அனைவருக்கும் வணக்கம் நண்பர்களே!
ஆதாம்-ஏவாள் என்ற இரண்டே மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலத்திலும் அதுவும் மொழியென்ற எந்த ஒரு சமிக்ஞை அவர்கள் நடுவில் இல்லாத பொழுதும் 'கனியை உண்ணுவதா?வேண்டாமா?' என்ற கருத்து வேறுபாடு துவங்கிவிட்டது. அன்று ஆரம்பித்த 'தான் செய்வதே சரி, தான் நினைப்பது தான் சரியானது' என்ற இந்த கருத்து வேறுபாடு இன்றைய தமிழீழம் மற்றும் அயோத்தி-பாபர் மசூதி பிரச்சினை வரைக்கும் தொடர்கின்றது.அவ்வளவு ஏன் நாவரசு ராக்கிங் கேசில் மாட்டிய ஜான் டேவிட்டை ஆட்டுவித்தது எது? இந்த 'நான்' என்ற வக்கிர எண்ணம் தான். இதனால் தான் ஏகப்பட்ட பிளவுகள்,சண்டை,போர்,உயிரிழப்பு,அமைதியின்மை அத்தனையும். இப்போது நம்ம பதிவுலகத்திலும் இதே தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதைப் பற்றி எத்தனையோ பதிவுலக நண்பர்கள் எவ்வளவோ பதிவுகள் எழுதியும் இன்னும் இது ஓய்ந்தபாடில்லை. ஆனால் அதைப் பற்றி எழுதி பஞ்சாயத்து பண்ண நான் விரும்பவில்லை. ஆதலால் அதைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடப் போவதில்லை. இதற்கெல்லாம் மூல காரணியான 'கருத்து வேறுபாடு' பற்றிய ஒரு சிறு அலசல் தான் இந்த இடுகை.
ஒவ்வொரு மனிதனும் அவனுக்கென்று கொள்கைகள், கோட்பாடுகள், பழக்கவழக்கங்கள், நெறிமுறை, மதம் சார்ந்த அல்லது சாராத நம்பிக்கை, என்று ஒரு தனி பாணியை வகுத்துக்கொண்டு வாழ்கின்றான். ஒரே கொள்கைகளை ஒத்த சிலர் அதன் காரணத்தாலும், அதனால் ஒருவரை ஒருவர் இலகுவாக புரிந்து கொள்வதாலும் நல்ல நண்பர்கள் ஆகின்றனர். இதற்கு நேர்மாறான கொள்கைகளை நம்பும் சிலர் எதிர் பக்கத்தில். இது வரையில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனால் இந்த இருதுருவமும் பொது வாழ்க்கையில் விவாதிக்காமல் இருக்கவே,வாழவே முடியாது.
அப்புறம் வேறென்ன? கோஷ்டி மோதல் தான்.ஒரே ஒரு விஷயம் ரொம்ப சுலபமானது. அது என்னவெனில் நாம் நம்புகின்ற விஷயம் இன்னொருவருக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக அவர்களை சாடுவதும், தன் கருத்து தான் நியாயமானது என்று அவர்கள் மேல் திணிப்பதும் தான் பிரச்சினைகளுக்கான மூல காரணம். தன் தரப்பு நியாயங்களை எடுத்து சொல்லுவதில் கூட நம்மிடம் நிதானம் இல்லை.கம்யூனிசம் என்ற ஒன்று காணமல் போனதன் காரணமும் இது தான். ஏற்கனவே வரையறுக்கப் பட்ட ஒரு கொள்கையை,கருத்தை அனைவரின் மேலும் திணிக்க முயன்றது (அது மக்களின் நலனுக்கு என்ற போதும்).
சற்று யோசித்துப் பார்க்கையில், பிறந்த குழந்தையின் மனம் எவ்வளவு புனிதமானது,தூய்மையானது. அது மாசில்லாதது. அந்த மனதில் கோபம்,சஞ்சலம்,பொறாமை,ஆத்திரம்,ஏமாற்றம்,சோகம்,ஏக்கம்,மகிழ்ச்சி,வஞ்சம்,சூழ்ச்சி,பழிவாங்குதல் என்ற எதுவும் கிடையாது. அதுதான் உண்மையான நம் ஆன்மா. சொல்லப் போனால் நாம் அனைவரும் அப்படி பிறந்தவர்களே. நம் இறப்புக்கும் பின்னும் நமது நிலை அது தான். ஆனால் வாழ்கின்ற இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் தான் நமது மனதில் ஒவ்வொரு சூழ்நிலைகளின் போதும் எத்தனை பரிமாற்றங்கள்.அத்தனையும் அடுத்தவனை பார்த்தே வாழ்ந்து பழகிய ஆட்டு மந்தைகள் ஆனதன் விளைவே.நமது மனம் ஒரு கண்ணாடி சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு தான் அது பிரதிபலிக்கும்.அதை முறையாக பிரதிபலிக்க வைக்க நம்மால் ஏன் முடிவதில்லை?
இன்னொரு விஷயம், பிரச்சினையே இல்லாத உலகத்தை சற்று கற்பனைப் பண்ணி பாருங்கள். அப்படி இருப்பின் சில நாட்களிலேயே வாழ்க்கை சலிப்படைந்து விடும். அனைவருமே ஒரே போல ஒருவருக்கு ஒருவர் XEROX காபியாக இருந்தால் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? கற்பனை செய்யும் போதே எனக்கு சலிப்பு தட்டுகின்றது.இங்கு ஒவ்வொரு மனிதனும் தனித்துவமாக இருக்கின்றான். இருக்க விரும்புகின்றான். ஆனால் அதற்காக சக மனிதனின் உணர்வுகளை மிதிக்கவும் தயாராக இருக்கிறான்.அங்கு தான் வேறுபாடு முளை விடுகின்றது.
வாழ்கை ரொம்ப சிம்பிள் சார். மனசு ஒரு வெள்ளை சுவர் மாதிரி இருக்கு. அதை ஏன் நாம் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள விரும்பாமல் கசக்கி,கிழித்து,கிறுக்கி குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்?
எனவே எப்போதும் அடுத்தவர் உணர்வுக்கு மதிப்புக் கொடுத்துப் பழகுவோம். மனித நேயத்தை வளர்ப்போம்.பூவா? தலையா? முடிவை உங்களிடமே விட்டுவிடுவது தான் சரி. அதை சொல்லத் தான் இந்த இடுகையும் கூட.
பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் என் நன்றி.
அப்புறம் வேறென்ன? கோஷ்டி மோதல் தான்.ஒரே ஒரு விஷயம் ரொம்ப சுலபமானது. அது என்னவெனில் நாம் நம்புகின்ற விஷயம் இன்னொருவருக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக அவர்களை சாடுவதும், தன் கருத்து தான் நியாயமானது என்று அவர்கள் மேல் திணிப்பதும் தான் பிரச்சினைகளுக்கான மூல காரணம். தன் தரப்பு நியாயங்களை எடுத்து சொல்லுவதில் கூட நம்மிடம் நிதானம் இல்லை.கம்யூனிசம் என்ற ஒன்று காணமல் போனதன் காரணமும் இது தான். ஏற்கனவே வரையறுக்கப் பட்ட ஒரு கொள்கையை,கருத்தை அனைவரின் மேலும் திணிக்க முயன்றது (அது மக்களின் நலனுக்கு என்ற போதும்).
சற்று யோசித்துப் பார்க்கையில், பிறந்த குழந்தையின் மனம் எவ்வளவு புனிதமானது,தூய்மையானது. அது மாசில்லாதது. அந்த மனதில் கோபம்,சஞ்சலம்,பொறாமை,ஆத்திரம்,ஏமாற்றம்,சோகம்,ஏக்கம்,மகிழ்ச்சி,வஞ்சம்,சூழ்ச்சி,பழிவாங்குதல் என்ற எதுவும் கிடையாது. அதுதான் உண்மையான நம் ஆன்மா. சொல்லப் போனால் நாம் அனைவரும் அப்படி பிறந்தவர்களே. நம் இறப்புக்கும் பின்னும் நமது நிலை அது தான். ஆனால் வாழ்கின்ற இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் தான் நமது மனதில் ஒவ்வொரு சூழ்நிலைகளின் போதும் எத்தனை பரிமாற்றங்கள்.அத்தனையும் அடுத்தவனை பார்த்தே வாழ்ந்து பழகிய ஆட்டு மந்தைகள் ஆனதன் விளைவே.நமது மனம் ஒரு கண்ணாடி சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு தான் அது பிரதிபலிக்கும்.அதை முறையாக பிரதிபலிக்க வைக்க நம்மால் ஏன் முடிவதில்லை?
இன்னொரு விஷயம், பிரச்சினையே இல்லாத உலகத்தை சற்று கற்பனைப் பண்ணி பாருங்கள். அப்படி இருப்பின் சில நாட்களிலேயே வாழ்க்கை சலிப்படைந்து விடும். அனைவருமே ஒரே போல ஒருவருக்கு ஒருவர் XEROX காபியாக இருந்தால் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? கற்பனை செய்யும் போதே எனக்கு சலிப்பு தட்டுகின்றது.இங்கு ஒவ்வொரு மனிதனும் தனித்துவமாக இருக்கின்றான். இருக்க விரும்புகின்றான். ஆனால் அதற்காக சக மனிதனின் உணர்வுகளை மிதிக்கவும் தயாராக இருக்கிறான்.அங்கு தான் வேறுபாடு முளை விடுகின்றது.
வாழ்கை ரொம்ப சிம்பிள் சார். மனசு ஒரு வெள்ளை சுவர் மாதிரி இருக்கு. அதை ஏன் நாம் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள விரும்பாமல் கசக்கி,கிழித்து,கிறுக்கி குழப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்?
எனவே எப்போதும் அடுத்தவர் உணர்வுக்கு மதிப்புக் கொடுத்துப் பழகுவோம். மனித நேயத்தை வளர்ப்போம்.பூவா? தலையா? முடிவை உங்களிடமே விட்டுவிடுவது தான் சரி. அதை சொல்லத் தான் இந்த இடுகையும் கூட.
பொறுமையுடன் வாசித்த அனைவருக்கும் என் நன்றி.
