட சுட விழுந்தேன் இங்க வந்திருக்கேன் என்று எம்.ஆர். ராதா சார் பாணியில நக்கல் அடிச்சது.

நான் ஊருக்கு போகும் போது மீண்டும் ஒரு நாய் பஸ்சுக்கு குறுக்கே பாய்ந்து பின்னங்கால் ஒடிந்த நிலையில் கதறி விழுந்தது.

என்ன செய்தும் ஆறாத புண் மூன்று நாள் 5 மணி நேர கேப் விட்டு விட்டு 90 கட்டிங் அடித்த பின் சீக்கிரம் ஆறியது.

ஒவ்வொருவரும் காரணம் கேட்க நான் விளக்க அவர்கள் தனது சொந்த கதையை கூற சுமார் 200 சிறுகதைகளை படித்த திருப்தி.

இது போல இந்த இரண்டு வாரத்தில் அனைத்துமே சுவாரசியங்கள். இப்போது தான் கைகளில் புண் ஆரியிருக்கிறது. தழும்புகள் மறைய ஆலிவ் ஆயில் தடவி வருகிறேன். காலில் புண்ணும் வீக்கமும் முற்றிலும் குணமாக வில்லை. இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகும் போலிருக்கிறது.

மீண்டும் வருகிறேன்… விரைவில் மீண்டு வருகிறேன்.

ஓட்டம்...

என் அப்பா சிந்திய
விந்தணுக்களில் ஒன்றான
நான்...

அன்று முந்திக்கொண்டு ஓடிய ஓட்டம்
இன்று வரை ஓயவில்லை

பள்ளிப்பருவத்தில் மதிப்பெண்
கல்லூரி காலத்தில் மணப்பெண்
வாலிப காலத்தில் வேலை

என்று பணத்திற்காக
நான் ஓயாது ஓடிய ஓட்டம்...

இன்று என்னையும்
அமெரிக்காவாசி ஆக்கிவிட்டது!!!